Ulica Sanowa w Sanoku – ulica w dzielnicy Śródmieście miasta Sanoka.
Ulica w swoim biegu odchodzi od ul. Zamkowej i opadającym stokiem opada ku rzece San (równolegle do niej przebiega analogicznie ul. Rybacka) .
Historia Po nadaniu praw miejskich Sanokowi (1339) powstały mury miejskie, przebiegające przez późniejszą ul. RybackąJerzy Kwiatek, Teofil Lijewski: Leksykon miast polskich, 1998, s. 755..
W okresie zaboru austriackiego po wprowadzeniu autonomii galicyjskiej w 1867 nadano nazwy ulicom Sanoka, w tym ustanowiono ul. Sanową.
Zabudowa W 1958 do wojewódzkiego rejestru zabytków został wpisany dom przy ul. Sanowej 11, który wpisano także do gminnej ewidencji zabytków miasta Sanoka, założonej w 2014.
Od 1972 w wykazie zabytków Sanoka był ujęte dom przy ulicy Sanowej 7.
Drewniane domostwa przy ul. Sanowej (jak również przy ul. Rybackiej) w przeszłości były zamieszkiwane przez rodziny trudniące się rybactwem. Domy te wzmiankował Stefan Stefański opisując zwiedzanie Sanoka na kartach swojego wielokrotnie wznawianego przewodnika turystycznego.
Mieszkańcy Na początku lat 90. XIX wieku pod numerem konskrypcyjnym 237 zamieszkiwała rodzina Jana Ergietowskiego. Po nadaniu tytułu honorowego obywatelstwa Sanoka burmistrzowi Cyrylowi Jaksie Ładyżyńskiemu w 1895 w nagrodę ofiarowano mu dom przy ul. Sanowej. Potem w domu zamieszkał jego syn, Michał Ładyżyński.
Przed 1939 pod numerem ulicy mieszkał Arnold Andrunik. Podczas II wojny światowej w okresie okupacji niemieckiej w domu pod numerem 6 mieszkał jego przyrodni brat Kazimierz Andrunik, prowadzący tam działalność konspiracyjną.
Rzymskokatoliccy mieszkańcy ulicy przynależą do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego i Matki Bożej Pocieszenia.
Przypisy
Sanowa