Brunatna plamistość łodyg łubinu lub zgorzel łodyg łubinu () – grzybowa choroba roślin wywoływana przez Diaporthe leptostromiformis i Phomopsis rossiana.

Objawy i szkodliwość W Polsce chorobę tę po raz pierwszy stwierdził i opisał Józef Kochman w 1952 r. Pierwszymi dostrzegalnymi jej objawami są białe plamki o średnicy ok. 3–4 mm tworzące się na dolnych częściach łodyg. Ulegają one stopniowemu wydłużaniu się, tak, że czasami ich długość przekracza połowę długości łodygi. Następnie w środkowej części plam tworzą się wzniesienia o średnicy około 0,3–2 mm i barwie szarej lub ciemnobrunatnej. Są to podkładki patogenu. Powstają w nich konidiomy wytwarzające zarodniki konidialne. Dokonują one infekcji wtórnych powodujących rozprzestrzenienie się choroby. W porażonych roślinach grzybnia wrasta do wiązek przewodzących łodygi, co skutkuje ich zatykaniem i zahamowaniem przepływu wody. Roślina więdnie, zamiera i zasycha. Najszybciej zamierają młode rośliny, które zostały zainfekowane przed kwitnieniem. Rośliny porażone później przeżywają, ale rosną gorzej, a na plantacji następuje obniżenie plonu. Patogen atakuje rośliny we wszystkich ich stadiach rozwojowych, a w warunkach sprzyjających może porazić nawet 100% roślin na plantacji.

Porażone przez chorobę rośliny łubinu nie nadają się na paszę dla zwierząt. Patogeny wytwarzają bowiem mykotoksyny powodujące u zwierząt chorobę wątroby zwaną lupinozą.

Chorobę tę można pomylić z innymi chorobami łubinu: antraknoza łubinu, fuzaryjna zgorzel łubinu, zgnilizna twardzikowa.

Zapobieganie Głównym źródłem infekcji roślin patogenem wywołującym tę chorobę są resztki pożniwne. Sprzyja jej temperatura powyżej 20 °C, niska wilgotność gleby i okresowa susza. Najsilniejsze porażenia tą chorobą następują na glebach piaszczystych i suchych przy wysokich temperaturach. Nie stosuje się zwalczania chemicznego. Jedynym sposobem zapobiegania chorobie jest stosowanie płodozmianu, by zasiewy łubinu nie miały kontaktu z resztkami pożniwnymi porażonego tą chorobą łubinu. Najważniejszym czynnikiem zmniejszającym natężenie choroby jest dobra żywotność roślin, odpowiednie nawożenie, a zwłaszcza zasobność wody w glebie.

Przypisy red. Roman Krawczyk, Marek Mrówczyński, Metodyka integrowanej ochrony łubinu wąskolistnego, żółtego i białego dla doradców, Poznań: Instytut Ochrony Roślin. Państwowy Instytut Badawczy, 2012, Joanna Marcinkowska, Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii, Warszawa: PWRiL, 2012, .

Kategoria:Grzybowe choroby roślin