Emilia Bohdziewicz (ur. 8 maja 1941 w Warszawie, zm. 1994 tamże) – polska artystka wizualna, specjalizująca się w tkaninie artystycznej.
Edukacja Emila Bohdziewicz urodzona w 1941 roku w Warszawie, przez wiele lat pracowała jako projektantka wnętrz. W latach 1960–69 studiowała na Wydziale Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 1969 uzyskała dyplom realizowany pod kierunkiem profesora Jana Kurzątkowskiego.
Pod koniec lat 70., mając 36 lat, świadomie porzuciła projektowanie wnętrz na rzecz tkaniny – medium, które uczyniła polem osobistych i formalnych eksperymentów. W wywiadach przyznawała, że to właśnie brak formalnego wykształcenia w dziedzinie tkactwa uchronił ją przed wpływem stylów i szkół, dając pełną swobodę twórczą.
Twórczość Po ukończeniu studiów do 1977 zajmowała się projektowaniem wnętrz i mebli. Jako projektantka brała udział w licznych sympozjach związanych z kształtowaniem przestrzeni.
Po 1977 zaczęła tworzyć tkaniny artystyczne. Pierwszą tkaninę Jak połączyć ze sobą punkty liniami prostymi przy użyciu maszyny do szycia przygotowała na Biennale Tkaniny Artystycznej w Lozannie w 1977, gdzie trafiła w drodze konkursowej. Tkanina została przyjęta z sukcesem. Praca ta wyznaczyła jej późniejsze konceptualne zainteresowania. Mimo że została wpisana przez krytyków w osiągnięcia Polskiej Szkoły Tkaniny, Bohdziewicz nie pracowała z wykorzystaniem tradycyjnego warsztatu tkackiego. Pracowała w oparciu o gotowe materiały, jak również za pomocą maszyny do szycia nanosiła rysunek tworzony z nici.
W 1979 roku, podczas 9. edycji Biennale Tkaniny w Lozannie, pokazała tkaninę w formie książki, eksperymentując z formatem dzieła i narracyjnością w medium tekstylnym. Zaprezentowała tam jedną z najważniejszych w swoim dorobku prac Jedenaście możliwych układów linii pionowych i poziomych. Od lat 80. XX wieku tworzyła tkaniny wielkoformatowe (256 możliwych układów znaku zawierającego osiem elementów 1987, Bez tytułu lata 80., 100 kombinacji dodawania 1990).
Tworzyła głównie obiekty z pogranicza tkaniny, haftu i rysunku. Były to kompozycje geometryczne, składające się z linii prostych i trójkątów, najczęściej wykonanych ściegiem maszyny na podłożu z gładkiej tkaniny, co wpisywało się w nurt abstrakcji geometrycznej, jak również konstruktywizmu, op artu, minimalizmu i konceptualizmu. Tworzone przez nią tkaniny oprawiano w ramy, bądź naciągano na blejtram lub swobodnie wieszano.
Członkini ZPAP oraz Grupy IXION.
Należała do Rady Programowej Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi.
Jej mężem był artysta Ryszard Winiarski, z którym miała dwie córki Aleksandrę i Annę Winiarskie.
Wybrane wystawy 2017/2018 – Jedenaście możliwych układów linii pionowych i poziomych, Galeria Starmach, Kraków 2013 – Splendor tkaniny, Zachęta, Warszawa 1988 – Tkanina artystyczna Grupy IXION, BWA w Krakowie 1986 – 6. Międzynarodowe Biennale Miniatur Tkackich, Szombathely 1985 – Sztuka tkacka a tradycje konstruktywistyczne, Norrköping 1984 – 5. Międzynarodowe Biennale Miniatur Tkackich, Szombathely 1984 – Język geometrii, Zachęta, Warszawa 1983 – wystawa prac, Mini Galerie, Schaffhausen (indywidualna) 1982 – Wystawa polskiej tkaniny artystycznej, Londyn 1981 – Wystawa tkaniny polskiej „Małe formy”, Bratysława 1981 – Tendencje konstruktywistyczne w sztuce polskiej, Warszawa 1980 – 3. Międzynarodowe Biennale Miniatur Tkackich, Szombathely 1980 – Międzynarodowa wystawa tkaniny, Kortjik, Belgia 1980 – 4. Międzynarodowa wystawa miniatur tkackich, Londyn 1979 – 9. Międzynarodowe Biennale Tkaniny, Lozanna (praca Jedenaście możliwych układów linii pionowych i poziomych) 1979 – wystawa tkaniny, Galerie Phiharmonie, Liège (indywidualna) 1978 – 3 Triennale Tkaniny Unikatowej i Przemysłowej, Łódź 1978 – 3. Międzynarodowa wystawa miniatur tkackich, Londyn 1977 – 8. Międzynarodowe Biennale Tkaniny, Lozanna (praca Jak połączyć ze sobą punkty liniami prostymi przy użyciu maszyny do szycia) 1973 – Lubelskie Spotkania Plastyczne, Lublin
Nagrody, wyróżnienia, stypendia medal Centralnego Muzeum Włókiennictwa na 7. Międzynarodowym Triennale Tkaniny, Łódź, 1992 nagroda Pryzmat, przyznawaną przez czasopismo „Projekt”, 1988 Grand Prix na Międzynarodowej Wystawie Tkaniny, Kioto, 1987 (za pracę 256 możliwych układów znaku zawierającego osiem elementów)
Prace w zbiorach Muzeum Sztuki w Łodzi Muzeum Narodowe w Warszawie Muzeum Narodowe we Wrocławiu Muzeum Narodowe w Poznaniu Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie Kategoria:Polscy artyści współcześni Kategoria:Polscy twórcy tkaniny dekoracyjnej Kategoria:Urodzeni w 1941 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Zmarli w 1994