William Charles Redfield, William C. Redfield (ur. 26 marca 1789 w South Farms (Connecticut), zm. 12 lutego 1857 w Nowym Jorku) – amerykański przyrodnik i biznesmen, najlepiej znany jako meteorolog, współtwórca systemów przewidywania pogody i gwałtownych zjawisk meteorologicznych, jak huragany lat 20. XIX w., pierwszy przewodniczący American Association for the Advancement of Science (AAAS).
Przodkowie – „ojcowie pielgrzymi” Pierwszy amerykański przodek Williama C. Redfielda urodził się w Anglii (spotykane było wówczas nazwisko Redfin, Redfen, Redfyn lub Redfyne). W 1639 roku osiedlił się w pobliżu Cambridge (Massachusetts), skąd przeniósł się do New London (Connecticut). Po 1662 roku jego liczna rodzina używała nazwiska Redfield.
Wnukiem W. Redfina był Theophilus Redfield (1682–1769). Jego żona pochodziła z rodziny , członka załogi Mayflower i sygnatariusza Mayflower compact. Synem Theophilusa był Peleg Redfield (1762–1802). William C. Redfield był najstarszym z sześciorga dzieci Pelega i Elizabeth (Pratt) Redfield.
Informacje o przodkach Williama C. Redfielda są dostępne głównie dzięki książce Genealogical History of the Redfield Family in the United States, opracowanej przez starszego syna Williama Charlesa – (z udziałem ojca).
Życie prywatne, nauka i praca Niełatwe dzieciństwo w South Farms (ok. 1789–1804) Urodził się w South Farms (Connecticut) 26 marca 1789 roku. Jego ojciec, Peleg Redfield, był wielkim pasjonatem przygód na morzu, któremu poświęcił się również zawodowo. Zmarł, gdy William miał 13 lat, pozostawiając rodzinę w trudnych warunkach. Na życiowe wybory Williama miała silny wpływ matka – kobieta przywiązująca dużą wagę do edukacji i wartości chrześcijańskich. Z powodu złej finansowej sytuacji rodziny edukacja chłopca musiała być ograniczona do wąskiego programu szkoły powszechnej. Młody William uczył się też rymarstwa oraz – skłoniony przez matkę – uczestniczył w spotkaniach wiejskiego towarzystwa dyskusyjnego „Friendly Assotiation”, a cały wolny czas poświęcał samokształceniu. Czytał głównie nocami. Miał swobodny dostęp do bogatej biblioteki doktora Williama Tully. W pierwszej kolejności wybrał książkę wybitnego brytyjskiego chemika, fizyka i wynalazcy H. Davy’ego (1778–1829) pt. Elements of Chemistry.
Inspirująca wędrówka do Portage County w Ohio (ok. 1804–1810) thumb| łącznie z w 1826 roku thumb|Kanał Erie (1840) – historyczny szlak wodny z Buffalo do Albany nad rzeką Hudson, otwarty w 1825 roku W 1804 roku, gdy Redfield kończył praktykę zawodową, jego owdowiała matka poślubiła Nathana Searsa i w 1806 roku przeprowadziła się do hrabstwa Portage w Ohio. Zamieszkała w (tamże zmarła w 1825 roku). Ze względu na jakość ówczesnych dróg (zob. np. , historia ) w czasie podróży kilkunastu członków obu rodzin (w tym dziewięciorga dzieci Searsa) korzystało z zaprzęgu wołów (ox team, np. ).
Aby odwiedzić matkę w Portage, William podjął liczącą ponad 700 mil pieszą wędrówkę po lesistych bezdrożach. Towarzyszyło mu dwóch przyjaciół. Codziennie wieczorami opisywał zaobserwowane zjawiska przyrodnicze, sporządzał mapy terenu itp. Zbiór materiałów zgromadzonych w czasie ok. czterech tygodni był w przyszłości wykorzystywany m.in. podczas projektowania lądowych i wodnych szlaków komunikacyjnych.
Do domu w Connecticut wracał bez towarzyszy, trasą położoną bardziej na południe od jeziora Erie (zob. historia jeziora Erie), wytyczoną częściowo przez stany Wirginia, Maryland i Pensylwania. Relacje z tej wędrówki były pomocne w czasie projektowania wielkiej linii kolejowej łączącej rzeki Hudson i Missisipi.
Własny dom w Connecticut (ok. 1810–1825) Po powrocie do dawnego domu (ok. 1810) William Redfield zajął się działalnością biznesową, korzystną dla mieszkańców całej miejscowości – finansował udoskonalanie dróg, szkoły, kościoła. Prowadził też wiejski sklep, w którym – zgodnie z regułami purytanizmu – nie sprzedawano alkoholu.
