Majaczenie alkoholowe, majaczenie drżenne, biała gorączka () – stan zaburzeń świadomości z iluzjami, omamami oraz urojeniami trwający do tygodnia. Często towarzyszą mu zaburzenia wegetatywne i inne objawy somatyczne. Jest spowodowany nagłym odstawieniem lub zmniejszeniem dawki spożywanego alkoholu. Prawdopodobnie grają rolę również czynniki toksyczne. Śmiertelność wynosi poniżej 4%.
Burzliwa symptomatologia delirium tremens rozwija się zwykle 2–3 dni po przerwaniu ciągu alkoholowego. Do objawów wiodących delirium zalicza się zaburzenia świadomości z halucynacjami i lęk, który przechodzi w niepokój ruchowy, podniecenie a nawet agresję. U 25% chorych występują napady drgawkowe o charakterze napadów uogólnionych toniczno-klonicznych.
W badaniu fizykalnym stwierdza się tachykardię i wzrost ciepłoty ciała, a w badaniach laboratoryjnych hiperglikemię, podwyższony poziom mocznika, bilirubiny, aminotransferaz a także leukocytozę i wzrost OB. Hipokaliemia i hipomagnezemia stanowią poważne ryzyko zaburzeń rytmu serca, powodujących zatrzymanie krążenia.
U osób wyniszczonych objawem towarzyszącym delirium może być zapalenie płuc, niewydolność krążenia, wątroby lub nerek.
Objawy oraz kryteria konieczne do rozpoznania uzależnienie od alkoholu objawy prodromalne: zaburzenia snu drżenie mięśniowe lęk objawy podstawowe: zaburzenia świadomości omamy i iluzje, najczęściej wzrokowe i słuchowe wyraźne drżenie mięśniowe objawy towarzyszące: urojenia podniecenie zaburzenia snu objawy nadaktywności układu współczulnego napady drgawkowe
Leczenie Majaczenie alkoholowe jest stanem zagrożenia życia i wymaga leczenia szpitalnego. Tradycyjnie pacjenci z majaczeniem alkoholowym przyjmowani są na oddziały psychiatryczne.
Postępowanie farmakologiczne: Lekami z wyboru są benzodiazepiny. Lekiem uznawanym za "złoty standard" jest chlorodiazepoksyd (dawki wysokie, sięgające do 200–300 mg/dobę)Wojciech Kostowski, Zbigniew Herman, Farmakologia. Podstawy farmakoterapii, wydanie III poprawione i uzupełnione; PZWL, 2010 r., tom 2, strona 94 > podrozdział "Psychozy alkoholowe > leczenie". isbn 978-83-200-4164-4. Ponadto stosowany jest diazepam (do 60 mg/d w dawkach podzielonych), lorazepam i oksazepam, w miarę możliwości podawane doustnie. W niektórych ośrodkach stosuje się metodę szybkiego nasycania: podaje się 10–20 mg diazepamu (lub ekwiwalent innej benzodiazepiny) co 1–2 godziny do czasu zniesienia objawów majaczenia lub zaśnięcia chorego. W cięższych przypadkach stosuje się też haloperidol doustnie lub domięśniowo. Zapobieganie i leczenie powikłań: nawadnianie pozajelitowe, wyrównywanie niedoborów elektrolitowych, prowadzenie bilansu wodno-elektrolitowego, podawanie witaminy B1 i kokarboksylazy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Alkoholizm Kategoria:Zaburzenia spowodowane używaniem substancji psychoaktywnych