Cécile McLorin Salvant (ur. 28 sierpnia 1989 w Miami) – amerykańska wokalistka i kompozytorka jazzowa. Komponuje muzykę i teksty, które śpiewa w swoim ojczystym języku, po francusku, a także po hiszpańsku. Jest także artystką wizualną – tworzy wielkoformatowe obrazy na tekstyliach, ręczne animacje, rysuje i maluje na papierze, projektuje okładki płyt.
Wczesne lata Cécile Sophie McLorin Salvant urodziła się w Miami na Florydzie. Jej ojciec, Haitańczyk, jest lekarzem, a matka, Francuzka, jest założycielką i dyrektorką francuskiej szkoły w Miami. Naukę gry na fortepianie klasycznym rozpoczęła w wieku pięciu lat, a w wieku ośmiu lat zaczęła śpiewać w Miami Choral Society. Następnie zainteresowała się śpiewem klasycznym i rozpoczęła prywatną naukę. W 2015 roku powiedziała: „Miałam szczęście dorastać w domu, w którym słuchaliśmy wszelkiego rodzaju muzyki. Słuchaliśmy muzyki haitańskiej, hip-hopu, soulu, klasycznego jazzu, muzyki gospel i kubańskiej, żeby wymienić tylko kilka. Kiedy masz do tego dostęp jako dziecko, to po prostu otwiera twój świat”.
W 2007 roku zamieszkała we Francji, aby studiować prawo i nauki polityczne na uniwersytecie w Grenoble oraz śpiew klasyczny i barokowy w Konserwatorium Dariusa Milhauda w Aix-en-Provence. Zaczęła szlifować jazz u wykładowcy jazzu Jean Francois Bonnela, z którym nagrała w Paryżu pierwsza płytę Cécile & Jean-François Bonnel Paris Quintet (2010).
Rozwój kariery muzycznej Wkrótce potem, w wieku 21 lat, w Stanach Zjednoczonych, wygrała prestiżowy, wokalny konkurs jazzowy Thelonious Monk International Jazz Competition. Nagrodą był kontrakt płytowy z wytwórnią Mack Avenue Records, z którą wydała kolejne dwa albumy. Krytyk The New York Times Ben Ratliff napisał w 2012: „Przed trio prowadzonym przez pianistę Aarona Diehla śpiewa wyraźnie, w pełnym zakresie swych możliwości, od wyraźnego dołu do pełnych i wyraźnych wysokich tonów, używanych oszczędnie [...] Jej głos przepełnia każdą piosenkę, zmieniając ostrożnie tonacje, rozciągając słowa, ale nie skatując; jej twarz wyraża treść, przedstawiając smutek lub spokój, jak aktor w niemym filmie”.
Jej główną inspiracją jest Sarah Vaughan, przywołując wspomnienia z dzieciństwa, kiedy wielokrotnie słuchała jej piosenek. Równie silnie inspirują ją Billie Holiday, Bessie Smith i Betty Carter. Swoje brzmienie określa jako jazz, blues, z elementami folku i teatru muzycznego.
Studiowała kompozycję i teorię muzyki w The New School w Greenwich VillageChinen, Kaplan, Fred "Cécile McLorin Salvant’s Timeless Jazz", The New Yorker, May 15, 2017.. Sukcesywnie występuje w klubach i na festiwalach jazzowych w tym Ronnie Scott's, Newport Jazz Festival, Kennedy Center, Monterey Jazz Festival i Village VanguardChinen, Nate, "Cécile McLorin Salvant, With Refined Power, Performs at the Jazz Standard", The New York Times, August 19, 2015.. W Polsce po raz pierwszy pojawiła się na Festiwalu Jazz Jantar w 2015.
W 2013 wydała swój drugi album WomanChild, który był nominowany do nagrody Grammy 2014 w kategorii Najlepszy Jazzowy Album Wokalny (Best Vocal Jazz Album). Piosenki na WomanChild to kompozycje autorskie, jak również utwory pochodzące z XIX wieku poddane współczesnej aranżacji. Kryterium wyboru stanowiły jej osobiste doświadczenia życiowe.
We wrześniu 2015 Salvant wydała swój drugi album z Mack Avenue Records, zatytułowany For One to Love. Wiodącym tematem jest siła i niezależność kobiet. Album zawiera pięć autorskich utworów oraz standardy jazzowe. W 2016 roku album zdobył nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Jazzowy Album Wokalny. Dwa lata później jej trzeci album z Mack Avenue, Dreams and Daggers, zdobył nagrodę Grammy w tej samej kategorii.
Koncertowała z big-bendem Jazz at Lincoln Center Orchestra, którego dyrektor muzyczny Wynton Marsalis powiedział: „Raz na pokolenie lub dwa dostajesz takiego piosenkarza”.
W 2018 wychodzi jej czwarty, ostatni album wydany w Mack Avenue Records zatytułowany The Window, na którym śpiewa przy akompaniamencie Sulivana Fortnera na fortepianie. W śmiałym, różnorodnym repertuarze wykonuje, poza klasyczną wokalistyką, utwory w stylu francuskiego kabaretu i amerykańskiego musicalu, standardy popowe oraz przejmujące pieśni bluesowe i soulowe.
Dwa kolejne albumy wydane w Nonesuch Records to Ghost Song (2022, dystrybucja Warner Bros.) i Mélusine (2023). Ghost Song zaskakuje stylistyczną różnorodnością, mnogością konwencji i technik wokalnych. W Mélusine przywołuje popularną w Europie ludową legendę o Meluzynie. Album zawiera głównie piosenki śpiewane po francusku, ale również po oksytańsku, angielsku oraz w kreolskim haitańskim.
Nagrody i wyróżnienia
Thelonious Monk International Jazz Competition (2010) Jazzowy Album Roku DownBeat, WomanChild (2014) Najlepszy Jazzowy Album Wokalny, nominacja do nagrody Grammy, WomanChild (2014) Najlepszy Album Wokalny, ankieta NPR Music Jazz Critics 2014, WomanChild, Wokalistka Roku 2015, Jazz Journalist Association, Najlepszy Album Wokalny, ankieta NPR Music Jazz Critics 2015, For One to Love Najlepszy Jazzowy Album Wokalny, nagroda Grammy 2016, For One to Love Nagroda Paula Acketa 2016 Najlepszy Jazzowy Album Wokalny, nagroda Grammy 2018, Dreams and Daggers Jazzowy Album Roku, DownBeat, Dreams and Daggers (2018) Najlepszy Jazzowy Album Wokalny, nagroda Grammy 2019, The Window Laureatka Nagrody MacArthurów (Macarthur Genius Grant Winner)(2020) Najlepszy Jazzowy Album Wokalny, nominacja do nagrody Grammy, Ghost Song (2023)
Dyskografia Jako główna artystka
Cécile & the Jean-François Bonnel Paris Quintet (2010) Woman Child (2013) For One To Love (2015) Dreams and Daggers (2017) The Window (2018) Ghost Song (2022) Mélusine (2023)
Współpraca
Jacky Terrasson, „ Je te veux ” i „ Oh My Love ” na płycie Gouache (2012) It's Christmas on Mack Avenue (2014) Federico Britos Presents Hot Club of the Americas (2015) Jazz at Lincoln Center Orchestra, Big Band Holidays (2015) Fred Nardin, Jon Boutellier, Watt's (2016) Artemis
Przypisy
Linki zewnętrzne
Strona oficjalna
Kategoria:Laureaci Nagrody Grammy Kategoria:Amerykanie pochodzenia francuskiego Kategoria:Amerykańskie wokalistki jazzowe Kategoria:Urodzeni w 1989