Ötte Tibulsky (ur. 15 grudnia 1912 w Gelsenkirchen, zm. 25 lutego 1991 tamże) – niemiecki piłkarz grający na pozycji obrońcy, reprezentant kraju (jako reprezentant III Rzeszy).
Reprezentował barwy Schalke Gelsenkirchen (sześciokrotny mistrz Niemiec, zdobywca Pucharu Niemiec, 11-krotny mistrz Gauligi Westfalen) oraz gościnnie Viktorii Kolonia oraz FV Bonn. Wystąpił w ponad 1000 meczach w barwach Schalke Gelsenkirchen i był jednym z najlepszych zawodników w historii klubu.
Kariera piłkarska Lata międzywojenne Otto Tibulski karierę piłkarską rozpoczął w juniorach Schalke Gelsenkirchen, w którym w 1930 roku wraz z Hansem Bornemannem i Hansem Rosenem (obaj 1913–1966) z Rudim Gelleschem (1914–1990) i Adolfem Urbanem (1914–1943) przeszedł do seniorskiej drużyny, w której również występował jego starszy brat – Hans (1909–1976), który w 1933 roku przeniósł się do Werderu Brema. Jednak debiut w barwach Królewsko-Niebieskich zaliczył dopiero 4 września 1932 roku w wygranym 2:0 meczu domowym z SG Gladbeck. Na początku kariery grał na pozycji prawoskrzydłowego, a potem grał na pozycji lewoskrzydłowego (Tibulski kilka lat później przyznał, że to była jego ulubiona pozycja).
Dopiero w 1936 roku po odejściu Alfreda Jaczka oraz Hermanna Nattkämpera z Królewsko-Niebieskich, w meczu o 3. miejsce mistrzostw Niemiec, który zakończył się zwycięstwem Królewsko-Niebieskich 8:1 meczu z Vorwärts-Rasensport Gleiwitz po raz pierwszy wystąpił na środkowej obronie i od tego momentu stał się jednym z kluczowych zawodników Królewsko-Niebieskich prowadzonych przez trenera Hansa Schmidta. Tibulski po latach powiedział. „Nigdy nie przyjąłem roli zwykłego stopera w dzisiejszym sensie. Byłem na to zbyt wielkim graczem i zakochałem się w piłce”.
Ernst Kuzorra kilka lat później powiedział o Tibulskim: „Ötte był wyjątkowy w swoim rodzaju. Brał udział w naszych połączeniach z elegancją i sprytem Franza Beckenbauera. Zjechał z ronda Schalke i zachował spokój, kierując obroną razem z bramkarzem Hansem Klodtem.
II wojna światowa Podczas II wojny światowej Tibulski gościnnie występował w po pobycie w szpitalu w Berlinie (po tym jak został ranny na froncie wschodnim) w Herthcie Berlin (od 16 listopada 1941 do 11 stycznia 1942), w Viktorii Kolonia (1942) oraz w FV Bonn (1943). W 1941 roku wystąpił w filmie reżyserii Roberta Adolfa Stemmle pt. Wielka Gra, w którym zagrał rolę piłkarza.
Po zakończeniu II wojny światowej Po zakończeniu II wojny światowej występował w marcu i czerwcu 1946 roku w meczach drużyny zachodnich Niemiec z drużyną południowych Niemiec (przegrane 0:3, 3:4) oraz w kwietniu 1948 roku w wygranym 3:0 meczu z drużyną północnych Niemiec, natomiast w maju 1948 roku wystąpił w przegranym 2:1 meczu drużyny północno-zachodnich Niemiec z drużyną południowych Niemiec, w których kierował grą obrony swoich zespołów. 12 grudnia 1948 roku w meczu ligowym przeciwko Rot-Weiß Oberhausen odniósł poważną kontuzję (złamanie kostki goleni), w wyniku której przez siedem tygodni przebywał w szpitalu Bergmannsheil w Buer, a także został zmuszony do zakończenia kariery piłkarskiej. Królewsko-Niebiescy w sezonie 1948/1949 zajęło przedostatnie 13. miejsce w Oberlidze zachodniej, jednak klub pozostał w lidze, gdyż grupa zachodnia w sezonie 1949/1950 została rozszerzona o dwa kluby: Bayer Leverkusen i VfL Benrath.
Tibulski łącznie dla Królewsko-Niebieskich rozegrał 273 mecze, w których zdobył 26 goli (162 mecze/18 goli w Gaulidze Westfalen, 77 meczów/7 goli w mistrzostwach Niemiec, 34 mecze/1 gol w Pucharze Niemiec).
