Michael Dean Bossy (ur. 22 stycznia 1957 w Montrealu, zm. 15 kwietnia 2022 w Rosemère) – kanadyjski hokeista grający na pozycji napastnika (prawoskrzydłowego), reprezentant kraju.
Jeden z najbardziej utytułowanych zawodników w historii ligi NHL. Reprezentował barwy Laval National oraz New York Islanders (4-krotny zdobywca Pucharu StanleyaHighlights of Mike Bossy's career. The New York Islanders'... [data dostępu: 1986-01-03] ). Z reprezentacją Kanady dwukrotnie występował w Canada Cup (1981 – 2. miejsce, 1984 – triumf).
Był także nagradzany indywidualnie: zdobywca Calder Memorial Trophy – dla najlepszego debiutanta NHL oraz Conn Smythe Trophy – dla MVP play-off ligi NHL, trzykrotnie zdobywca Lady Byng Memorial Trophy – nagroda dla najuczciwszego zawodnika ligi NHL, 5-krotnie wybierany do pierwszej drużyny gwiazd NHL, trzykrotnie wybierany do drugiej drużyny gwiazd NHL, 7-krotny uczestnik Meczu Gwiazd NHL (raz MVP), członek Hockey Hall of Fame (1991)HOCKEY; Bossy and Potvin Honored [data dostępu: 1991-06-22] Legendarny Mike Bossy nie żyje [data dostępu: 2022-04-15].
Jest również rekordzistą względem liczby sezonów z co najmniej 50 golami (9 sezonów, ex aequo z Wayne’em Gretzkym i Aleksandrem Owieczkinem)Most 50-Goal Seasons, Career , liczby sezonów z rzędu co najmniej 50 golami (9 sezonów)Most 50-Goal Seasons, Consecutive , względem liczby sezonów z co najmniej 60 golami (5 sezonów ex aequo z Wayne’em Gretzkym)Most 60-Goal Seasons, Career , względem najwyższej średniej goli na mecz w fazie zasadniczej ligi NHL (0,762 gole/mecz)Duhatschek notebook: Mike Bossy’s greatness explained by teammates and opponents [data dostępu: 2022-04-15] , najwyższej średniej goli na sezon w fazie zasadniczej NHL (57,3 goli/sezon), liczby zdobytych goli w powerplay w jednym sezonie (9 goli, ex aequo z Camem Neely)Cam Neely and Mike Bossy are tied for the most power-play goals in a single NHL playoff run, with 9 scored , liczby hat tricków w rzędu (3 hat tricki, ex aequo z Joe Malonem, który dwukrotnie osiągnął tę liczbę)Forsberg, Preds aim to rub more salt in wound of infamous trade from Caps [data dostępu: 2017-02-25] , a także klubowym rekordzistą New York Islanders względem liczby zdobytych goli w fazie zasadniczej (573 gole)Franchise Leaders: The all-time goal leader for all 31 NHL teams [data dostępu: 2020-04-25] , zdobytych goli w fazie play-off w jednym sezonie i ogółem (odpowiednio 17 goli i 85 goli, 1981–1983)A look at each franchise's top playoff snipers as Couture pursues Sharks post-season history [data dostępu: 2019-05-14] . Ponadto dwukrotnie był najlepszym strzelcem fazy zasadniczej ligi NHL (1979, 1981, kiedy jeszcze nie przyznawano Maurice Richard Trophy – nagrody dla najlepszego strzelca fazy zasadniczej ligi NHL)Islanders Sign Bossy To 3‐Year Contract [data dostępu: 1979-09-18] New York Islanders legend Mike Bossy dies at 65 [data dostępu: 2022-04-15] .
Wczesne życie Mike Bossy urodził się jako 5. z 10 dzieci Dorothy z d. Mills oraz BordenaThe Phantom Of The Rinks [data dostępu: 2020-04-29] Bossy, Michael . Miał pięciu braci: Patricka, Christophera (obaj nie żyją), Rodny’ego, Donalda i Gordona oraz cztery siostry: Vivienne (nie żyje), Pamélę, Carole i Constance. Rodzina była wielkim fanem klubu ligi NHL, Detroit Red Wings w parafii Saint-Alphonse w dzielnicy Montrealu, Ahuntsic-CartiervilleAn Islander From Montreal [data dostępu: 1984-04-29] Laval hockey icon Mike Bossy on the Islanders and TVA Sports [data dostępu: 2016-01-20] . Matka była Angielką francusko-kanadyjskiego pochodzenia, natomiast ojciec, który utrzymywał podwórkowe lodowisko w ich budynku mieszkalnym, miał korzenie ukraińskie.
