Michał Zochary (; ur. 9 kwietnia 1898 w Bóbrce, zm. 16 kwietnia 1983 w Jerozolimie) – żydowski botanik.
Życiorys Urodził się jako Michał Schein w Bóbrce, w żydowskiej rodzinie. W późniejszym czasie zmienił nazwisko na Zochary. W 1920 roku wyemigrował do Palestyny. Początkowo znalazł pracę przy budowie dróg, jednocześnie ucząc się w Seminarium Nauczycielskim w Jerozolimie. Studia ukończył w 1925 roku.
Wczesne badania prowadzone wspólnie z Alexandrem Eigiem i Naomi Feinbrun-Dothan nad florą Izraela były trudne, jedynymi dwoma przydatnymi źródłami były XIX-wieczna „Flora Orientalis” E. Boissiera oraz „Flora Syrii, Palestyny i Synaju” George'a Posta z przełomu wieków. Tworzyli hebrajskie nazwy roślin, oparte na nazwach roślin w Biblii i zatwierdzone przez Komitet Języka Hebrajskiego.
Zohary, Eig i Feinbrun często pracowali na pustyniach Transjordanii (1927, 1929), Syrii (1931) i Iraku. Wyjechali także do Libanu i południowej Turcji, Egiptu (1940) i Grecji (zwłaszcza Krety). Ich pierwsza wspólna praca została opublikowana jako „An Analytical Key to the Plants of Palestine”.
W 1931 roku Alexander Eig wraz z Michłem Zoharym i Naomi Feinbrun-Dothan założył Narodowy Ogród Botaniczny Izraela na Górze Skopus.
Zohary otrzymał doktorat na Uniwersytecie Praskim w 1937 roku za badanie zjawisk antytelochorycznych w rozmieszczeniu roślin w regionie Palestyny.
W 1952 roku został mianowany profesorem botaniki na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Jako botanik badał florę Bliskiego Wschodu. Opublikował ponad 100 prac naukowych. W 1954 roku otrzymał izraelską nagrodę za osiągnięcia w dziedzinie botaniki. W 1960 roku został członkiem Izraelskiej Akademii Nauk Humanistycznych.
Oprócz zainteresowania terenami Izraela i Jordanii, w latach 1950–1965 Zohary prowadził badania w Turcji i Iranie. Opublikował „The Plant Life of Israel” w 1962 roku i ważny artykuł na temat roślinności Iranu w Israel Journal of Botany w 1964 roku.
Opublikował monumentalne „Podstawy geobotaniczne Bliskiego Wschodu”. Był on odpowiedzialny za wprowadzenie ważnej zasady antyteleochorii, która głosiła, że skuteczne kiełkowanie nasion rośliny pustynnej zapewnia rozproszenie w pobliżu rośliny macierzystej.
Jego praca nad florą Palestyny zaowocowała publikacją dwóch pierwszych tomów, „Pteridophyta” (1966), i „Dialypetalae” (1972), podczas gdy jego główne dwutomowe dzieło, „Geobotanical Foundations of the Middle East”, ukazało się w 1973 roku. Najbardziej znanym dziełem jest jednak „A New Analytical Flora of Israel” (1976, po hebrajsku).
Przeszedł na emeryturę w 1967 roku, ale jako emerytowany profesor kontynuował swoje badania, jego ostatnią książką były „Rośliny Biblii” (1982).
Zmarł 15 kwietnia 1983 roku w Jerozolimie.
Jego syn, Daniel Zohary (1926–2006) był również aktywnym botanikiem specjalizującym się w udomowieniu prehistorycznych roślin.
Rośliny Anthemis zoharyana Eig (1938), Bellevalia zoharyi Feinbrun (1939) i Stachys zoharyana Eig (1948), zostały nazwane jego imieniem.
Publikacje
Zohary Michael, David Heller (ed.). A New Analytical Flora of Israel Tel Aviv „The Segetal Plants Communities of Palestine”, in: Vegetatio 2 (1950) Geobotany, (1955) An outline of the geobotany of Crete (1966) Plant life of Palestine (1962) Flora Palaestina, I–II, Jerusalem 1966–1971 Plants of the Bible, Cambridge 1982 Domestication of Plants in the Old World (3rd edition), Oxford 2000 „The diffusion of South and East Asian and of African crops into the belt of Mediterranean agriculture”, in: Plants for Food and Medicine (H.D.V. Prendergast, et al. editors), Royal Botanic Gardens, Kew 1998
Przypisy
Kategoria:Laureaci Nagrody Izraela Kategoria:Ludzie związani z Jerozolimą Kategoria:Ludzie urodzeni w Bóbrce (Ukraina) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Hebrajskiego Kategoria:Zmarli w 1983 Kategoria:Izraelscy botanicy