Diecezja hebrońska (łac. Dioecesis Hebronensis) – historyczna diecezja ze stolicą w Hebronie w Królestwie Jerozolimskim. Biskupi hebrońscy byli sufraganami łacińskich patriarchów Jerozolimy.
Obecnie istnieje tytuł biskupa Hebronu przyznawany biskupom tytularnym. Ostatnim tytularnym biskupem hebrońskim był zmarły 1968 brazylijski biskup Pedro Massa. W XIX w. tytularnym biskupem Hebronu był wrocławski biskup pomocniczy Bernard Bogedain.
Historia W IV wieku Euzebiusz z Cezarei określił Hebron jako większą osadę wokół Makpeli z grobami biblijnych patriarchów. Miejsce opisał w 333 Pielgrzym z Bordeaux w swym dziele Itinerarium Burdigalense. W czasie konkwisty muzułmańskiej Hebron stało się jednym z czterech świętych miast islamu. hebron zdobyto podczas I wyprawy krzyżowej w roku 1100. Starożytne sanktuarium z grobem patriarchów zamieniono w Kościół św. Abrahama. Pieczę powierzono augustianom. Diecezję ustanowiono w 1167 roku. Podlegała łacińskiemu patriarchatowi Jerozolimy. Pierwszym biskupem został Rainaldus (1167-1170), spokrewniony z Fulkiem, patriarchą jerozolimskim. W XIV wieku Hebron stał się stolicą tytularną Kościoła łacińskiego.
Biskupi tytularni Hebronu po 1836 Po roku 1836 tytularnymi biskupami hebrońskimi byli: Franz Arnold Melchers (1836–1851) Lajos Haynald (1852) Gaetano Pace-Forno O.E.S.A. (1857) Bernard Bogedain (1857–1860) Gaspard Mermillod (1864–1883) Mihail Petkov (1883–1921) Giordano Corsini (1922–1923) Alexander MacDonald (1923–1941) Pedro Massa S.D.B. (1941–1968) wakat (1968 – nadal)
Przypisy
Kategoria:Królestwo Jerozolimskie Kategoria:Tytularne stolice biskupie Kościoła katolickiego w dzisiejszej Palestynie Kategoria:Dawne diecezje katolickie Kategoria:Religia w Hebronie