Wołowcowa Przełęcz (, dawniej Volovské sedlo, ok. 2180 m) – szerokie siodło w bocznej, południowej grani Wołowego Grzbietu w słowackich Tatr Wysokich. Znajduje się między Hińczowym Zwornikiem (Hincova kopa , ok. 2360 m) a północnym wierzchołkiem Wołowca Mięguszowieckiego (Volovec, 2227 m). Boczna grań Hińczowego Zwornika dzieli Dolinę Mięguszowiecką na Dolinę Hińczową (Hincova kotlina) i Dolinę Żabią Mięguszowiecką (Žabia dolina mengusovská).
Nazwa przełęczy nawiązuje do sąsiadującego z nią szczytu. Jest szeroka, częściowo piarżysta, częściowo trawiasta. Ku Dolinie Hińczowej opada średnio stromym stokiem, stok opadający do Wołowej Kotlinki (jedno z górnych odgałęzień Doliny Żabiej) jest jeszcze łatwiejszy.
Wołowcowa Przełęcz prawdopodobnie była odwiedzana jeszcze w czasach przedturystycznych. Pierwsze odnotowane wejścia: latem – Tytus Chałubiński, Ludwik Chałubiński, Bronisław Rajchman, August Wrześniowski wraz z przewodnikami z Zakopanego, w 1877 r., zimą – Mieczysław Lerski, Jerzy Maślanka, 21 marca 1910 r.
Taternictwo Wyjście na Wołowcową Przełęcz jest możliwe dla przeciętnego turysty, jednak jest to dla turystów obszar zamknięty. Mogą natomiast uprawiać tutaj przechodzić taternicy Z Wołowej Kotlinki, od południowego wschodu; 0- w skali UIAA, czas przejścia od Wyżniego Żabiego Stawu Mięguszowieckiego 30 min, Z Doliny Hińczowej, od zachodu; 0, znad brzegu Wielkiego Hińczowego Stawu 30 min.
Przypisy Władysław Cywiński, Wołowy Grzbiet. Przewodnik szczegółowy, tom 12, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2006, Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004,
Kategoria:Przełęcze Tatr Wysokich Kategoria:Przełęcze słowackich Tatr