thumb|Cautires obsoletus thumb|Cautires sukosarensis thumb|Cautires taoi Cautires – rodzaj chrząszczy z rodziny karmazynkowatych i podrodziny Lycinae.
Morfologia Chrząszcze o średnich rozmiarów grzbietobrzusznie spłaszczonym i słabo zesklerotyzowanym ciele. Czułki u samic są ostro piłkowane, zaś u samców niemal zawsze blaszkowate, przy czym blaszki mogą być czasem krótkie. Często mają ubarwienie jaskrawe, ostrzegawcze, ale niektóre są całkiem czarne lub brązowe. Przedplecze podzielone jest zwykle listewkami (żeberkami) na siedem komórek (areoli), rzadziej część listewek zanika i liczba komórek zmniejsza się, np. do pięciu. Boczne brzegi przedplecza są zwykle wyniesione. Pokrywy mają po cztery żeberka podłużne pierwszorzędowe i po pięć żeberek podłużnych drugorzędowych. Ponadto między tymi żeberkami występują żeberka poprzeczne, dzieląc również powierzchnię pokryw na komórki (areole). Genitalia samicy odznaczają się obecnością nieparzystego gruczołu w pochwie. Genitalia samca mają kolistą fallobazę oraz lancetowate prącie (fallus) z endofallusem (woreczkiem wewnętrznym) zaopatrzonym w parę sierpowatych cierni.
Larwy charakteryzują się stykającymi się ze sobą tergitami.
Rozprzestrzenienie Owady te występują głównie w krainie orientalnej. Szczególnie dużą różnorodność gatunkową osiągają na obszarze Azji Południowo-Wschodniej.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 1879 roku przez Charlesa Owena Waterhouse’a wraz z rodzajem Bulenides. Odrębność obu taksonów Waterhouse wskazał już rok wcześniej, nie nadając im jednak wówczas nazw. W 1891 roku Jules Bourgeois dokonał formalnego wyznaczenia gatunków typowych obu rodzajów. W 2010 roku Pavla Dudkova i Ladislav Bocák zsynonimizowali Bulenides z rodzajem Cautires.
Cautires należy do najbardziej różnorodnego gatunkowo plemienia karmazynkowatych, Metriorrhynchini, a w jego obrębie do podplemienia Cautirina. Najbliżej spokrewniony jest z rodzajem Xylobanus. Tak jak inne Metriorrhynchini, przedstawiciele rodzaju Cautires, mimo zdolności do lotu, cechują się tendencją do pozostawania w niższych partiach lasów, co skutkuje niską siłą dyspersyjną. W połączeniu z zasiedlaniem lasów deszczowych na terenach górzystych skutkuje to niewielkimi zasięgami i wysokim stopniem endemizmu poszczególnych gatunków. Częściowo na wysoki endemizm wpływa także ich aposematyczne ubarwienie.
Rodzaj ten obejmować może nawet setki gatunków. Do tych już opisanych należą m.in.
Przypisy
Kategoria:Karmazynkowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1879 roku