Wadotes – rodzaj pająków z rodziny lejkowcowatych. Obejmuje 11 opisanych gatunków. Występują we wschodniej części nearktycznej Ameryki Północnej.
Morfologia Pająki osiągające od 3,9 do 6,7 mm długości karapaksu. Jest on dłuższy niż szeroki, o lekko wyniesionej części głowowej, o barwie tła od żółtawobrązowej do ciemnorudobrązowej, rzadko porośnięty szczecinkami. Ośmioro oczu umieszczonych jest w dwóch prostych w widoku grzbietowym szeregach. Oczy pary przednio-środkowej są najmniejsze. Oczy par środkowych rozmieszczone są na planie szerszego z tyłu trapezu. Przysadziste, silnie zakrzywione, ciemnobrązowe szczękoczułki mają trzy zęby na krawędziach przednich, dwa na tylnych i żółtobrązowy guzek w części retrolateralnej. Warga dolna jest przewężona u podstawy. Dłuższe niż szersze sternum nie odbiega barwą od karapaksu. Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to: IV, I, II, III. Dłuższa niż szeroka opistosoma (odwłok) jest jasno- do ciemnoszarego koloru z sercowatym znakiem na przedzie i szewronami w tyle części grzbietowej. Porastają ją krótkie szczecinki.
Płytka płciowa samicy ma szypułkę i poprzeczną szczelinę za którą leży płytki, spłaszczony przedsionek, zakończony parą kieszonek, z których wychodzą długie i wąskie przewody kopulacyjne. Spermateki są podługowate, z krótkimi, zakrzywionymi przewodami zapładniającymi.
Nogogłaszczki samca mają cechują się dobrze wykształconą apofizą rzepki oraz cymbium z wklęsłością w bliższej połowie, odgraniczoną grzbietowo listewką zwieńczoną retrolateralnym wyrostkiem cymbialnym. Bulbus ma subtegulum z zesklerotyzowaną obręczą, miskowate tegulum, łyżkowatą z głębokim wcięciem na spodzie przedniej krawędzi apofyzę medialną, wydłużony i zaokrąglony radix, osadzony na szerokiej podstawie długi i smukły embolus, konduktor z półksiężycowatym sklerytem oraz apofizę terminalą o budowie charakterystycznej dla poszczególnych gatunków.
Ekologia i występowanie Przedstawiciele rodzaju występują we wschodniej części nearktycznej Ameryki Północnej, na wschód od rzeki Missisipi. Na północ docierają do Quebecu, wschodniego Ontario, Nowego Brunszwiku i Nowej Szkocji w Kanadzie, na południe zaś do środkowej Alabamy i Georgii.
Zasiedlają lasy liściaste, mieszane i iglaste oraz polany i przesieki. Bytują w ściółce, butwiejących kłodach i pniakach oraz pod porastającymi je korą i mchami oraz pod kamieniami i leżaniną, także na ich spodniej stronie. Konstruują rurkowate sieci długości kilku centymetrów z jednym lub większą ilością wejść.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1925 roku przez Ralpha V. Chamberlina. Jego całościowej rewizji dokonał w 1987 roku Robert G. Bennett. Wyniki analiz filogenetycznych metodą największej wiarygodności z 2022 i 2023 roku wskazują, że Wadotes zajmuje pozycję siostrzaną dla kladu obejmującego rodzaje Bifidocoelotes i Nesiocoelotes.
Do rodzaju tego należy 11 opisanych gatunków: Wadotes bimucronatus (Simon, 1898) Wadotes calcaratus (Keyserling, 1887) Wadotes carinidactylus Bennett, 1987 Wadotes deceptis Bennett, 1987 Wadotes dixiensis Chamberlin, 1925 Wadotes georgiensis Howell, 1974 Wadotes hybridus (Emerton, 1890) Wadotes mumai Bennett, 1987 Wadotes saturnus Bennett, 1987 Wadotes tennesseensis Gertsch, 1936 Wadotes willsi Bennett, 1987
Przypisy
Kategoria:Lejkowcowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1925 roku