Teatr Wizji i Ruchu – polski teatr alternatywny, założony przez Jerzego Leszczyńskiego w 1969 roku w Puławach. Stał się jednym z najciekawszych zjawisk w historii teatru eksperymentalnego, zaś jego podstawowym środkiem wyrazu było ludzkie ciało.
Historia Teatr Wizji i Ruchu Jerzego Leszczyńskiego rozpoczął swą działalność w 1969 roku w Powiatowym Domu Kultury w Puławach. Debiutancki spektakl oparty był na twórczości Cypriana Kamila Norwida (Leszczyński zatańczył Bema pamięci żałobny rapsod). Mimo dobrych warunków do pracy, członkowie młodej trupy teatralnej musieli opuścić tę lokalizację.
Wyrzucony z Puław Teatr Wizji i Ruchu przeniósł się do Lublina, zaś w 1973 został upaństwowiony. W tym mieście Jerzy Leszczyński pokazał swoje najgłośniejsze spektakle, tj: Malczewskiego (1977), Burzę (1982) i Rzecz o Fauście (1985), jak również pomniejsze widowiska, takie jak m.in.: Krzesany, Szkoła cudów im. Pippi Loungstrump, Kain, Podróż. Nad literacką inspiracją dla teatru czuwał poeta Bohdan Zadura (w latach 1977-1987). Bo choć obywał się on na scenie bez słów to inspiracją i tworzywem do przedstawień oprócz twórczości Norwida były także dokonania: Hermanna Hesse, Alberta Camusa, Kōbō Abego, Léo Ferrégo, Jamesa Joyce'a, William Shakespeare'a, Konstandinosa Kawafisa, D.J. Enright. Inspiracją były również obrazy – m.in. autorstwa Vincenta van Gogha, Piotra Breugela (starszego), Salvadora Dalego, Jacka Malczewskiego, czy Michała Anioła. Dla Teatru pisali, wykonywali na żywo i nagrywali oprawę muzyczną: Józef Skrzek z grupą SBB (Malczewski, 1977; Follow My Dream, 1978), Romuald Lipko z Budką Suflera (Burza, 1982), Czesław Niemen, Krzysztof Ścierański, El. D. Vision, Ennio Morricone, Peter Gabriel, Mieczysław Jurecki, a także sam Jerzy Leszczyński. Autorami plakatów do przedstawień są: Andrzej Pągowski, Jerzy Janiszewski, czy Zofia i Henryk Szulcowie. W swoim dorobku artystycznym Teatr Wizji i Ruchu ma ponad 30 pełnowymiarowych spektakli (w tym dwa na Węgrzech i jeden w USA). Wielokrotnie prezentował swoje osiągnięcia w kraju i za granicą (Anglia, Francja, Belgia, Holandia, Dania, Luksemburg, Norwegia, Włochy, Niemcy, Austria, Czechy, Rumunia, Węgry, Indie, Stany Zjednoczone). Zdobył wiele prestiżowych nagród: I Nagrodę na Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Pantomimy Szczecin'73 za spektakl Warianty, Grand Prix na festiwalu programów telewizyjnych Golden Sea Swallow w Knokke za spektakl Follow My Dream (1978), I Nagrodę na Światowym Festiwalu Telewizyjnym Praga'81 za spektakl Trzy obrazy. Mimo niepodważalnych sukcesów scenicznych sytuacja bytowa Teatru Wizji i Ruchu nie była stabilna, chociaż w pierwszej lat 80. wszedł w skład zespołów skupionych w Lubelskim Studio Teatralnym. W 1985 roku, gdy powstało Centrum Kultury w Lublinie, Jerzy Leszczyński zrezygnował z dalszej współpracy z ośrodkiem.
W 1990 roku Teatr Wizji i Ruchu na krótko powrócił do Lublina, by na scenie Teatru im. Juliusza Osterwy pokazać spektakl Ostatnie cztery minuty za który otrzymał Grand Prix na Światowym Festiwalu Tańca w Indiach. W roku 2004 Jerzy Leszczyński razem z Martą Denys, ówczesną dyrektor Domu Kultury LSM, założył Stowarzyszenie „Teatr Wizji i Ruchu” oraz Studio Teatralne „Likejon”. W maju 2008 roku Teatr Wizji i Ruchu dał premierę spektaklu pt. Wieczna mgła (w Domu Kultury LSM), zaś premiera przedstawienia Idzie skacząc po górach (II) miała się odbyć 13 grudnia 2008 r. w TVP3 Lublin, czego Leszczyński już nie dożył.
Przypisy
Bibliografia Teatr Wizji i Ruchu – Ośrodek „Brama Grodzka ‐ Teatr NN” Biogram Jerzego Leszczyńskiego – Ośrodek „Brama Grodzka ‐ Teatr NN” Lublin. Teatr Wizji i Ruchu reaktywacja
Kategoria:Teatry offowe Kategoria:Kultura w Puławach Kategoria:Teatr w Lublinie