Maria Gustawa Jotuni, pierwotnie Haggrén, po mężu Jotuni-Tarkiainen (ur. 9 kwietnia 1880 w Kuopio, zm. 30 września 1943 w Helsinkach) – fińska powieściopisarka, nowelistka, autorka dramatów i krytyk literacki.
Życiorys Urodziła się 9 kwietnia 1880 jako Maria Gustawa Haggrén. Pochodziła z rodziny ziemiańskiej. Studiowała na Uniwersytecie Helsińskim historię i estetykę. Odbyła podróże do Niemiec i Szwajcarii. Zmieniła nazwisko obcego pochodzenia na nazwisko rdzennie fińskie, manifestując w ten sposób swój patriotyzm i przyłączając się w ten sposób do narodowego frontu w walce o niezawisłość Finlandii.
Wyszła za mąż za Viljo Tarkiainena, profesora literatury fińskiej, który odegrał istotną rolę w życiu kulturalnym Finlandii. Wywarł też niewątpliwie duży wpływ na rozwój osobowości pisarskiej żony. Małżeństwo miało dwóch synów: Jukkę i Tuttu.
Czasami jest uważana za wczesną feministkę, a według wnuka Kariego Tarkiainena jej pośmiertnie opublikowana powieść Rozpadający się dom (, wyd. 1963), przedstawiająca negatywny obraz brutalnego męża, była oparta na doświadczeniach małżeńskich jego dziadków.
Twórczość thumb|left|150px|Maria Jotuni na znaczku pocztowym Pisała nowele: Miłość (, 1907), Gdy pojawia się uczucie (, 1913), Dziewczyna w ogrodzie róż (, 1927).
Za najwybitniejszą pozycję w zakresie prozy epickiej, uchodzącą za jedno ze szczytowych osiągnięć fińskiej nowelistyki jest opowiadanie Zwykłe życie (, 1909).
Jedną z najlepszych jej komedii jest Żona pantoflarza (, 1924), a za najwybitniejsze jej tragedie uważa się utwory: Moja wina (, 1929) oraz Klaus, pan na Louhikko (, 1942).
Upamiętnienie W 1980 została upamiętniona na znaczku pocztowym o wartości 1,10 marek fińskich.
Przypisy
Kategoria:Fińscy prozaicy Kategoria:Fińscy dramaturdzy Kategoria:Fińscy krytycy literaccy Kategoria:Urodzeni w 1880 Kategoria:Zmarli w 1943 Kategoria:Ludzie urodzeni w Kuopio