Sounds from the Thievery Hi-Fi – debiutancki album Thievery Corporation, nagrany i wydany w 1996 roku przez własną wytwórnię muzyczną, Eighteenth Street Lounge Music, najpierw w Niemczech (jako podwójny LP), a następnie 7 czerwca 1997 roku w Stanach Zjednoczonych (jako CD), jednak z innym zestawem utworów. W latach późniejszych był wznawiany w różnych wersjach.
Album jest uważany za klasykę ery downtempo/trip hopu, pośród dzieł takich zespołów jak Massive Attack i Portishead.
Album Historia albumu Rob Garza i Eric Hilton spotkali się w 1995 roku w klubie muzycznym Eighteenth Street Lounge w Waszyngtonie. Postanowili wówczas założyć zespół, któremu dali nazwę Thievery Corporation. Zespół zadebiutował w 1996 roku albumem Sounds from the Thievery Hi-Fi, zadedykowanym jednemu z mistrzów bossa novy, Antôniowi Carlosowi Jobimowi. Wszystkie utwory skomponowali Rob Garza i Eric Hilton. Album wydany został w Niemczech jako podwójny longplay, natomiast w ojczyźnie zespołu jako CD. Obie wersje zawierały po 13 utworów.
Na wznowieniu, wydanym 22 czerwca 1998 roku przez 4AD, znalazło się 14 utworów (niektóre w nowych wersjach). Po raz pierwszy podano nazwiska wykonawców partii wokalnych: Pameli Bricker („Incident At Gate 7”) i Bebel Gilberto („Scene At The Open Air Market”).
W 1999 roku Eighteenth Street Lounge Music wydała wersję z 16 utworami.
Na wznowieniu z 2014 roku (podwójny LP) znalazło się 17 utworów.
Muzyka Od strony muzycznej album Sounds from the Thievery Hi-Fi jest, podobnie jak większość muzyki Thievery Corporation, mieszanką różnych gatunków, takich jak: trip hop, acid jazz czy elektroniczna muzyka taneczna. Garza i Hilton zrealizowali utwory nakładając na podkład muzyki syntezatorowej brzmienie rzeczywistych instrumentów lub sampli, zmiksowanych w studio. Przykładem jest tu utwór „Scene at the Open Air Market”, zawierający dźwięki ksylofonu, a w dalszej partii być może akordeonu, tworzących razem brzmienie easy listening, rumby i wschodnioeuropejskiej muzyki ludowej. „2001 Spliff Odyssey” z kolei zawiera sample wokalne w stylu reggae, nałożone na łagodną, rytmiczną melodię. Ten ostatni utwór ukazał się w styczniu 1996 roku na singlu, zwiastującym wydanie albumu. Z kolei „One”, „Transcendence” i „Incident At Gate 7” Mike Watson z Ambient Music Guide określił jako utwory hip-hopowe, zrealizowane z bardzo powściągliwym użyciem takich elementów, jak: smyczki, subtelnie brzmiące syntezatory, flet, tambura i niewyraźny wokal. Natomiast utwory „Interludium” i „Oscylator” porównał do produkcji duetu Kruder & Dorfmeister. Ryan Schreiber w swojej recenzji na łamach Pitchfork porównał muzykę albumu do elektronicznych rytmów w wykonaniu Air i Neotropic.
Lista utworów 2LP (1996) Lista według Discogs:
Side A:
Side B:
Side C:
Side D:
CD (1998, 4AD)
Lista według Discogs:
CD (1999)
Lista według Discogs:
2LP (2014)
Lista według Discogs:
Side A:
Side B:
Side C:
Side D:
Odbiór Opinie krytyków Oceny łącznePublikacjaOcena Album of the Year 74/100 RecenzjePublikacjaOcena AllMusic The List Pitchfork 7.6/10 Spin 8/10 The Sydney Morning Herald Visions 10/12 Cammila Collar z AllMusic podkreśla zróżnicowanie brzmieniowe i stylistyczne albumu zauważając przy tym, że różne wpływy muzyczne są w przypadku niektórych piosenek niezbyt zręcznie połączone, co można uważać – jej zdaniem – za rzeczywistą słabość tej płyty. Jednak „zakładając, że prawie każdy, kto odbiera dźwięki z Thievery Hi-Fi, jest fanem trip-hopu, acid jazzu, muzyki klubowej / tanecznej lub elektroniki, jest to w zasadzie płyta dla każdego” – podsumowuje autorka.
Zdaniem Ryana Schreibera z magazynu Pitchfork Sounds from the Thievery Hi-Fi to „muzyka lounge XXI wieku (…) tworząca pejzaż dźwiękowy równie przyjemny do słuchania, jak stare nagrania Milesa Davisa”. Album jest jednak w opinii autora ciekawszy, niż jakakolwiek muzyka lounge i zarazem dwukrotnie bardziej taneczny.
„Album Sounds from the Thievery Hi-Fi jest poświęcony pamięci brazylijskiej legendy, Antoniowi Carlosowi Jobimowi, co ma sens w przypadku płyty, która kołysze się tak mocno i [zarazem] delikatnie” – twierdzi Jeff Salamon z magazynu Spin.
Zdaniem Andrew Khedooriego z The Sydney Morning Herald „Garza i Hilton cytują dubowego artystę The Mad Professora i Antonio Carlosa Jobima, którzy wywarli na nich największy wpływ”. Album poprzez „przepuszczanie dźwięki bossa novy, lounge i jazzu przez wyrafinowany filtr” jest „jednocześnie łagodny i podstępny”.
„Dwóch muzyków z Waszyngtonu gra pierwszorzędny, odlotowy, sprężysty dub, który sprawdza się także przy delikatnych dźwiękach”.
Listy tygodniowe 2 listopada 2006 roku album doszedł do 12. miejsca na liście Dance/Electronic Albums tygodnika Billboard.
Sprzedaż Według Nielsen SoundScan album został sprzedany w liczbie 33 tysięcy egzemplarzy (sierpień 2002).
Przypisy
Kategoria:Albumy Thievery Corporation Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1996 Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1997 Kategoria:Albumy 4AD Kategoria:Albumy ESL Music Kategoria:Albumy PIAS Recordings