Fritz Martini (ur. 5 września 1909 w Magdeburgu, zm. 5 lipca 1991 w Stuttgarcie) – niemiecki literaturoznawca i germanista.
Życiorys Od 1933 był członkiem NSDAP. W 1939 habilitował się na Uniwersytecie w Hamburgu, a w 1943 został profesorem literatury niemieckiej na Politechnice w Stuttgarcie, jako następca Hermanna Ponga. Publikował głównie studia i prace syntetyczne dotyczące literatury niemieckiej różnych okresów dziejowych. Swoje stanowisko podsumował w kilkukrotnie wznawianej pracy z 1949, zatytułowanej Deutsche Literaturgeschichte. Von den Anfängen bis zur Gegenwartnota biograficzna w: Fritz Martini, ''Tako rzecze Zaratustra'', w: ''Sztuka interpretacji'', tom II, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk, 1973, s. 19. Był założycielem rocznika Niemieckiego Towarzystwa Schillera, który redagował przez wiele lat.
Jest często traktowany w opracowaniach jako przykład kariery, która trwała nieprzerwanie w i po okresie III Rzeszy, która mogła odnieść sukces tylko dzięki zdolności adaptacji naukowej i naukowo-politycznej. Przyczynił się m.in. do nominacji Hansa Schwertesa (pseud. Hans Ernst Schneider), który był mocno zaangażowany w działalność nazistowską. Włożył duży wkład do serii książkowej Von Deutscher Art in Sprache und Dicht o silnie antysemickim charakterze (1941). Umożliwił jednak wygnanej żydowskiej uczonej, Käte Hamburger, powrót do środowiska naukowego w Niemczech i jej habilitację w 1957.
Dzieła Najważniejsze dzieła:
Heinrich v. Kleist und die Geschichtliche Welt (1940), Das Bauerntum im deutschen Schriftum von der Anfängen bis zum 16 Jh. (1944), Was war Expressionismus? (1948), Deutsche Literaturgeschichte. Von den Anfängen bis zur Gegenwart (1949), Interpretaiionen deutscher Prosa von Nietzsche bis Benn (1954), Deutsche Literatur im bürgerlichen Realismus, 1848-1898 (1962).
Przypisy
Kategoria:Niemieccy literaturoznawcy Kategoria:Niemieccy germaniści Kategoria:Ludzie urodzeni w Magdeburgu Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1991