Okręty podwodne typu Nautilus – włoskie okręty podwodne z początku XX wieku i okresu I wojny światowej. W latach 1911–1913 w Arsenale w Wenecji zbudowano dwa okręty tego typu. Jednostki weszły w skład Regia Marina w 1913 roku i pełniły służbę na Morzu Śródziemnym. Obie wzięły udział w działaniach wojennych, podczas których stracono „Nereide”. „Nautilus” przetrwał wojnę i został skreślony z listy floty w lipcu 1919 roku.
Projekt i budowa Jednostki typu Nautilus zostały zaprojektowane w 1910 roku przez inż. majora , będąc jego pierwszym projektem okrętu podwodnego. Okręty charakteryzowały się konstrukcją jednokadłubową z głównymi zbiornikami balastowymi na śródokręciu i zbiornikami trymującymi na dziobie i rufie. Kształt kadłuba został uformowany na podobieństwo linii kadłuba torpedowców. Plany zakładały umieszczenie na pokładzie trzeciej wyrzutni torped, jednak podczas budowy z pomysłu zrezygnowano. Jednostki te były protoplastami okrętów podwodnych , również zaprojektowanych przez inż. Bernardisa, które budowane były seryjnie w trakcie I wojny światowej.
Obie jednostki typu Nautilus zbudowane zostały w Arsenale w Wenecji. Stępki okrętów położono w 1911 roku, a zwodowane zostały w 1913 roku.
Okręt Stocznia Położenie stępki Wodowanie Wejście do służby Los „Nautilus” Wenecja 1 sierpnia 1911 25 kwietnia 1913 9 września 1913 wycofany 31 lipca 1919 „Nereide” 12 lipca 1913 20 grudnia 1913 zatopiony 5 sierpnia 1915
Dane taktyczno-techniczne Jednostki typu Nautilus były niewielkimi, przybrzeżnymi okrętami podwodnymi. Długość całkowita wynosiła 40,96 metra, szerokość 4,3 metra i zanurzenie 2,93 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 225 ton, a w zanurzeniu 303 tony. Okręty napędzane były na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne o łącznej mocy 600 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 320 KM. Dwa wały napędowe obracające dwiema śrubami umożliwiały osiągnięcie prędkości 13,2 węzła na powierzchni i 8 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 1000 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 64 Mm przy prędkości 3 węzły w zanurzeniu (lub 470 Mm przy prędkości 13 węzłów w położeniu nawodnym oraz 14 Mm przy prędkości 7 węzłów w zanurzeniu). Zapas paliwa wynosił 6 ton. Energia elektryczna magazynowana była w jednej baterii akumulatorów. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.
Okręty wyposażone były w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped.
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 2 oficerów oraz 17 podoficerów i marynarzy.
Służba „Nautilus” został wcielony do służby w Regia Marina 9 września 1913 roku, a „Nereide” 20 grudnia tego roku. Po zakończeniu testów oba okręty weszły w skład 3. eskadry (wł. Squadriglia) okrętów podwodnych w Brindisi, uczestnicząc w rejsach szkoleniowych. W momencie przystąpienia Włoch do I wojny światowej okręty wchodziły w skład 3 dywizjonu okrętów podwodnych w Brindisi (prócz nich tworzyły go „Galileo Ferraris” i „Velella”). Jednostki brały udział w ofensywnych patrolach na wodach Morza Adriatyckiego. Podczas jednej z takich misji, 5 sierpnia 1915 roku „Nereide” został zatopiony u wybrzeży wyspy Pelagosa przez austro-węgierski okręt podwodny , dowodzony przez kpt. mar. Georga von Trappa.
„Nautilus” w czerwcu 1917 roku został przesunięty do obrony Tarentu, a od 1918 roku był używany jako jednostka szkolna dla sił ZOP. Okręt został skreślony z listy floty 31 lipca 1919 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia