Marcel François Paul Landowski (ur. 18 lutego 1915 w Pont-l’Abbé, zm. 22 grudnia 1999 w Paryżu) – francuski kompozytor.
Życiorys Syn Paula Landowskiego, rzeźbiarza pochodzenia polskiego. Jego pradziadkiem był Henri Vieuxtemps. Od 1922 roku uczył się gry na fortepianie u Marguerite Long, uczęszczał też do szkoły dyrygenckiej Pierre’a Monteux. W latach 1934–1939 studiował w Konserwatorium Paryskim, gdzie jego nauczycielami byli Noël Gallon (fuga), Henri Büsser (kompozycja) i Philippe Gaubert (dyrygentura). Jego talent zwrócił uwagę Arthura Honeggera, który został doradcą Landowskiego w zakresie kompozycji.
Pełnił funkcję dyrektora konserwatorium w Boulogne-Billancourt (1959–1961) i dyrektora muzycznego Comédie-Française (1961–1965). Pracował też we francuskim Ministerstwie Kultury na stanowisku inspektora generalnego szkolnictwa muzycznego (1964–1975), kierownika departamentu muzyki (1966–1970) i departamentu opery i baletu (1970–1974). Od 1975 do 1977 roku pełnił też funkcję generalnego inspektora muzyki w Ministerstwie Edukacji. W latach 1977–1979 kierował wydziałem kultury w magistracie Paryża. Od 1980 do 1991 roku był dyrektorem Théâtre du Châtelet. Od 1991 roku był członkiem zarządu wydawnictwa muzycznego Editions Salabert.
Odznaczony Grand Prix de la Ville de Paris (1950) i nagrodą im. Ravela (1973). Od 1975 roku członek Académie des beaux-arts, w 1994 roku został wybrany także na stanowisko kanclerza Institut de France. Odznaczony został orderem Legii Honorowej w stopniu wielkiego oficera, Orderem Narodowym Zasługi w stopniu wielkiego oficera, Orderem Sztuki i Literatury w stopniu komandora oraz Orderem Palm Akademickich w stopniu komandora.
Jego żoną od 1941 roku była pianistka Jacqueline Potier.
Twórczość Twórczość kompozytorska Landowskiego ma charakter eklektyczny. W młodości pozostawał pod wpływem Arthura Honeggera, później tworzył w stylistyce umiarkowanego modernizmu. Był przeciwnikiem awangardowych tendencji w muzyce, przeciwstawiał się serializmowi, co doprowadziło do konfliktu z grupą skupioną wokół Pierre’a Bouleza. Jako pracownik francuskiego ministerstwa przyczynił się do reformy programu nauczania, dbał też o rozwój życia muzycznego na prowincji. W muzyce Landowskiego silnie przejawiają się inspiracje religijno-filozoficzne, wypływające z afirmatywnej postawy wobec życia i sprzeciwu wobec współczesnego pesymizmu i nihilizmu.
Był autorem prac L’orchestre (wspólnie z Louisem Aubertem, 1950), Honegger (1957), Batailles pour la musique (1979) i La Musique n’adocuit pas les moeurs (1990).
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 1999 Kategoria:Francuscy kompozytorzy XX wieku Kategoria:Absolwenci Konserwatorium Paryskiego Kategoria:Wielcy Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Narodowym Zasługi (Francja) Kategoria:Komandorzy Orderu Sztuki i Literatury Kategoria:Odznaczeni Orderem Palm Akademickich