Bossy uczęszczał do St. Pius X Comprehensive High School, a następnie do Laval Catholic High School. W 1969 roku złamał sobie rzepkę podczas szkolnych zawodów w skoku w dal, później rozwinął chroniczne problemy z kolanem podczas swojej kariery hokejowejSCOUTING; Bossy's Back To Business [data dostępu: 1984-08-30] .
Kariera Wczesna kariera Mike Bossy w 1969 roku brał udział w juniorskim turnieju Quebec International Pee-Wee Hockey Tournament 1969 reprezentując MontrealTournoi international pee-wee: Mike Bossy attire encore les foules [data dostępu: 2020-02-16] . W 1972 roku rozpoczął karierę juniorską w występującym juniorskiej lidze QMJHL Laval NationalValuable To Hockey [data dostępu: 1982-05-17] . Mimo imponującej liczby zdobytych goli w ciągu 5 lat gry w klubie (309 goli – rekord lig juniorskichQMJHL Top 50 | #6 – Mike Bossy [data dostępu: 2019-04-03] ) oraz zdobytych punktów (532 punkty – rekord ligi QMJHL), został przez skautów ligi NHL uznany za „niewystarczająco wytrzymałego” i słabego w defensywieThis Man Is An Islander Unto Himself [data dostępu: 1979-01-22] . Koszulka z numerem 17, w której występował w klubie Bossy, została zastrzeżona przez kontynuatora tradycji klubu, Acadie-Bathurst TitanRetired Numbers .
Draft NHL 1977 Bossy, którzy w lidze QMJHL zdobywał średnio 62 gole na sezon, w drafcie NHL 1977, który odbył się 14 czerwca 1977 roku, został odrzucony przez dwanaście klubów, w New York Rangers i Toronto Maple Leafs, które odrzuciły go dwukrotnieBuffalo sports' greatest what-ifs: What if Sabres had drafted Mike Bossy instead of Ric Seiling? [data dostępu: 2020-04-04] . Został wybrany z numerem 15 przez New York Islanders (16 czerwca 1977 roku został wybrany w 5 rundzie draftu WHA 1977 z numerem 44 przez Indianapolis Racers). Według Bossy’ego pozycja w drafcie NHL wymaganiami finansowymi stawianymi przez jego agenta, Pierre’a LacroixMaven's Memories: How Mike Bossy Fell To The Islanders [data dostępu: 2018-12-14] .
Scotty Bowman, trener Montrealu Canadiens, później żałował, że skauci klubu odrzuciły Bossy’ego (kwestionowali jego wytrzymałość i zamiast niego wybrali Marka Napiera), gdy później ze swoim asystentem, Claude’em Ruelem był pod wrażeniem gry zawodnika i jego indywidualnych statystyk.
Menedżer generalny New York Islanders, Bill Torrey początkowo miał dylemat między bramkostrzelnym Bossym a Dwightem Fosterem (143 punkty w lidze OHA oraz świetnie grał w obronie). Istnieją różne wersje dotyczące wyboru Bossy’ego do drużyny Wyspiarzy. Jedni ostateczny wpływ na wybór przypisują trenerowi Alowi Arbourowi, według którego, łatwiej doszkolić zawodnika, niż go sprawdzać. Inni wpływ na ten wybór przypisując skautowi klubu Harry’emu Saraceno, natomiast inni tę zasługę przypisują zarówno Alowi Arbourowi i Harry’emu Saraceno.
