thumb|Ul. Z. Krasińskiego i gen. J. Haukego-Bosaka thumb|Pl. Społeczny, ul. Z. Krasińskiego, Poczta Główna w 1970 r. thumb|Pl. Społeczny, ul. Z. Krasińskiego, Poczta Główna thumb|Ul. gen. R. Traugutta, na wprost ul. Z. Krasińskiego, na 1 planie dach Poczty Głównej thumb|Ul. Zygmunta Krasińskiego 34 thumb|Od nr 25 w kierunku ul. Komuny Paryskiej thumb|Autobus MPK na ul. Zygmunta Krasińskiego Ulica Zygmunta Krasińskiego – ulica położona we Wrocławiu na osiedlu Przedmieście Oławskie, a wcześniej w dawnej dzielnicy Krzyki. Biegnie od Alei Juliusza Słowackiego do ulicy Komuny Paryskiej. Jest drogą gminną, która ma długości, przy czym określana jest jako przestrzeń publiczna o charakterze ogólnomiejskim. Przebiega przez teren zabudowy śródmiejskiej, który jako obszar objęty jest ochroną i wpisany jest do rejestru zabytków. Przy ulicy znajdują się między innymi budynki ujęte w gminnej ewidencji zabytków, w tym wpisane do rejestru zabytków: Gmach Poczty Czekowej Rzeszy, obecnie Gmach Poczty oraz Muzeum Poczty i Telekomunikacji oraz kamienica z oficynami przy ulicy Zygmunta Krasińskiego 21–23. Przy południowej części ulicy położony jest Skwer Zygmunta Krasińskiego.
Historia Przed powstaniem ulicy Ulica przebiega przez teren stanowiący niegdyś przedpole fortyfikacji miejskich (Ohlauer Vorstadt), a północny odcinek pomiędzy aleją Juliusza Słowackiego i ulicą gen. Romualda Traugutta na terenach pofortecznych. Fortyfikacje zostały rozebrane, a obszar ten włączony został do miasta w 1808 r.
Zanim powstała droga w miejscu dzisiejszej ulicy Zygmunta Krasińskiego, istniał już średniowieczny trakt w kierunku Oławy, ale także do osady Walonów, na śladzie którego dziś przebiega ulica gen. Romualda Traugutta (Wallgasse, Klosestrasse), z Bramą Oławską położoną nieco na zachód od dzisiejszego skrzyżowania tej ulicy z ulicą Zygmunta Krasińskiego, będący główną arterią Przedmieścia Oławskiego, oraz nieco bardziej na wschód droga, na śladzie której dziś istnieje równoległa ulica gen. Kazimierza Pułaskiego (Brüderstrasse), o której najstarszy zapis o niej pochodzi z 1370 r. Ponadto już w 1562 r. istniał nienazwany trakt, co potwierdza plan Wernera z tegoż roku, stanowiący później ulicę Stanisława Worcella (Paradiesstrasse). Jeszcze inną drogą związaną z tym obszarem był trakt do tzw. Czerwonego Folwarku. Wytyczony prawdopodobnie w XIV wieku, został po raz pierwszy wzmiankowany w 1403 r. Obecnie na jego śladzie przebiega ulica Komuny Paryskiej (Langegasse, Vorwerkstrasse).
Natomiast na terenie przy północnym odcinku po stronie zachodniej ulicy, pomiędzy aleją Juliusza Słowackiego a ulicą gen. Romualda Traugutta, istniał już w 1203 r. najstarszy wrocławski cmentarz żydowski. W późniejszych latach został przekształcony w cmentarz wojskowy. W latach 20. XX wieku (1926–1929) zbudowano na tym terenie siedzibę Pocztowego Urzędu Czekowego (po 1945 r. gmach Poczty Głównej) na podstawie projektu Lothara Heumanna. Na północ od tego terenu przepływała rzeka Oława (Die Ohlau).
Przy południowym krańcu dzisiejszej ulicy założono w 1777 r. pierwszy cmentarz, następnie kolejne. Były to począwszy od północy 3 cmentarze protestanckie: św. Bernardyna (do 1868 r.), św. Krzysztofa (do 1891 r.?), Zbawiciela (do 1867 r.), oraz cmentarz katolicki św. Doroty (czynny w latach 1816–1861).
Powstanie i rozwój ulicy do 1945 r. Pierwotnie ulica Zygmunta Krasińskiego była drogą biegnącą w rozciągające się tu pola, bez nazwy własnej, przy czym dotyczy to drogi biegnącej od dzisiejszej ulicy gen. Romualda Traugutta do ulicy Komuny Paryskiej. Dopiero w 1823 r. otrzymała nazwę ulicy Polnej nawiązującej do jej wyglądu. Odcinek północny jeszcze wówczas nie istniał. Decyzja o przedłużeniu ulicy do alei Juliusza Słowackiego (Am Steindamm, Am Ohlauufer) zapadła w 1839 r. Została ona następnie zrealizowana. Natomiast nie zrealizowano innej koncepcji, wskazanej w 1843 r. przez specjalnie powołaną przez magistrat miejski komisję. Wypowiedziała się ona za przedłużeniem ulicy w linii prostej do Dworca Górnośląskiego, położonego przy ulicy Stanisława Małachowskiego. Uzasadniając swoje stanowisko, komisja wskazała bardzo dynamiczny rozwój tego rejonu miasta, lecz planu tego jednak nie wykonano.
