Marian Jana (ur. 21 grudnia 1896 w Stróżach, zm. 2 lutego 1985 w Penrhos) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys Urodził się w Stróżach, w ówczesnym powiecie grybowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Kazimierza i Marii. Był młodszym bratem Juliana (1890–1915), legionisty 4 Pułku Piechoty, pośmiertnie odznaczonego Krzyżem Niepodległości..

Marian 4 lutego 1914, jako uczeń klasy VIa wystąpił z c. k. Gimnazjum I w Tarnowie.

18 września 1914 został odnotowany w 16. kompanii IV baonu 2 pułku piechoty. Następnie służył w 6. kompanii II baonu 4 Pułku Piechoty. Przez 11 miesięcy walczył na froncie. 5 kwietnia 1917 został wymieniony we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. W lipcu 1917, kryzysie przysięgowym, został przeniesiony do Polskiego Korpusu Posiłkowego.

15 sierpnia 1919, jako były podoficer Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 lipca 1919 podporucznikiem w piechocie. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie 2 Dywizji LegionówDz. Rozk. Wojsk. Nr 87 z 3 września 1919 roku, poz. 3039..

Służył w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. W roku szkolnym 1928/1929 był oficerem 7. kompanii podchorążych (II rocznik), a w roku szkolnym 1929/1930 komendantem klasy „A”. W październiku 1933 został przeniesiony do 22 pułku piechoty w Siedlcach. 4 lutego 1934 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 i 28. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu tego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu. Później został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy przedmiotu taktyki piechoty.

W sierpniu 1939 został przeniesiony do 32 pułku piechoty w Modlinie na stanowisko dowódcy nowo sformowanego III batalionu. Na czele tego batalionu wziął udział w obronie Modlina. Po kapitulacji załogi twierdzy dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał kolejno w Stalagu XIII A, Oflag VII C Laufen, Oflagu XI B Braunschweig (od 26 maja 1940), Oflagu IV C Colditz i Oflagu X C Lubeka (od 21 stycznia 1942). Po opuszczeniu obozu jenieckiego w 1945 podjął służbę w 2 Korpusie Polskim, gdzie objął stanowisko dowódcy 8 batalionu strzelców karpackich. W 1947 w Wielkiej Brytanii, po rozwiązaniu batalionu, pozostał na emigracji. Był członkiem Koła Szkoły Podchorążych Piechoty. Zmarł 6 lutego 1985 w Penrhos w Wielkiej Brytanii.

Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych czterokrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 11 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej” Srebrny Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Dowódcy batalionów 22 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Jeńcy Oflagu IV C Colditz Kategoria:Ludzie urodzeni w Stróżach Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Obrońcy Modlina (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 32 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie Centrum Wyszkolenia Piechoty (II RP) Kategoria:Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1985 Kategoria:Żołnierze 2 Pułku Piechoty Legionów Polskich (1914–1918) Kategoria:Żołnierze III Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Polskiego Korpusu Posiłkowego