Początki kariery thumb|Mike Bossy (1978) Mike Bossy zastąpił Billy’ego Harrisa na pierwszej linii, w której grał wraz z Bryanem Trottierem oraz Clarkiem Gilliesem, tworząc tzw. The Trio GrandeThree Islanders Unto Themselves [data dostępu: 1977-12-12] . Debiut w lidze NHL zaliczył 13 października 1977 roku w przegranym 3:2 meczu u siebie z Buffalo Sabres, z którym Bossy w 9. minucie z asysty Bryana Trottiera i Clarka Gilliesa pokonał bramkarza drużyny przeciwnej Dona Edwardsa, doprowadzając tym samym do wyrównania na 1:1Islanders Bow To Sabres, 3‐2, In Opener [data dostępu: 1977-10-14] New York Islanders vs. Buffalo Sabres Box Score: October 13, 1977 , a do połowy listopada 1977 roku zdobył już 11 goliBossy Gets 2 In Islander 6‐0 Victory [data dostępu: 1977-11-14] . 4 lutego 1978 roku w wygranym 6:1 meczu wyjazdowym z Washington Capitals zdobył pierwszego w lidze NHL hat trickaCapitals DefeatedTrottier Excels [data dostępu: 1978-02-05] . 25 lutego 1978 roku, w 45. minucie wygranego 7:1 wyjazdowego meczu z Chicago Blackhawks zdobył swojego 45. gola w sezonie 1977/1978, bijąc tym samym rekord względem liczby goli wśród nowicjuszy należący do Ricka Martina (44 gole)Islanders Win [data dostępu: 1978-02-26] . Bossy zapowiedział menedżerowi generalnemu klubu, Billowi Torreyowi zdobycie co najmniej 50 goli w sezonie 1977/1978, w którym ostatecznie zdobył 53 gole, ustanawiając tym samym rekord względem liczby goli wśród nowicjuszy (rekord Bossy’ego pobił Teemu Selänne w sezonie 1992/1993 – 76 goli). Bossy prowadził także w klasyfikacji zdobytych goli powerplay (25 goli)Shadowers, Snipers And Supersets [data dostępu: 1978-04-17] . Świetne statystyki zaowocowały zdobyciem Calder Memorial Trophy oraz nominacją do udziału w Meczu Gwiazd NHL 1978, w którym wystąpił na prawym skrzydle w drużynie Konferencji CampbellaIslanders Turn Back North Stars, 5‐2 [data dostępu: 1978-01-19] 1978 NHL All-Star Game Rosters . W ćwierćfinale fazy play-off, w której Bossy zdobył 4 punkty (2 gole, 2 asysty)1978 NHL Quarter-Finals: NYI vs. TOR , drużyna Wyspiarzy rywalizowała z Toronto Maple Leafs. 27 kwietnia 1978 roku w przegranym 5:2 meczu u siebie, w 6. meczu rywalizacji, Bossy został uderzony przez Jerry’ego Butlera, w wyniku czego został przetransportowany do szpitala ze skręceniem szyi. Wrócił na 7. mecz rywalizacji, w którym drużyna Wyspiarzy 29 kwietnia 1978 roku przegrała na wyjeździe 2:1 po dogrywce, kończąc tym samym sezonmaple Leafs. Beat Islanders 2-1, In Overtime to Capture Series [data dostępu: 1978-04-30] . Bossy został wybrany do drugiej drużyny gwiazd NHLNHL All-Star Teams , do której ponownie został wybrany w sezonie 1978/1979, głównie dzięki zdobytym 69 golom w fazie zasadniczej (najwięcej w sezonie 1978/1979, drugi ówczesny najlepszy wynik wszech czasów w jednym sezonie).
23 grudnia 1978 roku członkowie The Trio Grande stali się bohaterami wygranego 9:4 meczu u siebie z New York Rangers: Bossy zdobył hat tricka oraz zaliczył trzy asysty, Bryan Trottier zdobył 5 goli oraz zaliczył trzy asysty, natomiast Clark Gillies zaliczył cztery asysty. 17 lutego 1979 roku w 21. minucie wygranego 8:3 meczu wyjazdowego z Los Angeles Kings zdobył swojego 100. gola w 129. meczu w lidze NHL, stając się tym samym najszybszym zawodnikiem, który tego dokonał (łącznie w ciągu dwóch pierwszych sezonów zdobył 122 gole)Mike Bossy is back with the Islanders [data dostępu: 2006-10-13] New York Islanders vs. Los Angeles Kings Box Score: February 19, 1979 . W tym samym sezonie reprezentował Drużynę Gwiazd NHL w Challenge Cup 1979 podczas serii meczów z reprezentacją ZSRR rozgrywanych na Madison Square Garden w Nowym Jorku, które wygrała drużyna Sbornej 2:1, a Bossy zdobył w nich 3 punkty (2 gole, 1 asysta)N.H.L. Stars Beat Russians, 4‐2 [data dostępu: 1979-02-09] . 16 kwietnia 1979 roku Bossy w wygranym 6:2 meczu wyjazdowym z Chicago Blackhawks, pierwszym meczu rywalizacji w ćwierćfinale fazy play-off, ustanowił rekord względem liczby zdobytych punktów w meczu tej fazy – 4 punkty (1 gol, 3 asysty)Islanders Win by 6‐2; 3 for Bossy in Opener [data dostępu: 1979-04-17] . Drużyna Wyspiarzy wygrała tę rywalizację 4:0 i awansowała do półfinału, a Bossy ustanowił kolejny rekord, tym razem względem ilości zdobytych goli w jednej rywalizacji (5 goli)Islanders Sweep, Gain Semifinal [data dostępu: 1979-04-23] . W półfinale drużyna Wyspiarzy przegrała rywalizację 4:2 z New York Rangers, która stawiła opór The Trio Grande (Bossy nie zdobył gola w rywalizacji)Murdoch, Greschner Get Goals [data dostępu: 1979-05-09] Those Irresistible Rangers [data dostępu: 1979-05-10] .
Złota era Wyspiarzy