23 listopada 1814 roku poślubił Abigail Wilcox, z którą miał troje dzieci: thumb|left|120px| – John H. (ur. 10 lipca 1815, zm. 27 lutego 1895) – William (ur. 25 maja 1817, zm. 10 sierpnia 1819) – Charles Bailey (ur. 18 listopada 1818, zm. 29 września 1876) Abigail Wilcox Redfield zmarła 12 maja 1819 roku. Drugą żoną Williama C. Redfielda była Lucy Wilcox, kuzynka pierwszej żony, poślubiona 23 listopada 1820 roku. Ich syn, Samuel, urodzony 14 sierpnia 1821 roku, żył 4 dni. Jego matka zmarła 14 września tegoż roku. Trzecia żona, Jane Wallace, poślubiona 9 grudnia 1828, przeżyła męża i dwóch jego synów z pierwszego małżeństwa.
John Howard Redfield stracił matkę mając cztery lata. Po wielu latach, jako znany botanik, wspominał nieustanne rozmowy z ojcem o przyczynach i skutkach zjawisk naturalnych (ze wspólnej wyprawy na grób matki zapamiętał nazwę Achillea millefolium). Pamiętał wyprawę wozem do krewnych, w czasie której szukał kwiatów, podczas gdy ojciec interesował się lasem rozdartym przez burzę (zob. ). W kolejnych latach był towarzyszem badawczych wypraw ojca, których naukowym efektem były m.in. odkrycia nieznanych gatunków ryb kopalnych ( i inne, ).
Steam Navigation Company w Nowym Jorku i Steamboat Act 1852 Pierwsze parowce (bocznokołowce napędzane maszyną parową) weszły do eksploatacji na przełomie XVIII/XIX w. (np. na Saonie w 1783 roku). Już ok. 1818 roku – niedługo po zakończeniu młodzieńczej pieszej wędrówki Williama Redfielda – pierwszy parowiec – Walk in Water pływał na jeziorze Erie. Po około 10 latach od tego czasu Redfield zasłynął jako biznesmen dzięki swojej Steam Navigation Company (zob. ), przewożącej pasażerów i towary rzeką Hudson między Nowym Jorkiem i Albany. Spędzał wiele czasu w Nowym Jorku, a w 1827 roku przeniósł się tam z rodziną (ułatwiło to starania o edukację synów). Zaangażował się w wyjaśnianie przyczyn eksplozji kotłów parowych i możliwości zmniejszenia liczby ich ofiar.
W latach 1816–1852 ofiarami eksplozji kotłów na statkach parowych były tysiące ludzi, co skłoniło rząd federalny do opracowania i wprowadzenia w życie przepisów gwarantujących bezpieczeństwo pasażerów, ograniczających samowolę prywatnych właścicieli firm przewozowych (precedens dla przyszłej roli agencji federalnych uważanych dziś za strażników dobra publicznego, takich jak Food and Drug Administration). W sierpniu 1852 roku uchwalono Steamboat Act, a w 1871 roku utworzono , Radę Inspektorów Nadzoru i stanowisko Generalnego Inspektora Nadzoru odpowiedzialnego przed Sekretarzem Skarbu Stanów Zjednoczonych za przestrzeganie warunków udzielania licencji członkom załogi jednostek, za poprawność wykonywania hydrostatycznych badań kotłów lub instalowania zaworów bezpieczeństwa pary kotłowej. Ważną rolę w przygotowaniu dokumentów odegrał William C. Redfield – inżynier–wynalazca i steam navigation agent, autor Letter to the Secretary of the Treasury, on the History and Causes of Steamboat Explosions, and the Means of Prevention.
Jako inżynier-praktyk i przedsiębiorca Redfield wprowadzał na parowcach sprzyjające bezpieczeństwu innowacje techniczne i organizacyjne. Był m.in. projektantem „barek bezpieczeństwa” – jednostek pasażerskich bez napędu holowanych przez parowiec, zapewniających komfort, a równocześnie bezpieczną odległość od kotła. Dzięki wprowadzeniu nowych przepisów dot. bezpieczeństwa i postępowi technicznemu częstość eksplozji kotłów zmalała. Ponownie wzrosło zainteresowanie pasażerów korzystaniem z parowców. Po kilku latach przywrócono ich pasażerskie funkcje, a z barek ciągniętych przez holowniki zaczęto tworzyć „pociągi towarowe” liczące niekiedy 40–50 „wagonów”.
