Glinek triniklu, – międzymetaliczny stop glinu i niklu mający właściwości charakterystyczne zarówno dla ceramiki, jak i metali.
W przeciwieństwie do typowych stopów wytrzymałość glinku triniklu wzrasta wraz z temperaturą (do 1100 °C). Jest odporny na utlenianie, nie ulega nawęglaniu ani azotowaniu.
Faza krystalizuje w temperaturze 1396 °C poprzez przemianę perytektyczną roztworu ciekłego i wydzielonych kryształów AlNi (roztwór stały β). krystalizuje w sieci A1 i cechuje się uporządkowaniem L12 (w każdej komórce elementarnej znajdują się 4 atomy: 1 atom glinu w narożniku oraz 3 atomy niklu centrujące ściany komórki). Roztwór wtórny bazujący na fazie jest trwały przy zawartości glinu wynoszącej 24–27% atomowych.
cechuje się: wysoką wytrzymałością na rozciąganie w temperaturze of 650–1100 °C, zależnością granicy plastyczności od temperatury w zakresie 600–900 °C, wysoką odpornością na korozję przy działaniu powietrza, kwasów organicznych, zasad i roztworu chlorku sodu, wysoką wytrzymałością zmęczeniową, wysoką odpornością na pełzanie, odpornością na ścieranie, stosunkowo niską gęstością.
Przypisy
Kategoria:Stopy triniklu Kategoria:Związki niklu