Sándor Szokolay (ur. 30 marca 1931 w Kunágota, zm. 8 grudnia 2013 w Sopronie) – węgierski kompozytor.
Życiorys Studiował w Akademii Muzycznej w Budapeszcie u Ferenca Szabó (1950–1952) i Ferenca Farkasa (1952–1956), dyplom uzyskał w 1957 roku. Od 1952 do 1955 roku był nauczycielem w Tóth Aladár Zeneiskola. W latach 1955–1959 pracował w Magyar Rádió. Od 1959 roku był wykładowcą Akademii Muzycznej w Budapeszcie, w latach 1966–1994 zatrudniony był na stanowisku profesora kompozycji.
Otrzymał nagrodę im. Erkela (1960, 1965) i nagrodę Kossutha (1966). W 1976 roku uhonorowany tytułem Zasłużonego Artysty (Érdemes Művésze díj), a w 1986 roku Wybitnego Artysty (Kiváló Művésze-díj). W 1987 roku otrzymał nagrodę im. Bartóka-Pásztory. W 2001 roku odznaczony został Łańcuchem Korwina.
Twórczość Po początkowych zainteresowaniach muzyką instrumentalną zwrócił się w stronę twórczości dramatycznej. Swoją działalnością przerwał trwającą od dłuższego czasu stagnację w węgierskiej muzyce operowej. Pierwsze dzieła operowe Szokolaya cechują się rozmachem i ładunkiem emocjonalnym, podkreślanym przez mocne kontrasty i wykorzystanie różnorodnych elementów stylistycznych. W kolejnych zwracał się stopniowo w kierunku większej refleksyjności i stonowania ekspresyjności. Przez pewien czas wzbogacał swój język dźwiękowy swobodnie wykorzystywanymi elementami dodekafonii, w swoich późnych dziełach trzymał się jednak w ramach systemu dur-moll, służącemu uwypukleniu wyrazistości melodyki i prowadzenia linii wokalnej. W utworach instrumentalnych posługiwał się tradycyjnymi formami takimi jak koncert i symfonia.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Muzycznego im. Ferenca Liszta Kategoria:Węgierscy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1931 Kategoria:Zmarli w 2013 Kategoria:Odznaczeni Łańcuchem Korwina