Język wysokoniemiecki (niem. hochdeutsche Sprache, neuhochdeutsche Sprache, Hochdeutsch, Neuhochdeutsch) – standardowy język niemiecki (Standardsprache, Hochsprache).
W węższym znaczeniu termin Hochdeutsch odnosi się do samego standardu literackiego, do niemieckiego języka standardowegoTa nazwa wynika z faktu, iż język literacki oparty na dialekcie wysokoniemieckim był używany przez inteligencję i tzw. wyżyny społeczne, był językiem kultury i literatury, w przeciwieństwie do dialektów dolnoniemieckich, które typowe były dla ludności wiejskiej. (język ten opisany jest w haśle język niemiecki). W szerszym znaczeniu jest to zespół dialektów, przeciwstawny dialektom dolnoniemieckim (Niederdeutsch), które obecnie są uznawane za odrębny język. Zespół ten jest bardzo zróżnicowany regionalnie i niektóre dialekty – takie jak dialekt używany w niemieckojęzycznej części Szwajcarii (schweizerdeutsch lub schwyzertüütsch, po polsku zwany też językiem alemańskim) – są czasem klasyfikowane jako osobne języki.
Częściej niż o języku wysokoniemieckim mówi się o dialektach wysokoniemieckich..
Dialekty wysokoniemieckie dzielą się na dwa duże zespoły dialektalne: dialekty środkowoniemieckie (Mitteldeutsch) dialekty górnoniemieckie (Oberdeutsch) (dialekty południowe: bawarskie, alemańskie, szwabskie).
Zobacz też język staro-wysoko-niemiecki język średnio-wysoko-niemiecki linia benracka
Przypisy
Linki zewnętrzne
Wysokoniemiecki, język