Haua Fteah – schronisko w północno-wschodniej części Libii, u podnóża północnych stoków gór Al-Dżabal al-Achdar.
W 2020 roku jaskinia została wpisana na libijską listę informacyjną światowego dziedzictwa UNESCO – listę obiektów, które Libia zamierza rozpatrzyć do zgłoszenia do wpisu na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Położenie Haua Fteah leży w Cyrenajce w północno-wschodniej części Libii, u podnóża północnych stoków gór Al-Dżabal al-Achdar, ok. 1 km od wybrzeża Morza Śródziemnego i ok. 8 km na wschód od miasta Susa.
Opis Haua Fteah to półkoliste schronisko w skałach wapiennych. Wejście do jaskini ma 50 m szerokości i 20 m wysokości, a jej strop ma 80 m średnicy.
Badania archeologiczne Jaskinia została odkryta dla nauki w 1948 roku przez badaczy Charlesa McBurneya (1914–1979) i C. T. Houldera z University of Cambridge. Schronisko wcześniej było wykorzystywane przez lokalnych pasterzy i ich stada w okresie zimowym.
W latach 1951–1955 jaskinię zbadali naukowcy z University of Cambridge, którzy odkryli ślady bytności człowieka na przestrzeni ponad 80 tys. lat. Podczas pierwszej fazy prac znaleziono ludzkie kości żuchwy oraz zęby trzonowe, które uznano za należące do gatunku spokrewnionego z Neandertalczykiem.
Kolejne badania przeprowadzone w latach 2007–2015 ujawniły, że ślady w jaskini sięgają 150 tys. lat – obejmując cały okres ostatniego zlodowacenia. Na podstawie odnalezionych w latach 50. XX w. kości żuchwy potwierdzono bytność Homo sapiens. Wiek kości oszacowano na 73–65 tys. lat.
Materiał odkryty w jaskini dostarczył unikalnego świadectwa o zdolnościach adaptacyjnych Homo sapiens do zmian klimatycznych oraz świadectwa rozwoju kulturowego i technologicznego człowieka.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Jaskinie w Afryce Kategoria:Geografia Libii Kategoria:Stanowiska paleontologiczne Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Libii Kategoria:Obiekty z list informacyjnych światowego dziedzictwa