NSB seria 64 – seria trzech elektrycznych zespołów trakcyjnych zbudowanych przez Strømmens Værksted dla Norweskich Kolei Państwowych. Dostarczone zostały w 1935 roku i zbudowano je na otwarcie linii Hardanger. Służyły tam do 1985 roku, kiedy to linia została zamknięta, a pociągi wycofano. Okresowo pociągi służyły również na linii Flåm. Dostawa składała się z trzech wagonów sterowniczych (i jednocześnie napędowy) i czterech wagonów, a każdy zestaw składał się z maksymalnie trzech jednostek. Wagony sterownicze miały długości, moc wyjściowa wynosiła i były zdolne do poruszania się z prędkością . Jednostki sterownicze otrzymały numery od 505 do 507. Dwie jednostki zostały zachowane przez Norweski Klub Kolejowy i znajdują się na stacji Garnes.
Historia Linia Hardanger została otwarta w 1935 roku jako stroma i kręta odnoga linii Bergen, łącząca miasto Bergen z fiordem Gubberud & Sunde (1992): 16. Linia miała długości, miała maksymalne nachylenie wynoszące 4,5 procent, a minimalny promień łuku wynosił , maksymalna prędkość szlakowa to , maksymalny dozwolony nacisk na oś na szlaku wynosił 12 ton. Szlak posiadał standardowy rozstaw szyn i zasilany był poprzez sieć trakcyjną o parametrach 15 kV, 16,7Hz ACHordaland County Municipality (1981): 22 W 1931 roku firma NSB odebrała swój pierwszy elektryczny zespół trakcyjny serii 62, do użytku na pociągach podmiejskiej linii DrammenAspenberg (2001): 130. Na potrzeby linii Hardanger, NSB zamówiła podobne jednostki, lecz zostały one zmodyfikowane by osiągały wyższą moc wyjściową. W 1934 roku dostarczono trzy wagony sterownicze i cztery wagony. Elementy mechaniczne i montaż pociągu wykonała firma Strømmens Værksted, natomiast osprzęt elektryczny wykonała firma Norsk Elektrisk & Brown Boveri (NEBB). Seria 64 była podobna do przyszłej serii 65 i była uważana jej za prototypAspenberg (2001): 134. Jednostki serii 64 były najkrótszymi zespołami trakcyjnymi jakie kiedykolwiek były używane przez NSB.Aspenberg (1994): 251
Od 21 listopada 1944 r., gdy linia Flåm przeszła elektryfikację, kursowały tam również pociągi serii 64.Gubberud & Sunde (1992): 63 Linia Flåm była jeszcze bardziej stroma i bardziej zakrzywiona niż linia Hardanger, więc pociągi otrzymały hamulce toroweAspenberg (2001): 135. W 1947 roku dostarczono lokomotywy El 9 dla linii Flåm. Pociągi serii 64 były nadal używane okresowo na linii Flåm, gdy dostępność pociągów El 9 była niewystarczająca, a także w okresach bardzo małego lub bardzo dużego ruchuGubberud & Sunde (1992): 64.
Jednostka o numerze 64,07 została wycofana ze służby 20 grudnia 1982 r.Aspenberg (2001): 134 po znalezieniu na niej śladów rdzyAspenberg (2001): 135. Do 1984 roku wagony były w tak złym stanie, że wymagały wymiany. Oddano do użytku wagony z jednostek serii 65 i 67 oraz przez krótki czas wagony z serii 91. W dniu 28 sierpnia 1985 roku ruch pasażerski na linii został zakończony, a dwa pozostałe pociągi zostały wycofane ze służby. Przyczyną zakończenia kursowania ruchu pasażerskiego na linii był brak wystarczającego poparcia politycznego dla finansowania nowych pociągów, a także fakt, że seria 64 nie nadawała się już do użytkuAspenberg (1994): 254. Ostatnie dwa pociągi zostały zachowane przez Norweski Klub Kolejowy i są przechowywane na stacji Garnes będącej częścią starej linii Voss.
Specyfikacja Każda z jednostek sterujących miała cztery silniki NEBB EDTM384, co dawało łączną moc wyjściową Thue (2002): 75. Miała długość , ważyła 35,5 tony i miała układ kół Bo-Bo. Wagon sterowniczy mieścił 38 pasażerów i mogły kursować z maksymalną prędkością Aspenberg (2001): 134. Ze względu na strome wzniesienia jednostki miały niewielką masę w połączeniu z dużą mocą wyjściową. Jednostki miały zarówno hamulce gąsienicowe jak i hamulce dynamiczneGubberud & Sunde (1992): 63. Początkowo jednostkom nadano numery 18505, 18506 i 18507, jednakże później przemianowano je na numery od 64,05 do 64,07.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Elektryczne zespoły trakcyjne Kategoria:Gospodarka Norwegii