thumb|Dwumiejscowa wersja treningowa Lockheed T-33 Lockheed F-80 Shooting Star (do 1948 roku – Lockheed P-80 Shooting Star) – amerykański samolot myśliwski, pierwszy odrzutowiec użyty operacyjnie przez USAAF m.in. w wojnie koreańskiej, gdzie okazało się, że ustępuje samolotom radzieckim.

Prace projektowe nad nowym samolotem rozpoczęły się w 1943. Napęd samolotu stanowił brytyjski silnik turboodrzutowy . Pierwszy lot prototypu XP-80 odbył się 8 stycznia 1944. W trakcie prób nowego samolotu doszło do wielu wypadków. M.in. 20 października 1944 w tragicznej katastrofie drugiego prototypu zginął główny pilot Lockheeda Milo Burcham.

Shooting Star wszedł do służby na początku 1945. 45 egzemplarzy zostało dostarczonych do dywizjonów przed zakończeniem II wojny światowej. Z tego 4 egzemplarze dotarły do Europy – dwa do Włoch i dwa do Anglii. Niemniej kiedy w wypadku spowodowanym pożarem silnika zginął pilot doświadczalny major Fred Borsodi, zakazano dalszych lotów na P-80 i nie zostały one użyte bojowo do końca wojny.

Po wojnie zmniejszono początkowe zamówienie z 5000 do 2000 egzemplarzy. Do końca 1950 wyprodukowano łącznie 1715 sztuk P-80 w trzech wersjach: P-80A, B i C. Zmodyfikowany P-80B nazwany XP-80R ustanowił 19 czerwca 1947 rekord prędkości osiągając 1003,9 km/h. Produkcję ostatniej wersji P-80C rozpoczęto w 1948. W czerwcu tego roku, samolot otrzymał nowe oznaczenie – F-80C.

F-80 wzięły udział w wojnie koreańskiej, gdzie 8 listopada 1950 doszło do pierwszej w historii walki powietrznej między samolotami odrzutowymi, z udziałem F-80 i MiG-a-15. Zakończyła się ona zwycięstwem pilota chińskiego. Radzieckie MiG-i o skośnych skrzydłach były konstrukcją znacznie lepszą od Shooting Starów. Walki z okresu wojny koreańskiej wykazały, że myśliwce F-80 Shooting Star ustępowały samolotom radzieckim. Dlatego już na początku wojny F-80 były wymieniane na nowsze F-86 Sabre. Po wycofaniu z roli samolotu myśliwskiego F-80 były jeszcze przez pewien czas używane jako samoloty szturmowe.

Istniała także dwumiejscowa wersja treningowa Lockheed T-33, znana popularnie jako T-bird. Produkcja tego modelu zakończyła się dopiero w 1959. Był on także produkowany na licencji w Japonii i Kanadzie. Łącznie wyprodukowano ponad 6000 T-birdów. Samoloty te były używane w ponad 40 krajach.

Rozwinięciem konstrukcji jest samolot Lockheed F-94 Starfire.

Użytkownicy

Força Aérea Brasileira: 33× F-80C od 1958 do 1973, Ex-USA

Fuerza Aérea de Chile: 30× F-80C od 1958 do 1974, Ex-USA

Fuerza Aérea Ecuatoriana: 18× F-80C od 1958 do 1973, Ex-USA

Fuerza Aérea Colombiana: 18× F-80C od 1958 do 1966, Ex-USA – MAP

Fuerza Aérea del Perú: 16× F-80C od 1958 do 1973, Ex-USA

United States Air Force: 525× F-80A, 240× F-80B, 798× F-80C od 1945 do 1954, 152× RF-80A od 1947 do 1957 United States Navy: 50 Ex-USAF F-86C (jako TO-1/TV-1)

Fuerza Aérea Uruguaya: 17× F-80C od 1956 do 1971, Ex-USA

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne F-80 na www.Globalsecurity.org, (ang.) Zdjęcia samolotu Opis konstrukcji (po angielsku) + galeria zdjęć

Kategoria:Amerykańskie samoloty myśliwskie II wojny światowej F-80 Kategoria:Samoloty myśliwskie z napędem odrzutowym