mały|Podział księstwa polskiego na dzielnice w 1138 r. według ustawy sukcesyjnej Bolesława Krzywoustego: Księstwo sandomierskie () – średniowieczne polskie księstwo dzielnicowe istniejące na ziemi sandomierskiej w latach 1138–1320 ze stolicą w Sandomierzu.
Historia Księstwo sandomierskie powstało na skutek rozbicia dzielnicowego Polski przez testament Bolesława III Krzywoustego w 1138 roku.
Na początku księstwo sandomierskie znalazło się w granicach dzielnicy senioralnej, ale po kilkunastu latach zostało wydzielone na rzecz Henryka Sandomierskiego i znalazło się na południowo-wschodniej części państwa polskiego.
Do księstwa sandomierskiego przyłączono w 1173 r. księstwo wiślickie. Za rządów Konrada Mazowieckiego prowincja łęczycka została odłączona od dzielnicy senioralnej (w skład której wchodziła prowincja sandomierska) i jako księstwo łęczyckie przyłączona do Mazowsza w ok. 1231 r.; nieco później w 1239 r. lub 1243 r. księstwo łęczyckie utraciło na rzecz ziemi sandomierskiej trzy kasztelanie zapilickie (nadpilickie) zlokalizowane po wschodniej stronie Pilicy: małogoską, żarnowską i skrzyńską (na skutek klęsk Konrada mazowieckiego w walce o dzielnice sandomierską i krakowską).
Książęta sandomierscy
Henryk Sandomierski (1138/1146–1166) Bolesław IV Kędzierzawy (1166–1173) Kazimierz II Sprawiedliwy (1173–1194) Leszek Biały (1194–1227) Konrad I mazowiecki (1194–1200) (Regentka) Helena znojemska (1194–1200) Bolesław V Wstydliwy (1227–1279) Bolesław I mazowiecki (1229–1232) Leszek Czarny (1279–1288) Bolesław II mazowiecki (1288–1289) Konrad II czerski (1289) Henryk IV Prawy (1289–1290) Władysław I Łokietek (1290–1292) Wacław II (1292–1304) Władysław I Łokietek (1304–1333)
Zobacz też Województwo sandomierskie (I Rzeczpospolita) Województwo sandomierskie (1793) Kasztelanie zapilickie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polskie księstwa udzielne Kategoria:Polska w czasach rozbicia dzielnicowego Kategoria:Historia Sandomierza Kategoria:Ziemia sandomierska