Juan Carlos Paz (ur. 5 sierpnia 1901 w Buenos Aires, zm. 25 sierpnia 1972 tamże) – argentyński kompozytor i teoretyk muzyki.
Życiorys Uczył się w Buenos Aires u Roberto Nery’ego, Julesa Beyera i Constantino Gaito. Następnie studiował w Schola Cantorum de Paris u Vinceta d’Indy’ego. Był rzecznikiem awangardowych tendencji w muzyce, działał w promujących muzykę współczesną stowarzyszeniach Grupo Renovación (1929–1937), Conciertos de la Nueva Música (1937–1944) i Agrupación Nueva Música (od 1944). Popularyzował dzieła młodych, mało znanych wówczas artystów, zabiegał też o rozpowszechnianie nieznanych ówcześnie w Argentynie dzieł europejskiej awangardy. Publikował książki i krytyki muzyczne.
Twórczość Początkowo tworzył w stylistyce neoklasycznej, pod koniec lat 20. uzupełnionej o elementy atonalności i politonalności. Na początku lat 30. wprowadził do swojej techniki kompozytorskiej elementy jazzu. Punktem zwrotnym w jego twórczości był 1934 rok, kiedy to zwrócił się w stronę dodekafonii. Po 1964 roku zaprzestał komponowania.
Był autorem prac Introducción a la música de nuestro tiempo (Buenos Aires 1952), Schöenberg, o el fin de la era tonal (Buenos Aires 1954) i Alturas, tensiones, ataques, intensidades (Buenos Aires 1972).
Ważniejsze kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Argentyńscy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1972 Kategoria:Ludzie urodzeni w Buenos Aires