Kariera reprezentacyjna Otto Tibulski w latach 1936–1939 rozegrał 2 mecze w reprezentacji III Rzeszy. Debiut zaliczył 27 września 1936 roku w Krefeldzie w wygranym 7:2 meczu towarzyskim z reprezentacją LuksemburgaGermany vs Luxembourg, 27 September 1936 , natomiast ostatni mecz w reprezentacji III Rzeszy rozegrał 26 lutego 1939 roku w Berlinie w wygranym 3:2 meczu towarzyskim z reprezentacją JugosławiiGermany vs Yugoslavia, 26 February 1939 .
2 października 1938 roku wystąpił w nieoficjalnym wygranym 1:3 meczu towarzyskim reprezentacji III Rzeszy z reprezentacją Bułgarii rozegranym w Sofii, w którym jako szef obrony miał wsparcie szybkich zawodników, takich jak: Ludwig Männer i Hans Rohde. Do końca II wojny światowej był uważany za jednego z najlepszych niemieckich piłkarzy (szybko biegał oraz świetnie grał w powietrzu), jednak przy 172 cm wzrostu jego styl gry nie był wystarczająco prosty oraz zbyt ozdobny, przez co selekcjoner reprezentacji III Rzeszy – Sepp Herberger dawał pierwszeństwo zawodnikom wyższym i czysto grającym w obronie, takim jak: Ludwig Goldbrunner i Reinhold Münzenberg.
Statystyki Reprezentacyjne Reprezentacja Rok Mecze Gole 1936 1 0 1939 1 0 Łącznie 2 0
Mecze w reprezentacji Lp. Data Miasto Przeciwnik Wynik Rozgrywki Uwagi 1. 27.09.1936 Krefeld 7:2 Towarzyski 90' 2. 26.02.1939 Berlin 3:2 Towarzyski 90'
Styl gry Otto Tibulski imponował elegancką, techniczną, inteligentną grą oraz znakomitymi podaniami, a także szybko biegał oraz świetnie grał w powietrzu.
Sukcesy Schalke Gelsenkirchen Mistrzostwo Niemiec: 1934, 1935, 1937, 1939, 1940, 1942 Wicemistrzostwo Niemiec: 1933, 1938, 1941 3. miejsce mistrzostw Niemiec: 1936 Puchar Niemiec: 1937 Finał Pucharu Niemiec: 1935, 1936, 1941, 1942 Mistrzostwo Gauligi Westfalen: 1934, 1935, 1936, 1937, 1938, 1939, 1940, 1941, 1942, 1943, 1944
Filmografia 1941: Wielka Gra – piłkarz
Po zakończeniu kariery Po zakończeniu kariery Otto Tibulski wraz z żoną Gertrud, pochodzącą ze Stuttgartu (poznał podczas finału mistrzostw Niemiec 1934/1935 w Kolonii, w którym Schalke Gelsenkirchen grało z VfB Stuttgart (6:4)), prowadził restaurację klubu Schalke Gelsenkirchen przy Glückauf-Kampfbahn, a potem prowadził restaurację w Marl.
Nazwisko Zapis nazwiska Tibulsky jest udokumentowany na nagrobku piłkarzaSchalker Gräbertour – Tote beleben den Stadttourismus [data dostępu: 2018-02-25] , na karcie z autografemAutogramkarte , w książce adresowej z 1951 rokuGelsenkirchener Adressbuch von 1951 , na stoisku honorowym Schalke GelsenkirchenEhrenkabine. Jednak pisownia z i na końcu jest również bardzo powszechna, można ją znaleźć między innymi w książce adresowej Gelsenkirchen z 1939 i 1955 roku. Nic nie wskazuje na to, jak można wyjaśnić silnie zmienną pisownięGelsenkirchener Adressbuch von 1939 Gelsenkirchener Adressbuch von 1955 .
Śmierć Otto Tibulski zmarł 25 lutego 1991 roku w Gelsenkirchen, gdzie został pochowany na Cmentarzu Staromiejskim.
Upamiętnienie Otto Tibulski 19 lipca 2011 roku został dołączony do kabiny honorowej Schalke Gelsenkirchen. Imieniem Otto Tibuskiego została nazwa ulica na terenie klubu Schalke Gelsenkirchen oraz tzw. „strefa gościnności” w strefie VIP na Veltins-Arena.
Przypisy
Linki zewnętrzne Otto Tibulski w bazie DFB
Otto Tibulski w bazie Kickera
Otto Tibulski w bazie Sport.de Otto Tibulski w bazie Fussballdaten
Otto Tibulski w bazie Worldfootball.net Otto Tibulski w bazie FootballDatabase.eu
Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1991 Kategoria:Reprezentanci Niemiec w piłce nożnej Kategoria:Piłkarze FC Schalke 04 Kategoria:Piłkarze Herthy BSC Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Gelsenkirchen