Antoni Kazimierz Jaworski (ur. 17 stycznia 1890 we Lwowie, zm. 1 września 1936 tamże) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.
Życiorys Urodził się 17 stycznia 1890 we Lwowie, w rodzinie Leona Bartłomieja. W 1910 złożył maturę w c. k. Gimnazjum VI we Lwowie. Od października 1910 do lipca 1914 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie.
1 sierpnia 1914 został wcielony do c. i k. Armii. W lutym 1915, po przeszkoleniu, jako kadet został skierowany na front rosyjski. W czerwcu 1916 pod Łuckiem dostał się do rosyjskiej niewoli, w której wstąpił do konspiracyjnego Związku Wojskowych Polaków.
19 września 1918, po uwolnieniu z niewoli, wstąpił do 2 Pułku Strzelców Polskich na Syberii. Uczestniczył we wszystkich walkach pułku z bolszewikami jako dowódca batalionu karabinów maszynowych. 10 stycznia 1920, w czasie kapitulacji Dywizji Syberyjskiej, uniknął niewoli i przedostał się do Krasnojarska, gdzie włączył się w konspiracyjną pomoc dla żołnierzy–jeńców Dywizji Syberyjskiej. W październiku tego roku, będąc ściganym przez Czeka, rozpoczął podróż do kraju podszywając się pod niemieckiego jeńca. Przez Rosję, Estonię i Niemcy przybył 2 grudnia 1920 do Polski.
Po krótkotrwałym urlopie został przyjęty do Wojska Polskiego i wcielony do 40 pułku piechoty we Lwowie. W 1921 był przydzielony z macierzystego pułku do Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów, a w 1923 do 5 Dywizji Piechoty we Lwowie na stanowisko oficera sztabu dowódcy piechoty dywizyjnej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1347. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1924 wrócił do macierzystego pułku. 2 kwietnia 1929 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 i 28. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a w lipcu tego roku zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 40 pp. W październiku 1931 został przeniesiony do 54 pułku piechoty w Tarnopolu na stanowisko kwatermistrza. W listopadzie 1933 został przeniesiony do 13 Pułku Piechoty w Pułtusku na stanowisko dowódcy batalionu. W lipcu 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I, a z dniem 30 września tego roku przeniesiony w stan spoczynku. Pełnił funkcję komendanta Oddziału we Lwowie Koła żołnierzy byłej Dywizji Syberyjskiej przy Związku Sybiraków. Zmarł 1 września 1936 we Lwowie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 10 grudnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych dwukrotnie Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Państwowa Odznaka Sportowa Odznaka 5 Dywizji Strzelców Polskich Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja)Na podstawie fotografii . Medal Zwycięstwa
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Związku Sybiraków Kategoria:Członkowie Związku Wojskowych Polaków Kategoria:Dowódcy batalionów 13 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Dowódcy batalionów 40 Pułku Piechoty Dzieci Lwowskich Kategoria:Kwatermistrzowie 54 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Państwową Odznaką Sportową Kategoria:Oficerowie 2 Pułku Strzelców Polskich na Syberii Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Pamiątkowym Wielkiej Wojny Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1936 Kategoria:Żołnierze 5. Dywizji Strzelców Polskich na Syberii