Później niż ulica Zygmunta Krasińskiego powstała kolejna przecznica dziś stanowiąca ulicę gen. Józefa Haukego-Bosaka. Z projektem jej utworzenia w 1860 r. wystąpił kupiec Henryk Krakowski. Ponieważ miała przebiegać przez tereny prywatne, realizacja projektu napotykała trudności i była prowadzona etapami, to znaczy najpierw zbudowano fragment biegnący od ulicy Zygmunta Krasińskiego i drugi fragment biegnący od ulicy gen. Kazimierza Pułaskiego, a dopiero potem oba odcinki połączono. Także nie od razu nadano nowej ulicy nazwę, co skutkowało tym, że położone tu posesje początkowo miału przypisane numery adresowe częściowo do ulicy Zygmunta Krasińskiego, a częściowo do ulicy gen. Kazimierza Pułaskiego. Z czasem oczywiście nadano ulicy własną nazwę (w 1911 r. – Clausewitzstrasse), a posesjom przypisano nowe numery porządkowe.
W 1862 r. zbudowano nową przecznicę biegnącą od północnego odcinka ulicy Zygmunta Krasińskiego do ulicy Mazowieckiej. Początkowo ulicę tę nazwano Małą Polną (Kleine Feldstrasse), a samą ulicę Zygmunta Krasińskiego nazwano wówczas Dużą Polną (Grosse Feldstrasse). Dopiero zmiana nazwy tej ulicy na ulicę Aleksandra (Alexanderstrasse) pozwoliła na przywrócenie ulicy Zygmunta Krasińskiego nazwy ulicy Polnej (Feldstrasse). Natomiast wzmiankowana przecznica nosiła po wojnie nazwę ulicy Sandomierskiej, lecz dziś ona nie istnieje w związku z budową w latach 80. XX wieku nowego węzła drogowego Placu Społecznego, który całkowicie zatarł dawny układ urbanistyczny i komunikacyjny.
W 1881 r. zasypano koryto Oławy, zmieniając miejsce ujścia tej rzeki do Odry. Zlikwidowano wówczas most leżący na przedłużeniu dzisiejszej ulicy Zygmunta Krasińskiego. Umożliwiło to także przedłużenie alei Juliusza Słowackiego w kierunku wschodnim i jej urządzenie w postaci reprezentacyjnej, zielonej alei miejskiej, oraz urządzenie terenu spacerowego – Promenady Staromiejskiej – oraz parku – Park Juliusza Słowackiego.
Zabudowa ulicy powstawała sukcesywnie, a zachowane dziś budynki pochodzą głowinie z końca XIX wieku lub początku XX wieku. Północny odcinek po jego powstaniu również był zabudowany powoli i stopniowo, a największą, ostatnią inwestycją była budowa gmachu pocztowego w latach 20. XX wieku. Wzdłuż całej długości ulicy przebiegały tory tramwajowe.
Teren cmentarzy, które stopniowo ulegały likwidacji, od 1888 r. był sukcesywnie przekształcany w skwer z placem zabaw dla dzieci, następnie urządzony w 1892 r. według projektu H. Richtera, przed 1945 r. modernizowany (Königl Hebammen Institut, Spielplatz).
W 1900 r. utworzono szkołę rzemiosł (Handwerkerschule, Meisterschule des deutsche Handwerks), od 1910 r. działająca jako Miejska Szkoła Rzemiosł i Przemysłu Artystycznego (Städtische Handwerker- und Kunstgewerbeschule). Szkoła działała w budynkach oficyn położonych we wnętrzu kwartału za pierzeją wschodnią ulicy Zygmunta Krasińskiego, z adresami przypisanymi do ulicy gen. Romualda Traugutta. Budynki te po wojnie stały się bazą dla Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych.
II wojna światowa Podobnie jak w całej okolicy, podczas oblężenia Wrocławia w 1945 r., w wyniku prowadzonych działań wojennych zniszczeniu uległa znaczna część zabudowy. Sama ulica była wówczas kilkukrotnie bombardowana. Pierwsze bombardowanie miało miejsce 4 lutego 1945 r. Był to ostrzał altyreryjski prowadzony z okolic Wzgórz Trzebnickich. Natomiast 12 lutego prowadzono bombardowania przy pomocy lotnictwa. W czasie kolejnego bombardowania 25 lutego bomba spadła na dom nr 40 zaś 20 marca pocisk artyleryjski ugodził we wschodnią stronę gmachu poczty, w wyniku czego powstała tam olbrzymia wyrwa w murze. Zginęła wówczas znajdująca się w budynku urzędniczka. Sam budynek jednak przetrwał, mimo że całkowitemu zniszczeniu uległa zabudowa położona po przeciwnej stronie ulicy Zygmunta Krasińskiego, na którą składały się dwie ciągłe pierzeje utworzone z kamienic (numery od 2 do 20), rozdzielone ulicą Sandomierską (dziś nieistniejącą), przy której zabudowa również nie przetrwała. Zniszczeniu uległy także budynki położone po obu stronach ulicy na południe od ulicy gen. Romualda Traugutta, narożna zabudowa po północnej stronie ulicy gen. Józefa Haukego-Bosaka (numery 34 i 36) oraz zabudowa pod numerami od 48 do 52 i powiązany budynek przy ulicy Stanisława Worcella 1.
