Jacob Bernays (ur. 11 września 1824 w Hamburgu, zm. 1881 w Bonn) – niemiecki filolog klasyczny, bibliotekarz.
Urodził się w rodzinie rabina Isaaca Bernaysa, jego bratem był historyk literatury MichaelHasło o Jacobie w Encyclopædia Britannica z 1911. W rodzinnym mieście uczył się m.in. w Johanneum, kończąc je w 1844 i w kwietniu tego roku wstąpił na Uniwersytet w Bonn, gdzie szczególny wpływ na jego rozwój naukowy miał tamtejszy wykładowca, filolog klasyczny Friedrich Ritschl. Studia ukończył doktoratem w 1848 i jeszcze tego samego roku habilitował się i został Privatdozentem w Bonn. W 1854 objął posadę wykładowcy filologii klasycznej we wrocławskim Żydowskim Seminarium Teologicznym, jednocześnie wykładając na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1865 został członkiem korespondentem Pruskiej Akademii Nauk, a w 1866 powrócił do Bonn na stanowisko profesora nadzwyczajnego kierującego uczelnianą biblioteką i pozostał na nim do śmierci.
Wybrane publikacje Bernaysa Die Lebensbeschreibung des J.J. Scaliger (1855) Über das Phokylideische Gedicht (1856) Grundzüge der verlorenen Abhandlung des Aristoteles über Wirkung der Tragödie. Breslau, Eduard Trewendt, 1857. Die Chronik des Sulpicius Severus (1861) Die Dialoge des Arystoteles im Verhältniss zu seinen übrigen Werken (1863) Theophrastos' Schrift über Frömmigkeit (1866) Die Heraklitischen Briefe (1869) Aristoteles' Politik. Erste, zweites und drittes Buch. Mit erklärenden Zusätzen ins Deutsche übertragen (1872), Online Lucian und die Cyniker (1879) Zwei Abhandlungen über die Aristotelische Theorie des Dramas (1880). Phokion und seine neueren Beurtheiler (1881)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Niemieccy filolodzy klasyczni Kategoria:Niemieccy bibliotekarze Kategoria:Członkowie Pruskiej Akademii Nauk Kategoria:Nauczyciele akademiccy Żydowskiego Seminarium Teologicznego we Wrocławiu Kategoria:Urodzeni w 1824 Kategoria:Zmarli w 1881 Kategoria:Ludzie urodzeni w Hamburgu