mały|Georg Leber (z lewej) podczas obchodów 125-lecia ochotniczej straży pożarnej w swojej rodzinnej miejscowości (2005) Georg Leber (ur. 7 października 1920 w Obertiefenbach, zm. 21 sierpnia 2012 w Schönau am Königssee) – niemiecki polityk i związkowiec, przewodniczący Industriegewerkschaft Bau-Steine-Erden (1957–1966), działacz Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD), deputowany do Bundestagu i jego wiceprzewodniczący w latach 1979–1983, minister transportu (1966–1972), minister poczty i telekomunikacji (1969–1972) oraz minister obrony (1972–1978)
Życiorys Syn murarza i działacza związkowego Jakoba Lebera oraz jego żony Elisabeth. Po ukończeniu szkoły powszechnej rozpoczął w Limburgu an der Lahn kształcenie w zawodzie handlowca. W 1939 został powołany jako radiotelegrafista w szeregi Luftwaffe.
Po zakończeniu II wojny światowej pracował początkowo jako murarz. W 1947 wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Niemiec. Zaangażował się również w działalność związkową w ramach Industriegewerkschaft Bau-Steine-Erden (IG BSE). Od 1949 do 1952 był sekretarzem oddziału w Limburgu, następnie pełnił funkcję redaktora gazety związkowej „Grundstein”. W 1955 powołany na wiceprzewodniczącego IG BSE, a dwa lata później został przewodniczącym związku, którym kierował do 1966. Był również członkiem zarządu Federacji Niemieckich Związków Zawodowych (DGB).
W wyborach parlamentarnych w 1957 uzyskał mandat deputowanego do Bundestagu z ramienia SPD, w niższej izbie niemieckiego parlamentu zasiadał do 1983. W latach 1958–1959 był ponadto posłem do Parlamentu Europejskiego.
W rządach Kurta Georga Kiesingera i Willy’ego Brandta od grudnia 1966 do lipca 1972 pełnił funkcję ministra transportu, dodatkowo od października 1969 kierował również resortem poczty i telekomunikacji. W czasie urzędowania wprowadził ograniczenie prędkości do 100 km/h na drogach poza terenem zabudowanym, jak i ograniczenie dopuszczalnej zawartości alkoholu we krwi do 0,8 promila dla kierowców. W lipcu 1972 przeszedł na urząd ministra obrony, który sprawował a gabinetach Willy’ego Brandta i Helmuta Schmidta do lutego 1978. W latach 1979–1983 był wiceprzewodniczącym Bundestagu, po czym wycofał się z działalności politycznej.
Od 1974 do 1994 był członkiem Centralnego Komitetu Katolików Niemieckich.
Życie prywatne W 1943 ożenił się z Erną-Marią Wilfing, z którą miał syna Manfreda. Po śmierci żony zawarł w 1985 związek małżeński z Katją Vojtą.
Mieszkał w Schönau am Königssee w Bawarii, gdzie zmarł w 2012. W ostatnich latach życia zmagał się z chorobą Alzheimera.
Odznaczenia 1969: Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec 1973: Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą i Wstęgą Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec 1976: Krzyż Wielki Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec 1980: Komandor Legii Honorowej 1981: Komandor z Gwiazdą Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego 1981: tytuł doktora honoris causa wydziału prawa Uniwersytetu w Tybindze 1984: Bawarski Order Zasługi
Przypisy
Kategoria:Deputowani Bundestagu Kategoria:Niemieccy ministrowie Kategoria:Niemieccy związkowcy Kategoria:Politycy SPD Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu w Tybindze Kategoria:Komandorzy Legii Honorowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Grzegorza Wielkiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 2012 Kategoria:Niemieccy posłowie do Parlamentu Europejskiego (przed 1979)