Okres powojenny Jedną z pierwszych znaczących inwestycji przy ulicy przeprowadzoną po wojnie była odbudowa uszkodzonego gmachu poczty. Związane to było z koniecznością uruchomienia urzędu pocztowego, a ten budynek nadawał się do tego celu znaczenie lepiej niż zniszczony gmach Poczty Głównej, położony w rejonie ulicy Wita Stwosza, bł. Czesława i Krawieckiej. Roboty budowlane związane z odbudową zniszczonego fragmentu budynku przeprowadzono stosunkowo szybko i urząd pocztowy uruchomiono tu już kilka miesięcy od zakończenia II wojny światowej. Można także wspomnieć, że stosunkowo dużo zachowanych budynków mieszkalnych sprawiło, że po wojnie Przedmieście Oławskie było jednym z bardziej zaludnionych osiedli Wrocławia. Tu i na Przedmieściu Odrzańskim łącznie mieszkało około 40% mieszkańców miasta według stanu na 1955 r.
W 1960 r. po północnej stronie ulicy gen. Józefa Haukego-Bosaka zbudowano wieloklatkowy budynek mieszkalny, który otrzymał numery od 2 do 14, z kontynuacją ciągłej zabudowy także przy ulicy Zygmunta Krasińskiego 36, a zabudowę tę uzupełniono także budynkiem plombowym przy ulicy Zygmunta Krasińskiego 34. Powojenne budynki położone przy ulicy Zygmunta Krasińskiego to także zabudowa pod numerami 27, 29, 48, 50 i 52.
Pośród inwestycji z XXI wieku związanych z ulicą Zygmunta Krasińskiego można wymienić między innymi remont i przebudowę budynku pod numerem 13 z lat 2007–2008 (2012 r.). W jej wyniku powstał budynek mieszkalny o 30 mieszkaniach z dodatkową funkcją biurową. Budynek ma 7 kondygnacji nadziemnych. Całkowicie nowa zabudowa powstała natomiast w miejscu zniszczonej zabudowy po południowej stronie ulicy gen. Romualda Traugutta, tworząca dziś początkowe pierzeje południowego odcinka ulicy Zygmunta Kasińskiego. I tak po jej stronie wschodniej od maj 2010 do października 2012 r. budowano Centrum Sztuk Użytkowych i Centrum Innowacyjności należące do Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu przy ulicy gen. Romualda Traugutta 19–21. Budynek powstał w oparciu o projekt opracowany przez architektów z pracowni PAG – Pracownia Architektury Głowacki, a generalnym wykonawcą była firma Hochtief Polska z Warszawy, a koszt pierwszego etapu wyniósł około . Zaś po stronie zachodniej od stycznia 2020 r. do października 2021 r. powstawał budynek o nazwie Studio Plac Dominikański przy ulicy gen. Romualda Traugutta 9–11 i Zygmunta Krasińskiego 13a. Projektantami budynku są architekci z pracowni Dziewoński Łukasiewicz Architekci z Wrocławia. Inwestorem był deweloper działający pod firmą Toscom Development.
Należy także wskazać, że za wschodnią pierzeją zabudowy biegnącą od ulicy gen. Romualda Traugutta do ulicy gen. Józefa Haukego-Bosaka, w głębi kwartału, po wojnie w położonych tu budynkach prowadziła działalność Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta, wykorzystując budynki o adresach przy ulicy gen. Romualda Traugutta 21 (położone w głębi działki względem wymienionej ulicy) oraz budynek przy ulicy Zygmunta Krasińskiego 30b, dawnej Wyższej Szkoły dla Dziewcząt i Ewangelickiego Seminarium dla Nauczycielek, będący oficyną położoną w drugiej linii zabudowy. Szkołę powołano dekretem Ministra Kultury i Sztuki z 30.03.1946 r. jako Wyższą Szkołę Sztuk Pięknych, a uroczyste rozpoczęcie działalności miało miejsce 7.10.1946 r. Uczelnia uzyskała status akademii w 1998 r. Dopiero w XXI wieku nastąpiła wyżej wspomniana rozbudowa tu położonego kompleksu obiektów akademii. Zbudowano mianowicie budynek Centrum Sztuk Użytkowych i Centrum Innowacyjności.