Erhard Karkoschka (ur. 6 marca 1923 w Morawskiej Ostrawie, zm. 26 czerwca 2009 w Stuttgarcie) – niemiecki kompozytor.
Życiorys W latach 1946–1953 uczył się kompozycji u Karla Marxa i dyrygentury u Gustava Koslika w Hochschule für Musik w Stuttgarcie, następnie w latach 1956–1959 studiował muzykologię u Waltera Gerstenberga i Georga Reicherta na Uniwersytecie w Tybindze, w 1959 roku uzyskując tytuł doktora na podstawie rozprawy o twórczości Antona Weberna. W latach 1948–1968 kierował chórem w Hohenheim, w latach 1958–1987 był wykładowcą Hochschule für Musik w Stuttgarcie. W 1962 roku założył Ensemble Neue Musik, od 1976 roku działające pod nazwą Contact Ensemble. W 1973 roku zorganizował w Stuttgarcie studio muzyki elektronicznej, którym kierował do 1989 roku. Od 1974 do 1980 roku był prezesem niemieckiej sekcji Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej. W 1987 roku został wybrany na członka Freie Kunstakademie w Mannheimie.
Twórczość Karkoschka zaadaptował serialistyczną technikę Antona Weberna. Tworzył muzykę elektroniczną, często też posługiwał się notacją graficzną. Czołowe miejsce w twórczości Karkoschki zajmowało pojęcie czasu, w konsekwencji czego wysokości i barwa dźwięku podporządkowane są ogólnej idei kształtującej formę dzieła.
Był autorem prac Das Schriftbild der neuen Musik (1965), Analyse neuer Musik (1976), Neue Musik-Hören-Verstehen (1978), Hörerziehung mit neuer Musik (wspólnie z H. Haasem, 1982).
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Niemieccy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Zmarli w 2009