1L267 Moskwa-1 () – rosyjski system walki elektronicznej będący na wyposażeniu Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej.
Historia Rosyjskie Ministerstwo Obrony 21 kwietnia 1994 r. zawarło z Wszechrosyjskim Naukowo-Badawczym Instytutem „Gradient” umowę na opracowanie systemu walki elektronicznej, jego wprowadzenie do użytku planowano na 1998 r. Umowa została zaktualizowana w 2001 r., kiedy to zlecono opracowanie dodatkowego modułu 1L265. W 2008 r. do systemu został dodany kolejny moduł wyposażenia oznaczony jako 1L266. W 2009 r. sfinansowano dokończenie prac projektowych i konstrukcyjnych. Próby państwowe nowego wyposażenia zostały zakończone we wrześniu 2012 r. Prace badawczo-rozwojowe systemu Moskwa-1 zostały oficjalnie zakończone 7 marca 2013 r. i został przyjęty na wyposażenie jednostek Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej. Nowy system zastąpił dotychczas użytkowany system AKUP-1 pochodzący z czasów sowieckich oraz system 1Ł222 Awtobaza.
Produkcja została podjęta przez Zrzeszenie Badawczo-Produkcyjne „Kwant” (, Nauczno-proizwodstwiennoje objedinienije «KWANT») w Niżnym Nowogrodzie, pierwsze elementy systemu zostały dostarczone SZ FR w 2013 r. Stanowisko dowodzenia 1L267 zostało publicznie pokazane na wystawie IMDS-2010 w Petersburgu. Moduły 1L265 i 1L266 zostały zaprezentowane podczas targów Armia-2015. Do końca 2015 r. armia rosyjska otrzymała dziewięć zestawów systemu 1L267 Moskwa-1. Umowa, podpisana z producentem w 2015 r., zapewniła dostawę kolejnych siedmiu systemów z terminem realizacji określonym na 31 marca 2017 r. Cena za pierwsze dziesięć dostarczonych systemów wyniosła 3,5 miliarda rubli.
Wersje Dotychczas zostały opracowane dwie wersje systemu: 1L267 Moskwa-1 z modułami 1L265 i 1L266 – wersja podstawowa wykorzystywana przez Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej, 1L267E Moskwa-1E z modułami 1L265E i 1L266E – wersja przeznaczona na eksport (zaprezentowana na Międzynarodowym Salonie Lotniczo-Kosmicznym MAKS 2015 w Żukowskim).
Opis techniczny System działa w trybie naziemnego radaru pasywnego – skanuje przestrzeń powietrzną i przechwytuje promieniowanie własne lub odbite celu. Pozwala to mu na maskowanie swej obecności i unikanie wykrycia oraz zniszczenia za pomocą pocisków przeciwradarowych. Jest w stanie rozpoznać rodzaj obiektu (samolot, pocisk manewrujący itp.) i określić stopień zagrożenia jaki stanowi dla ochranianych jednostek. Wykryte obiekty są porównywane z informacjami zawartymi w bazie danych, którą dysponuje system. Pozyskane dane przekazuje jednostkom lotnictwa i obrony przeciwlotniczej, może naprowadzać na cele własne samoloty i pociski. System jest zamontowany na trzech samochodach KamAZ-6350-1335, w jego skład wchodzą moduły: 1L267 – zautomatyzowane stanowisko dowodzenia wyposażone we własny agregat prądotwórczy mogący zasilić cały system (podstawowy pobór mocy wszystkich modułów wynosi 20 kW), 1L265 – moduł rozpoznawczy przeznaczony do wyszukiwania, wykrywania, namierzania, pomiaru parametrów i śledzenia lotniczych źródeł promieniowania pracujących m.in. w zakresie częstotliwości radiowych UHF, LF, MF, 1L266 – zautomatyzowany moduł sterowania stacjami zagłuszania, który zapewnia ustalanie współrzędnych i śledzenie powietrznych źródeł promieniowania metodą triangulacji oraz umożliwia zautomatyzowane przekazywanie informacji jednostkom bojowym (lotnictwo, obrona przeciwlotnicza, systemy WE).
Elementy składowe systemu mogą być połączone ze sobą za pomocą łączności radiowej, przewodowej lub też mogą pracować jako niezależne jednostki.
System sprawuje nadzór dookolny w promieniu 400 km, przejście do położenia bojowego zajmuje czterem żołnierzom obsługi 45 minut. Może pracować w zakresie temperatur od −40 do +50 °C. Może współpracować z dziewięcioma innymi systemami, m.in. w zakresie walki elektronicznej, obrony powietrznej i lotniczej, korzystających z zebranych przez niego danych w celu neutralizacji i zniszczenia przeciwnika. Moduły systemu mogą śledzić do 80 obiektów, nadzorować do 60 źródeł emisji radiowej lub prowadzić zakłócenie 2 obiektów.
Na początkowym etapie produkcji około 2% elementów składowych systemu pochodziło od dostawców zagranicznych – Białorusi i Ukrainy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Rosyjski sprzęt wojskowy Kategoria:Walka elektroniczna