Syrja bej Vlora (tur. Avlonyalı Süreyya Bey, ur. 1860 we Wlorze, zm. 1940) – albański polityk, ambasador Albanii w Austro-Węgrzech.
Życiorys Rodzicami Syrji byli Mustafa Pasza oraz Janina Naile. Jego starszy brat, Mehmed Ferid Pasza, był w latach 1903–1908 wielkim wezyrem..
W latach 1886–1887 Syrja bej Vlora opublikował pięć numerów czasopisma Zerrat; pierwszy numer miał tylko 32 strony, pozostałe po 160 stron. Czasopismo nie miało ustalonej tematyki, jednak jego publikacje zawierały artykuły o znanych pisarzach i filozofach.
W 1895 roku został skazany przez sąd osmański na trzy lata więzienia, jednak udało mu się uciec do Włoch. Ze względu na dobre kontakty w Stambule wyrok został wkrótce uchylony i Vlora wrócił do Turcji. Prawdopodobnie w 1903 roku osiadł w Stambule, gdzie jego syn Eqrem zaczął studiować prawo. Dzięki postawie swojego brata, wielkiego wezyra Ferida Paszy, Syrja otrzymał stanowisko dyrektora generalnego tureckich organów celnych, które piastował do czasu wybuchu rewolucji młodotureckiej w lipcu 1908 roku.
W 1907 roku opublikował w języku tureckim pracę na temat historii islamu zatytułowaną Fitret ül-Isläm – biografii Mu’awiji ibn Sufjana, założyciela dynastii Umajjadów.
Wraz z innymi albańskimi intelektualistami, Vlora dążył do wprowadzenia alfabetu łacińskiego dla języka albańskiego i 15 stycznia 1910 roku opublikował na ten temat długi artykuł w stambulskiej gazecie Yeni Gazete.
9 lipca 1912 roku, podczas debaty parlamentarnej ostro skrytykował turecką politykę wobec Albanii, przez co naraził się władzom i przy finansowym wsparciu austro-węgierskiego ambasadora opuścił Stambuł. Spotkał się w Atenach z greckim premierem Elefteriosem Wenizelosem, który polecił Vlorze przekazać za pośrednictwem tureckiej ambasady w Grecję propozycję uznania przez tureckie władzę roszczeń Grecji do Krety w zamian za niepodejmowanie przez Grecję ataków na Turcję. Nie otrzymał żadnej odpowiedzi, ponieważ w Stambule został już uznany za zdrajcę i przewidział, że w niedalekiej przyszłości wybuchnie na Bałkanach konflikt zbrojny. Pełnił funkcję ambasadora Albanii w Austro-Węgrzech, po wybuchu I wojny światowej Vlora wyjechał do Szwajcarii.
Pod koniec I wojny światowej mieszkał w Rzymie. W 1920 roku ponownie wrócił do Stambułu, ale po trzech latach wrócił do Wlory. Gdy w 1924 roku premierem Albanii został Fan Noli, przeniósł się do Rzymu. Do Albanii wrócił po objęciu władzy przez Ahmeda Zogu w 1925 roku, gdzie osiadł we Wlorze; nie odgrywał już żadnej roli w polityce, zmarł w 1940 roku.
Publikacje Fitret ül-Isläm (1907) Osmanlı sonrası Arnavutluk (2009 – wydanie pośmiertne)
Życie prywatne Jego żoną była siostra Esada Toptaniego Mihri, z którą miał dwoje dzieci: Eqrema i Safę.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1860 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Ludzie urodzeni we Wlorze Kategoria:Ludzie związani ze Stambułem Kategoria:Ludzie związani z Rzymem Kategoria:Ludzie związani ze Szwajcarią Kategoria:Ludzie związani z Wiedniem Kategoria:Albańscy dziennikarze Kategoria:Tureccy dziennikarze Kategoria:Albańscy politycy Kategoria:Ambasadorowie Albanii Kategoria:Ambasadorowie w Austro-Węgrzech Kategoria:Urzędnicy Imperium Osmańskiego Kategoria:Osmańscy parlamentarzyści Kategoria:Albańscy publicyści