Dialekty przymorskie (, ) – jedno z siedmiu zwyczajowo wyróżnianych ugrupowań dialektów słoweńskich. Dialekty przymorskie używane są w południowo-zachodnim pasie słoweńskiego terytorium językowego .
Grupa dialektów przymorskich jest zdecydowanie mniej jednolita niż sąsiadująca z nią od północy grupa karyncka. Brak starych i ważnych innowacji oddzielających dialekty przymorskie od reszty dialektów słoweńskich sugeruje, że ich podobieństwo wynika z wtórnego zbliżenia się do siebie.
Cechy językowe Dialekty przymorskie wyróżniają się następującymi cechami fonetycznymi: zanik intonacji rosnącej, panuje tu jedynie intonacja opadająco-rosnąca, podobnie zresztą jak w dialektach rowtarskich, zgodna z obszarem karynckim tendencja do zwężania i dyftongizacji, a późnej wtórnej monoftongizacji samogłosek, np. ē (> iẹ, iə, ī), ō (> uọ, uə, ū), np. striẹ́χa, ɣniẹ́zdo, nuộč, kûəst, por. słe. lit. streha, gnezdo, noč, kost, typowy dla dialektów południowosłoweńskich rozwój jerów, które w zgłoskach długich dają a, zaś w krótkich ə, np. dán, dàš, stazà < psł. *dьnь, *dъždžь, *stьga, przejście zwartego g w szczelinowe ɣ lub nawet welarne h, znane też wielu dialektom północnosłoweńskim, np. ɣrjḕχ, bọ́ɣat wobec słe. lit. greh, bogat.
Podział W grupie przymorskiej można wyróżnić następujące dialekty: podgrupa wenecka dialektów przymorskich: dialekt briski, dialekt nadiski, dialekt terski, dialekt kraski, dialekt notrański, dialekt Istrii, dialekt górnosoczański.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Język słoweński