thumb|Adolf Hitler przedstawiony przez United States Secret Service w roku 1944, by pokazać, jak może zmienić swój wygląd, by nie zostać złapanym thumb|Krótki list z 1945 roku, w którym autor podpisany jako „JFK”, spekuluje, że Hitler uciekł do Nowego Jorku thumb|Fotografia z dokumentu CIA datowanego na październik 1955 roku, przedstawiająca rzekomego byłego esesmana, siedzącego obok człowieka, którego określił jako Adolf Hitler thumb|Posiadłość w Inalco nad jeziorem Nahuel Huapí w Argentynie, w której miał mieszkać Hitler po roku 1945 Teorie spiskowe na temat śmierci Adolfa Hitlera – teorie spiskowe zakładające, że kanclerz III Rzeszy Adolf Hitler uniknął śmierci 30 kwietnia 1945 r. w Berlinie i zdołał zbiec wraz ze swoją żoną Evą Braun do Ameryki Południowej.

Teorie te wywodzą się z radzieckiej kampanii dezinformacjnej rozpoczętej po II wojnie światowej. Badania i śledztwa prowadzone przez historyków, naukowców a także między innymi amerykańskie Federalne Biuro Śledcze (FBI) i Centralną Agencję Wywiadowczą (CIA) podkreślają całkowitą niewiarygodność takich teorii. Mimo to zyskały one pewną popularność w kulturze masowej.

Historia Teoria spiskowa, zakładająca że ​​Hitler nie popełnił samobójstwa, ale udało mu się uciec z żoną, była celowo rozpowszechniana przez władze ZSRR w ramach państwowej polityki dezinformacyjnej. Pierwszy raz informacje o możliwym uratowaniu się Hitlera, upublicznione zostały przez marszałka Gieorgija Żukowa na konferencji prasowej 9 czerwca 1945 roku, na rozkaz Józefa Stalina. Ponadto w czasie konferencji poczdamskiej prezydent Stanów Zjednoczonych Harry Truman otrzymał od Stalina kategoryczne zaprzeczenie, jakoby wiedział on coś o śmierci Hitlera.

Pierwsze szczegółowe śledztwo mocarstw zachodnich rozpoczęło się w listopadzie 1945 roku po tym, jak Dick White, ówczesny szef kontrwywiadu sektora brytyjskiego w Berlinie (a później kolejno szef MI5 i MI6), zorganizował zespół śledczy, w skład którego wszedł między innymi historyk Hugh Trevor-Roper. Wnioski z raportu jednoznacznie wskazywały na to, że ​​Hitler i Braun popełnili samobójstwo w Berlinie. W 1947 roku raport został opublikowany w formie książkowej.

Szczególnymi dowodami na śmierć Hitlera i Braun były znalezione fragmenty szczęki i dwa mosty protetyczne. Były one pokazywane dentyście Hitlera, Hugonowi Blaschkemu oraz asystentce dentystycznej Käthe Heusermann i technikowi dentystycznemu Fritz Echtmann, którzy potwierdzili, że ​​resztki zębów należą do Hitlera i Braun.

W 1946 roku odkryto domniemany fragment czaszki Hitlera w pobliżu jego bunkra. Po latach okazało się jednak, że fragment ten (przechowywany w Rosyjskich Archiwach Federalnych w Moskwie) należał w rzeczywistości do kobiety w wieku poniżej 40 lat. Odkrycia tego dokonano w 2009 roku podczas badań przeprowadzonych przez specjalistów na University of Connecticut w Storrs (w tym przez archeologa i specjalistę od kości Nicka Bellantoniego). Odkrycie to niejako podsyciło na nowo teorie spiskowe w XXI wieku, mimo iż pozostałe dowody śmierci Hitlera nie są kwestionowane.

Ucieczka do Argentyny Wśród państw Ameryki Południowej do których miał uciec Hitler, najczęściej wymieniana jest Argentyna.

Odtajniony dokument CIA HVCA-2592, datowany na 3 października 1955 roku, przedstawiał twierdzenia „byłego niemieckiego żołnierza SS” Philipa Citroena, że ​​„Adolf Hitler wciąż żyje” i że „Hitler wyjechał z Kolumbii do Argentyny około stycznia 1955 roku”. Do dokumentu dołączono rzekome zdjęcie Citroena i Hitlera. W raporcie stwierdzono, że ani kontakt, który relacjonował swoje rozmowy z esesmanem, ani komórka CIA, która otrzymała tę informację, „nie były w stanie dokonać wiarygodnej oceny tych informacji”.

Książka „Grey Wolf: The Escape of Adolf Hitler” brytyjskich autorów Simona Dunstana i Gerrarda Williamsa sugeruje, że Hitler i Braun nie popełnili samobójstwa, ale faktycznie uciekli do Argentyny. Założeniem książki jest to, że naziści splądrowali rezerwy złota i dzieła sztuki krajów przez nich okupowanych. Scenariusz zaproponowany przez obu autorów jest następujący: „Wiele okrętów i łodzi podwodnych, na które wsiadali niektórzy naziści, popłynęło do Argentyny, gdzie nazistów wspierał prezydent Juan Perón, który wraz z żoną «Evitą» przez pewien czas otrzymywał od nich pieniądze. W Argentynie Hitler początkowo przebywał w hacjendzie San Ramón, na wschód od Bariloche. Następnie przeniósł się do posiadłości w Inalco, odległej i niedostępnej miejscowości na północno-zachodnim krańcu jeziora Nahuel Huapí, w pobliżu granicy z Chile. Około 1954 roku Eva Braun opuściła Hitlera i przeniosła się do Neuquén z córką Ursulą («Uschi»), a Hitler zmarł w lutym 1962 roku”.

Teoria ta została odrzucona przez historyków, w tym Guya Waltersa. Opisał teorię Dunstana i Williamsa jako „bzdury”, mówiąc: „Nie ma w tym żadnej treści. Odwołuje się do złudnych fantazji teoretyków spiskowych i nie ma żadnego potwierdzenia w badaniach historycznych”. Walters dodał: „Po prostu nie można uwierzyć, że tak wielu ludzi może tak spokojnie utrzymywać tak wielkie oszustwo”.

Teorią ucieczki Hitlera do Ameryki Południowej zajmowała się również ekipa serialu „Polowanie na Hitlera” stacji telewizyjnej History. Twórcy programu twierdzili że odkryli nieznane wcześniej „tajne dokumenty” i przeprowadzili wywiady ze „świadkami” wskazującymi, że Hitler miał uciec z Niemiec okrętem podwodnym.

Przypisy

Kategoria:Adolf Hitler Kategoria:Teorie spiskowe Kategoria:Naziści w Ameryce Południowej