Mieczysław Jan Mysłowski (Rawicz-Mysłowski), ps. „Rawicz” (ur. 29 października 1896 w Nowym Dworze k. Odessy, zm. 12 września 1939 pod m. Piątek) – oficer Legionów Polskich, pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Ludwika i Karoliny z d. Denis Kołyszko. Absolwent Wyższej Szkoły Realnej w Krakowie, Szkoły podoficerskiej i Szkoły Podchorążych. Od 1 sierpnia 1914 w Legionach Polskich walczył na frontach I wojny światowej. Był oficerem w III batalionie 1 pułku piechoty, oraz w I i III batalionie 5 pułku piechoty. 29 września 1914 awansowany na chorążego, a 5 marca 1915 na porucznika z pominięciem stopnia podporucznika.

„Za męstwo i odwagę okazaną 2 X 1915 w bitwie pod Sobieszycami został odznaczony Orderem Virtuti Militari”.

Po kryzysie przysięgowym od 22 lipca 1917 do 2 maja 1918 internowany w Beniaminowie. Od 1 listopada 1918 w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego jako dowódca kompanii w 2 pułku piechoty, a następnie 8 pułku piechoty. Brał udział w walkach przeciwko Ukraińcom pod Rawą Ruską i Niemcom na Polesiu. Od 1 czerwca 1919 dowódca batalionu w Szkole Podoficerskiej i batalionu zapasowego 23 pułku piechoty.

2 stycznia 1920 rozpoczął studia w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego. W połowie kwietnia 1920 skierowany został na front celem odbycia praktyki sztabowej. W czasie bitwy warszawskiej w sierpniu 1920 kierował Oddziałem Operacyjnym Wojskowego Gubernatorstwa Warszawy. W okresie od stycznia do września 1921 kontynuował naukę w Wyższej Szkole Wojennej. Po ukończeniu nauki otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego i przydział na stanowisko szefa sztabu 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach. Z dniem 15 października 1923 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu. W tym czasie pozostawał nadetatowym oficerem 18 pułku piechoty w Skierniewicach. Z dniem 15 listopada 1924 roku powierzono mu kierownictwo Ekspozytury Oddziału II SG WP Nr 1. 1 grudnia tego roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 43. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W październiku 1925 przeniesiony został do dowództwa 1 Dywizji Piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko szefa sztabu. W styczniu 1926 został przydzielony do Inspektoratu Armii Nr 2 w Warszawie na stanowisko II referenta. W czasie przewrotu majowego 1926 opowiedział się po stronie Józefa PiłsudskiegoAntoni Czubiński, Przewrót majowy 1926 roku, Warszawa 1989, s. 169.. W maju 1927 został przesunięty w 1 pułku czołgów w Poznaniu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W lipcu 1928 został mianowany dowódcą 1 pułku czołgów. 24 grudnia 1929 awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 20 lutego do 11 kwietnia 1930 roku pełnił obowiązki szefa Broni Pancernej MSWojsk. Z dniem 16 lipca 1930 został przeniesiony z dyspozycji II wiceministra spraw wojskowych i wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy broni pancernych. Z dniem 1 grudnia 1934 został przeniesiony do dyspozycji dowódcy broni pancernych MSWojsk. W lipcu 1935 został przeniesiony do 67 pułku piechoty w Brodnicy na stanowisko dowódcy pułku.

Równolegle ze służbą wojskową rozwijał działalność sportową. Był prezesem Zarządu Polskiego Związku Gier Sportowych, w 1936 przemianowanego na Polski Związek Piłki Ręcznej. W tym samym roku wybrany został na przewodniczącego Komisji Technicznej Volleyballu funkcjonującej od 1934 przy Międzynarodowej Amatorskiej Federacji Piłki Ręcznej.

27 lutego 1937 został wyznaczony na stanowisko dowódcy Brygady KOP „Polesie” w ŁachwiePułkownicy piechoty, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1. Z informacji zamieszczonych w wykazie wynika, że został on sporządzony na przełomie lutego i marca 1939 roku, przed awansami generalskimi..

