Leo-Film – wytwórnia filmowa z siedzibą w Warszawie działająca w latach 20. i 30. XX wieku. Była jedną z najważniejszych wytwórni spośród około 150 funkcjonujących w Rzeczypospolitej Polskiej w okresie dwudziestolecia międzywojennego.
Historia Geneza wytwórni jest związana z działalnością Leona Forberta oraz Marii Hirszbein, która była u niego zatrudniona od 1924 r. Wytwórnia Forberta specjalizowała się w produkcji filmów fabularnych i dokumentalnych w języku jidysz. Z czasem Hirszbein została jej współwłaścicielką, a w 1926 – po odkupieniu udziałów – właścicielką. Zmieniła wówczas nazwę wytwórni na Leo-Film (wcześniej była znana pod nazwami: Leo Forbert, Forbert-Film, Efes-Film). W 1932, wchodząc w spółkę ze scenografem i architektem Bolesławem Landem, utraciła decydujący wpływ na zarządzanie przedsiębiorstwem. Kilka lat później, po śmierci Landa w 1936, odzyskała kontrolę nad firmą. Leo-Film była jedną z najważniejszych wytwórni filmowych lat 30. XX w. w Polsce.
Głównymi reżyserami produkcji filmowych Leo-Film byli Henryk Szaro oraz Juliusz Gardan, którzy zaczynali tutaj kariery artystyczne. Wytwórnia współpracowała również z Michałem Waszyńskim, Martą Flantz, Aleksandrem Fordem, Zygmuntem Turkowem i Bazylim Sikiewiczem. Ostatni z wymienionych zadebiutował tu jako reżyser (Tajemnica panny Brinx). Ponadto dzięki Leo-Film do zawodu aktora weszli: Franciszek Brodniewicz, Tadeusz Fijewski, Helena Grossówna, Tola Mankiewiczówna i Nora Ney.
W 1932 dużym sukcesem wytwórni był m.in. dramat filmowy Legion ulicy (reż. Aleksander Ford). Opowieść o życiu warszawskich sprzedawców gazet uznana została za najlepszy film roku i do dziś uchodzi za jedno z arcydzieł kina okresu międzywojennego. Film był nowatorski – po raz pierwszy w polskim kinie pokazał marginalizowanych przez społeczeństwo bohaterów – dorastających w trudnych warunkach młodych ludzi, którzy przedwcześnie zostali zmuszeni do samodzielności i wejścia w dorosłe życie. Obraz spotkał się z bardzo dobrym odbiorem zarówno krytyków, jak i publiczności. W plebiscycie ogłoszonym przez przedwojenny tygodnik „Kino” otrzymał nagrodę czytelników. Do XXI w. nie zachowały się nawet fragmenty tego filmu.
Fotogaleria
Zrealizowane filmy 1925 – Nowa Palestyna i otwarcie Uniwersytetu W Jerozolimie (film dokumentalny) 1926 – Czerwony błazen 1927 – Zew morza 1928 – Kropka nad i 1929 – Policmajster Tagiejew 1930 – Uroda życia 1931 – Serce na ulicy 1932 – Legion ulicy 1933 – 10% dla mnie 1933 – Prokurator Alicja Horn 1935 – Kochaj tylko mnie 1936 – Tajemnica panny Brinx 1936 – Papa się żeni 1937 – Ślubowanie 1939 – Kłamstwo Krystyny
Przypisy
Kategoria:Byłe przedsiębiorstwa w Warszawie Kategoria:Warszawskie wytwórnie filmowe