Hermann Grabner (ur. 12 maja 1886 w Grazu, zm. 3 lipca 1969 w Bolzano) – austriacki kompozytor i teoretyk muzyki.
Życiorys Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Grazu (1909), następnie uczył się w konserwatorium w Lipsku u Maxa Regera i Hansa Sitta. W 1913 roku został wykładowcą konserwatorium w Strasburgu. W czasie I wojny światowej walczył na froncie, po jej zakończeniu osiedlił się w Heidelbergu. Od 1924 do 1938 roku wykładał w konserwatorium w Lipsku. W latach 1938–1945 był wykładowcą Hochschule für Musik w Berlinie.
Skomponował m.in. operę Die Richterin (wyst. Barmen 1930), Perkeo Suite i Burgmusik na orkiestrę dętą, Koncert na 3 skrzypiec i orkiestrę, utwory organowe, pieśni. W jego twórczości widoczny jest wpływ muzyki Maxa Regera. Jako teoretyk muzyki w swojej pracy naukowej zajmował się problemami harmoniki funkcyjnej i sztuką komponowania, nawiązując do teorii Hugo Riemanna. Jego uczniami byli m.in. Hugo Distler, Wolfgang Fortner, Miklós Rózsa i Knudåge Riisager.
Ważniejsze prace (na podstawie materiałów źródłowych)
Die Funktionstheorie Hugo Riemanns und ihre Bedeutung für die praktische Analyse (Monachium 1923) Allgemeine Musiklehre (Stuttgart 1924, 5. wyd. 1949) Lehrbuch der musikalischen Analyse (Lipsk 1925) Der lineare Satz: Ein Lehrbuch des Kontrapunktes (Stuttgart 1930, wyd. zrewid. 1950) Handbuch der Harmonielehre (Berlin 1944)
Przypisy
Kategoria:Austriaccy kompozytorzy Kategoria:Austriaccy teoretycy muzyki Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1969 Kategoria:Ludzie urodzeni w Grazu Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Austro-Węgry)