Kampanię wrześniową 1939 rozpoczął na stanowisku dowódcy piechoty dywizyjnej 4 Dywizji Piechoty. 3 września generał Mikołaj Bołtuć dokonał zamiany na stanowiskach dowódcy dywizji i jego zastępcy. Dotychczasowy dowódca dywizji, płk dypl. Tadeusz Lubicz-Niezabitowski objął stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej natomiast płk dypl. Mieczysław Rawicz-Mysłowski zajął jego miejsce.

12 września, w czasie bitwy nad Bzurą, 4 DP miała wykonać natarcie na Głowno. W natarciu uczestniczyć miało sześć batalionów piechoty wspartych artylerią dywizyjną i I dywizjonem 2 pac. Natarciem kierować miał płk dypl. Lubicz-Niezabitowski ze stanowiska dowodzenia w folwarku Psary Polesie, w lesie na północ od Głowna. Sztab dywizji znajdował się w m. Bielawy. Początek natarcia wyznaczono na godzinę 16, a następnie przesunięto o trzy godziny. Bezpośrednio po rozpoczęciu natarcia do sztabu 4 DP przybył gen. dyw. Władysław Bortnowski i wstrzymał działanie dywizji. Płk dypl. Rawicz-Mysłowski wraz z szefem sztabu i oficerem ordynansowym udał się samochodem na stanowisko dowodzenia dowódcy piechoty dywizyjnej w celu odwołania natarcia. Pojazd wjechał na własną minę, która eksplodowała. Dowódca dywizji oraz towarzyszący mu oficerowie i kierowca samochodu zginęli. Został pochowany na cmentarzu w Głownie.

Na cmentarzu w Głownie stoi obelisk, na którym wyryto napis o treści „MIECZYSŁAW RAWICZ-MYSŁOWSKI PUŁKOWNIK DYPLOMOWANY DOWÓDCA 4TEJ DYW PIECHOTY POLEGŁ POD GŁOWNEM WRAZ Z 30 NIEZNANYMI ŻOŁNIERZAMI 13-IX-1939 CZEŚĆ ICH PAMIĘCI”.

Mieczysław Mysłowski od 1920 był żonaty z Heleną Borkowską (1900–1989), z którą miał córkę Martę (1921–2012).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7076 (17 maja 1922) Krzyż Niepodległości (20 stycznia 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych (czterokrotnie: po raz 1, 2 i 3 w 1922) Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”. Brązowy Medal za Długoletnią SłużbęMedal nadany Rozkazem nr 25 Ministerstwa Spraw Wewnętrznych - Korpusu Ochrony Pogranicza z dnia 28 maja 1938 roku, pkt 4 (informacja ze zbiorów Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie). Odznaka „Znak Pancerny” nr 245 (11 listopada 1933) Order Miecza III klasy (Szwecja, 11 listopada 1931) Order Krzyża Orła III klasy (Estonia, 1933)

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Jacek Skalski, 1 Batalion Pancerny, Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej, zeszyt 5, P.W. „Egross-Mikromax” Sp. z o.o., Warszawa 1991, wyd. I, , s. 14.

Kategoria:Brygadierzy Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Dowódcy 1 Pułku Czołgów (II RP) Kategoria:Dowódcy 4 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Dowódcy 67 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Dowódcy Brygady KOP „Polesie” Kategoria:Dowódcy piechoty dywizyjnej 4 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni odznaką „Znak Pancerny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 1 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Oficerowie 5 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Oficerowie wywiadu i kontrwywiadu II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Krzyża Orła Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Miecza Kategoria:Polegli w kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Polscy działacze piłki ręcznej Kategoria:Pułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Szefowie sztabu 1 Dywizji Piechoty Legionów Kategoria:Szefowie sztabu 26 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Uczestnicy bitwy nad Bzurą (1939) Kategoria:Uczestnicy Bitwy Warszawskiej (1920) Kategoria:Uczestnicy walk przewrotu majowego 1926 (strona Józefa Piłsudskiego) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1939 Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich