GodfridPostać wymieniana w rocznikach frankijskich, spisanych po łacinie, jako Godefridus (za: Annales bertiniani MGH), czyli imieniem wywodzącym się ze starogermańskiego imienia Godafrid, staronordyckimi formami tego imienia są: Guðrøðr, Guðifriðr, Guðfrøðr, GuðfriðuR i Guðfriðr za: Nordic Names (fl. 850–855) – duński wiking i syn Haralda Klaka, króla Danii w latach 812–813 oraz 819–827. Niekiedy utożsamiany z Gotfrydem Fryzyjskim.
Życiorys Nie wiadomo, kiedy Godfrid się urodził, ale kronika Annales Bertiniani stwierdza, że był synem Duńczyka Haralda oraz że został ochrzczony w Moguncji Бертинские анналы – 852. Chrzest ten odbył się w roku 826Анналы королевства франков – 826. Później służył Lotarowi I, ale zrezygnował z życia na dworze i został wikingiem Бертинские анналы – 852.
Godfrid został pierwszy raz wspomniany w roku 850, kiedy to popłynął w górę Sekwany z grupą wikingów, której był liderem i rabował Królestwo Franków Zachodnich. Karol II Łysy wezwał na pomoc króla środkowofrankijskiego i cesarza Rzymian Lotara Iwydarzenie opisane w Annales Fuldenses pod rokiem 850, jest bardzo podobne do tego z 852/853 opisanego Annales Bertiniani, co niektórzy historycy identyfikują jako jedno i to samo wydarzenie, za: Simon Coupland (1998), From poachers to gamekeepers: Scandinavian warlords and Carolingian kings. Mimo to, jeszcze przed udzieleniem mu pomocy przez cesarza, Karol II Łysy postanowił porozumieć się z Godfridem i przyjął ich w swoje państwo oraz wydzielił im ziemię do osiedlenia Фульдские анналы – rok 850.
W roku 852 Godfryd napadł na Fryzję, a następnie popłynął rzeką Skalą, gdzie zrabował miasto Gandawa i Simon Coupland (1998), "From poachers to gamekeepers: Scandinavian warlords and Carolingian kings", Early Medieval Europe, 7: s. 95. Dalej udał się Sekwaną do Królestwa Franków Zachodnich, gdzie doszło do połączenia armii króla Karola II i cesarza Lotara I, które niedaleko Les Andelys otoczyły wojów Gotfrida. W osadzie tej spędzili także Święta Bożego NarodzeniaБертинские анналы – rok 852. Ostatecznie impas przełamał Karol II Łysy z powodu niechęci swoich wojów do walki. Zawarł on umowę z Gotfridem, a jego ludzie pozostawali tam aż do marca 853 roku, gdzie prowadzili grabież i chwytali niewolnikówБертинские анналы – rok 853. Następny roku wikingowie zaatakowali wpłynęli do Loary, jednak Roczniki milczą na temat jego uczestnictwa w tym wydarzeniuБертинские анналы – rok 854.
W 855 roku Godfrid był ostatni raz wspominany przez Roczniki frankijskie, kiedy to wraz z Rurykiem Jutlandzkim starał się zająć tron Danii. Mimo sprzyjających warunków (trwała tam wojna domowa, w której śmierć poniósł król Eryk I Stary), nie dał rady przejąć władzy. Powracając zajęli handlowe miasto Dorestat i znaczną część ówczesnej Fryzji, którą po ich wyjeździe, zajął cesarz Lotar oddając ją swemu synowi, Lotarowi IIБертинские анналы – rok 855. Później źródła milczą na temat jego działalności, prawdopodobnie zmarł niedługo po tym wydarzeniuSimon Coupland (1998), From poachers to gamekeepers: Scandinavian warlords and Carolingian kings, Early Medieval Europe, 7: s. 95.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Zmarli w IX wieku Kategoria:Duńscy wojskowi Kategoria:Wikingowie