thumb|Bujanka kędzierzawa Anastoechus – rodzaj muchówek z rodziny bujankowatych i podrodziny Bombyliinae. Obejmuje około 90 opisanych gatunków. Występuje w krainach: etiopskiej, palearktycznej, nearktycznej i orientalnej.
Morfologia Muchówki o ciele długości od 6 do 17 mm, zwartej budowy, porośniętym długim owłosieniem.
Głowa jest duża, wypukła i silnie owłosiona, co wyróżnia ten rodzaj od pokrewnych Systoechus, Bombylisoma i Bombylius. W widoku bocznym głowa jest półkulista, o umiarkowanie wystającej, zaokrąglonej, obficie owłosionej twarzy. Potylica jest wydatna, gęsto porośnięta bardzo długimi, sterczącymi włoskami. Przyoczka leżą na dość niskim wzgórku przyoczkowym. Oczy złożone mają całobrzegie tylnych krawędzie. U samców rozstaw oczu złożonych równy jest mniej więcej szerokości wzgórka przyoczkowego, u samic jest zaś trzykrotnie większy. Czoło jest włochate, u samicy całkiem wypukłe. Czułki są wąsko rozstawione, o pierwszym członie od dwóch do sześciu razy dłuższym od małego członu drugiego, a członie trzecim bulwiastym lub wrzecionowatym. Aparat gębowy ma sterczący ku przodowi ryjek od dwóch do czterech razy dłuższy od głowy, zaopatrzony w nitkowate głaszczki.
Tułów jest gęsto porośnięty sterczącym owłosieniem. Łuseczka skrzydłowa i plumula mają długie, gęste, delikatne włoski. Skrzydło jest duże, przejrzyste lub brązowo przyciemnione w nasadowej połowie. Komórki podstawowe radialna i medialna są takiej samej długości. Komórka analna jest szeroko otwarta. Płatek skrzydłowy jest duży, a żyłka otokowa w pełni wykształcona. Odnóża są smukłe, o wszystkich goleniach porośniętych szczecinkami. Stopy wieńczą długie przylgi oraz cienkie pazurki.
Odwłok jest owalny, umiarkowanie wydłużony, wypukły, porośnięty bardzo długimi, sterczącymi, delikatnymi włoskami, a na tylnych krawędziach tergitów i stenitów ustawionymi w szereg, sterczącymi, tak długimi jak włoski lub dłuższymi szczecinkami. Genitalia samca mają dystistylusy o kształcie mniej lub bardziej liściowatym.
Ekologia i występowanie Owady ciepłolubne. Larwy są parazytoidami prostoskrzydłych.
Rodzaj ten najliczniej reprezentowany jest w krainach etiopskiej i palearktycznej. Występuje także w nearktycznej Ameryce Północnej i w północnych skrajach krainy orientalnej. Z terenu Polski wykazano tylko jeden jego gatunek, bujankę kędzierzawą (A. nitidulus).
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 1877 roku przez Carla Roberta Ostena-Sackena jako takson monotypowy, zawierający tylko opisany w tej samej publikacji gatunek typowy, A. barabatus.
Do rodzaju tego należy około 90 opisanych gatunków:
Przypisy
Kategoria:Bujankowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1877 roku