Michaił (Mikael) Artiemjewicz Parsegow (orm. Միքայել Պարսեղով, ros. Михаил (Микаел) Артемьевич Парсегов; ur. we wsi Madatkent (obecnie Kołchozaszen) w Górskim Karabachu, zm. 27 kwietnia 1964 w Leningradzie) – radziecki dowódca wojskowy narodowości ormiańskiej, generał pułkownik artylerii, Bohater Związku Radzieckiego (1940).
Życiorys Urodził się w ormiańskiej rodzinie. W wieku 12 lat został osierocony, po czym wyjechał do Azji Środkowej w poszukiwaniu pracy. W 1916 został powołany do rosyjskiej armii, brał udział w I wojnie światowej na Froncie Kaukaskim. W 1918 ochotniczo wstąpił do nowo utworzonej Armii Czerwonej i został członkiem RKP(b), od listopada 1918 do listopada 1919 walczył z basmaczami na Froncie Turkiestańskim, później walczył w Emiracie Buchary przeciwko grupom popierającym emira. W 1922 skończył kursy dowódców artylerii w Taszkencie, później służył w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, w 1926 ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej i został dowódcą baterii w 13 pułku piechoty. W marcu 1928 został dowódcą dywizjonu pułku artylerii ciężkiej, w sierpniu 1930 dowódcą 5 samodzielnego terytorialnego dywizjonu w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym, a w listopadzie 1931 dowódcą i komisarzem 57 pułku artylerii Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego. W 1936 ze złotym medalem ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego i został dowódcą 69 pułku artylerii ciężkiej w 19 Korpusu Piechoty, a w lipcu 1937 naczelnikiem artylerii Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. Brał udział w wojnie z Finlandią jako dowódca artylerii 7 Armii w stopniu komdiwa, przyczyniając się do przełamania fińskiej obrony i linii Mannerheima na początku marca 1940. Za zasługi bojowe w wojnie zimowej otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego.
W lipcu 1940 został generalnym inspektorem artylerii Armii Czerwonej, a na początku czerwca 1941 naczelnikiem artylerii Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego. Po ataku Niemiec na ZSRR był zastępcą dowódcy i jednocześnie naczelnikiem artylerii Frontu Południowo-Zachodniego. Brał udział m.in. w operacji jeleckiej i barwienkowsko-łozowskiej w grudniu 1941 i w styczniu 1942, w których się wyróżnił. Od stycznia do lipca 1942 był dowódcą 40 Armii na Froncie Południowo-Zachodnim i od maja 1942 Briańskim, w lipcu 1942 został mianowany dowódcą artylerii Frontu Dalekowschodniego. W wojnie z Japonią w 1945 był naczelnikiem artylerii 2 Frontu Dalekowschodniego, wnosząc duży wkład w rozbicie Armii Kwantuńskiej. Brał udział w zajęciu Harbinu i innych miast i miejscowości w Chinach, a także południowej części Sachalina i Kuryli. Po wojnie dowodził artylerią Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego, we wrześniu 1946 został zastępcą dowódcy artylerii w Północnej Grupie Wojsk w Polsce. W 1948 ukończył wyższe kursy akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa i został dowódcą artylerii Białoruskiego, a w czerwcu 1954 Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. Od sierpnia 1961 był naczelnikiem wydziału w Wojskowej Akademii Artylerii im. Kalinina.
Awanse kombrig (17 lutego 1938) komdiw (5 listopada 1939) komkor (21 marca 1940) generał porucznik artylerii (4 czerwca 1940) generał pułkownik artylerii (18 lutego 1958)
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (21 marca 1940) Order Lenina (trzykrotnie, 15 stycznia 1940, 21 marca 1940 i 21 lutego 1945) Order Czerwonego Sztandaru (czterokrotnie, 22 lutego 1938, 27 grudnia 1941, 3 listopada 1944 i 20 czerwca 1949) Order Suworowa II klasy (8 września 1945) I medale.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej im. M. Frunzego Kategoria:Ormiańscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Generałowie pułkownicy Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Radzieccy i rosyjscy oficerowie w Polsce 1945–1993 Kategoria:Radzieccy dowódcy armii w II wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny fińsko-radzieckiej Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1964 Kategoria:Radzieccy wojskowi narodowości ormiańskiej