Powrót do młodzieńczej teorii huraganów thumb|Wiatrołom w Tatrach (Dolina Jamnicka, 24.08.2007)
thumb|Gwałtowna burza elektrycznaKonwekcyjny Cumulonimbus nad LCL i wyładowanie elektrostatyczne Jako młody meteorolog amator William Redfield zbierał informacje o szybko przemieszczających się tornadach z lat 20. XIX w., tj. . W czasie wędrówek po lasach okolic miejsca zamieszkania analizował zróżnicowanie położenia przewróconych drzew, wskazujące na wirowanie wiatrów („whirling winds”). Inną podstawą dedukcji prowadzącej do młodzieńczej teorii sztormów były np. proste obserwacje wirów płynu mieszanego w naczyniu. Nie mając specjalistycznego wykształcenia nie publikował wyników swoich przemyśleń, jednak stale interesował się postępami nauki w dziedzinie meteorologii, astronomii i in. Czytał z zainteresowaniem artykuły (matematyk, fizyk, profesor filozofii przyrody w Uniwersytecie Yale), dotyczące m.in. budzącej wówczas duże zainteresowanie teorii powstawania Leonidów.
Na początku lat 30. XIX w., w czasie jednego z rejsów parostatkiem z Nowego Jorku do New Haven, Redfield spotkał przypadkowo autora tych publikacji. Korzystając z okazji poprosił o rozmowę (według wspomnień Olmsteada: “modestly asked leave to make a few inquiries”). Jej przebieg nie ograniczył się do teorii Leonidów. W przyjaznej atmosferze Redfield zdecydował się po raz pierwszy przedstawić swoją teorię sztormów, która spotkała się z zainteresowaniem rozmówcy. Skłonił meteorologa amatora do opracowania artykułu, podejmując się przejrzenia tekstu przed publikacją w naukowym czasopiśmie. Wydarzenie bywa opisywane jako przełomowy moment w historii meteorologii, w której nazwisko Redfield jest wymieniane obok nazwisk Maury, Dove, i innych.
W 2016 roku opublikowano na stronie internetowej NOAA (Hurricane Research Division) teksty upamiętniające dwa wydarzenia roku 1831: – publikacja w artykułu W. Redfielda (tekst pt. 185th Anniversary of Redfield’s article on hurricane circulation) – potężny huragan (tekst pt. 185th Anniversary of the Great Barbados hurricane
Artykuł o „wirujących sztormach” bardzo zainteresował sir Williama Reida – brytyjskiego generał-majora królewskich inżynierów, a później Gubernatora Bermudów, Barbadosu i Malty („Good Governor” z Household Words Dickensa). Napisał do jego autora list, który zapoczątkował wieloletnią, przyjacielską korespondencję. Listy zawierały m.in. dane meteorologiczne pochodzące z dzienników okrętowych jednostek marynarki brytyjskiej, prognozy ważne z punktu widzenia rolnictwa na Bermudach itp. (kolekcję John H. Redfield przekazał bibliotece Yale University).
, absolwent Transylvania University, ceniony meteorolog z Franklin Institute wysłuchiwany z uznaniem przez American Philosophical Society i inne towarzystwa naukowe, nie akceptował koncepcji Williama Redfielda (meteorologa samouka), wykluczającego możliwość powstawania trąb powietrznych wskutek konwekcji termicznej (zob. poziom kondensacji wymuszonej, ang. Lifted condensation level, w skrócie LCL).
Formułowanie takich opinii Redfield uważał za „błąd, w który popadła cała szkoła meteorologów” (Espy, i inni). Przekonywał, że przepływy ciepła mogą decydować o lokalnej pogodzie (np. bryza, lokalne opady deszczu stymulowane poprzez kontrolowane wypalanie lasów), ale wydarzenia makro-atmosferyczne, takie jak tornada, są spowodowane obrotowym ruchem Ziemi wokół jej osi.
Polemika obu meteorologów bywa nazywana pojedynkiem (The Dueling Weathermen) lub „gorzką dysputą”.
Środowisko przyrodnicze Adirondacks
Na początku XIX w. dominującym rodzajem działalności w Stanach Zjednoczonych było rolnictwo. Badania rolniczo-geologiczne regionu północno-zachodniego organizował w latach 1820. Stephen Van Rensselaer, prezes Towarzystwa Rolniczego w Nowym Jorku, który do realizacji badań zaangażował Amosa Eatona. W tychże latach badania geologiczne i mineralogiczne prowadził też Denison Olmsted. Stopniowo rozszerzany zakres prac objął różne obszary filozofii przyrody oraz zagadnienia związane z projektowaniem inwestycji inżynierskich (np. inżynieria transportu: drogi, kanały) lub poszukiwaniem złóż kopalin.