Ślizgunowate (Philodromidae) – rodzina pająków z grupy Araneomorphae, należąca do kladu Entelegynae, liczy 31 rodzajów obejmujących 536 gatunków; występują niemal na całym świecie; w Polsce stwierdzono obecność 25 gatunków.
Systematyka Rodzina została opisana przez w artykule pt. On European spiders, który ukazał się w 7. numerze czasopisma „” w 1870 roku. Ślizgunowate były łączone w jedną rodzinę z ukośnikowatymi, jednak Heinrich Homann wykazał w 1975 roku, że ślizgunowate nie są blisko spokrewnione z ukośnikowatymi, a ich rodziną siostrzaną są spachaczowate. Ślizgunowate występują co najmniej od kredy.
Według rodzina obejmuje 536 gatunków ujętych w 31 rodzajach: O. Pickard-Cambridge, 1898 Mello-Leitão, 1938 Mello-Leitão, 1929 Lecigne, Cornic, Oger & Van Keer, 2019 Simon, 1886 Keyserling, 1884 Özdikmen, 2007 Mello-Leitão, 1929 Strand, 1932 Simon, 1895 Strand, 1932 Muster, 2009 Strand, 1932 Mello-Leitão, 1929 Simon, 1900 Schiapelli & Gerschman, 1942 Karsch, 1880 Simon, 1886 Mello-Leitão, 1943 Walckenaer, 1826 – rodzaj typowy Mello-Leitão, 1929 Simon, 1897 Balogh, 1936 Wunderlich, 2012 Schick, 1965 Simon, 1895 Thanatus C. L. Koch, 1837 Tibellus Simon, 1875 Simon, 1907 Gertsch, 1933 Caporiacco, 1935
Rozmieszczenie geograficzne Ślizgunowate występują niemal na całym świecie. Występują w bardzo różnych środowiskach, zamieszkują m.in. lasy, sawanny, łąki.
Morfologia Pająki małe lub średniej wielkości, o długości ciała od 3 do 16 mm. Oddychają za pomocą dwóch płucotchawek. Ciało lekko grzbietobrzusznie spłaszczone, niekiedy znacznie wydłużone. Ośmioro oczu, zazwyczaj podobnej wielkości, w dwóch rzędach (4:4), oczy wtórne pozbawione tapetum. Szczękoczułki pozbawione ząbków. Odnóża długie i delikatne, zbliżonych rozmiarów, nogi II pary zwykle najdłuższe; stopy z dwoma pazurkami; włoski przy pazurkach oraz skopule zapewniają im dobrą adhezję do śliskich podłoży. Proste kądziołki przędne, brak stożeczka i cribellum. Ubarwienie często kryptyczne.
Zachowanie Aktywni łowcy, nie budują sieci, przemieszczają się bardzo szybko (ludzkiemu oku może być trudno nadążyć za ruchem przedstawicieli rodzaju Philodromus), polują na roślinach lub na ziemi; nie wykorzystują przędzy do łapania ofiar. Bardzo mało wiadomo na temat naturalnych ofiar ślizgunowatych. Zastygają w bezruchu, przypominając niemal istoty dwuwymiarowe. Samice tworzą wełniste kokony m.in. na liściach, pod korą. W chłodniejszych, północnych regionach formy niedorosłe (subadult) zimują, osiągają dorosłość wiosną.
Galeria
Przypisy