mały|H. Hartung: Propozycja renowacji katedry we Wrocławiu, ok. 1910 mały|Pomnik kolumny Hartunga zbudowany z fragmentów wiaduktu nad Stadthausstrasse w Berlinie mały|Budynek Urzędu Miasta w Toruniu z 1901 roku Hugo Hartung (ur. 9 sierpnia 1855 w Jenie, zm. 21 grudnia 1932 w Großjena k. Naumburg (Saale)) – niemiecki architekt i historyk architektury.
Projektant żeliwnego typu słupa, tzw. kolumny Hartunga, stosowanego jako standardowa konstrukcja zwłaszcza w budowlach kolejowych okolic Berlina na przełomie XIX i XX wieku.
Życiorys Hartung studiował budownictwo i architekturę na Wyższej Szkole Technicznej w Charlottenburgu, a do roku 1894 był tam asystentem. W 1895 habilitował się i pracował na zlecenie jako wykładowca architektury średniowiecznej. W 1899 został profesorem nadzwyczajnym, a rok później otrzymał powołanie na Wyższą Szkołę Techniczną w Dreźnie.
W Dreźnie pracował w latach 1900–1912 jako profesor zwyczajny architektury i projektowania oraz dyrektor instytutu architektury i projektowania. W latach 1904–1906 był kierownikiem działu architektury (dziekanem), a w roku akademickim 1909–1910 rektorem Wyższej Szkoły Technicznej. W 1912 powrócił na Wyższą Szkołę Techniczną w Berlinie-Charlottenburgu, gdzie do przejścia na emeryturę w 1920 był profesorem zwyczajnym architektury.
Działalność Hugo Hartung projektował domy prywatne (projekt zagospodarowania dzielnicy Grünewald w Berlinie) i budowle publiczne, brał również udział przy rozbudowach i renowacjach kościołów we wschodniej części ówczesnych Niemiec. Wiele z zachowanych obiektów znajduje się na terenie dzisiejszej Polski.
Hartung odznaczył się ponadto w budownictwie mostów. Zaprojektowany przez niego żeliwny typ słupa, tzw. kolumna Hartunga zwyciężył w zorganizowanym w 1880 konkursie na opracowanie podpór berlińskiej kolei średnicowej i był stosowany jako standardowa konstrukcja zwłaszcza w budowlach kolejowych okolic Berlina w latach 1882–1914, a w nieco zmienionej formie w kilku wiaduktach we Wrocławiu.
Wybrane dzieła rekonstrukcja katedry w Miśni (z Carlem Schäferem) 1897 – pałac w Ornontowicach w woj. śląskim; w stylu eklektycznym z przewagą elementów neorenesansu północnego niderlandzkiego 1897–1899 – wieża kościoła św. Ducha w Toruniu o formach neobarokowych (pierwotny projekt wspólnie z Carlem Schäferem) 1899–1901 – siedziba Starostwa w Toruniu (obecnie Urząd Miejski); budynek o formach neogotyckich budynek Starostwa w Gnieźnie dekoracja kamieniarska wież katedry we Wrocławiu 1902 – wieża cesarza Wilhelma w Arnstadt w Turyngii 1901 – Kolumna Bismarcka na Bydgoskim Przedmieściu w Toruniu (z berlińskim rzeźbiarzem Harro Magnussenem, zburzona w 1926)
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Historycy architektury Kategoria:Ludzie urodzeni w Jenie Kategoria:Niemieccy architekci Kategoria:Urodzeni w 1855 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Technicznego w Dreźnie Kategoria:Zmarli w 1932