421 Brygada Pancerna (hebr. חטיבה 421, nazywana także Brygadą przeprawy, חטיבת הצליחה, Chatiwat ha-Clicha) – nieistniejący pancerny związek taktyczny Sił Obronnych Izraela.
Brygada została sformowana w latach 1972–1973. W trakcie wojny Jom Kipur walczyła na Synaju w strukturach 143 Rezerwowej Dywizji Pancernej generała Ariela Szarona. Jako pierwsza pancerna formacja izraelskiej armii przekroczyła Kanał Sueski. Po wojnie zmieniono numer brygady na 755 (hebr. חטיבה 755)
W 1986 roku brygada została rozformowana.
Formowanie brygady 421 Brygada Pancerna powstała w latach 1972–1973, jej dowódcą mianowano pułkownika Chajjima Ereza. Podporządkowana została 143 Rezerwowej Dywizji Pancernej, którą dowodził generał Ariel Szaron. Zdecydowano, że głównym wyposażeniem będą czołgi Magach 3 (izraelska modyfikacja czołgu M48A3 Patton). Kadrę brygady stanowili rezerwiści (m.in. 14 i 401 Brygady Pancernej), którzy walczyli na Synaju w wojnie sześciodniowej (1967) oraz wojnie na wyczerpanie (1967–1970). W okresie formowania ilość sprzętu przyznana brygadzie pozwalała na wyposażenie dowództwa i tylko jednego batalionu.
W skład brygady weszły dowództwo, trzy bataliony pancerne i kompania zwiadu na jeepach.
Wojna Jom Kipur W dniu wybuchu wojny 599 Batalion Pancerny posiadał 22 czołgi Magach 3, co stanowiło tylko część uzbrojenia batalionu. Dowódcy dwóch pozostałych batalionów (264 i 257) zmuszeni byli szukać sprzętu dla podkomendnych. Ostatecznie 32 czołgi uzyskano ze Szkoły Korpusu Pancernego w Dżuls, 21 czołgów z bazy wojskowej Sziwta oraz sześć czołgów z jednostki remontowo-modernizacyjnej. Otrzymany sprzęt nie był w pełni gotowy do użycia w walce, były to czołgi szkoleniowe lub w trakcie remontu i brakowało w nich wielu elementów wyposażenia. Brygada nie otrzymała również zestawów niskopodwoziowych do transportu czołgów. mały|Planowany kierunek natarcia egipskiej 21 Dywizji Pancernej przez obóz wojskowy Tasa. 7 października generał Szaron powierzył brygadzie odpowiedzialność za prowadzenie działań opóźniających i hamujących egipskie natarcie na środkowym odcinku frontu synajskiego. Brała udział między innymi w walkach o grzbiet Chamutal oraz w walkach powstrzymujących Egipcjan przed zajęciem przełęczy Mitla, w których poniosła duże straty. W dniach 11–13 października brygada broniła drogi Talisman biegnącej do obozu wojskowego Tasa (30°33′8″N 32°37′44″E) i w głąb Synaju. 14 października brygada brała udział w walkach z 14 Brygadą Pancerną egipskiej 21 Dywizji Pancernej. Według różnych szacunków 421 Brygada Pancerna zniszczyła od 50 do 70 czołgów przeciwnika i powstrzymała natarcie Egipcjan. Część brygady zostało jeszcze w nocy oddelegowanie na próby holowania mostu kołowego nad Kanał Sueski.
15 października 143 Rezerwowa Dywizja Pancerna w ramach operacji „Abirej Lew” została wyznaczona do utworzenia przeprawy przez Kanał Sueski i sforsowania go. Brygada otrzymała zadanie osłaniania 247 Rezerwowej Brygady Spadochronowej pułkownika Daniego Mata, która miała przekroczyć kanał i utworzyć na jego zachodnim brzegu przyczółek. Następnie 421 Brygada Pancerna miała przeprawić część swoich sił, wspomóc spadochroniarzy Mata w umocnieniu oraz powiększeniu przyczółku, a następnie przeprowadzić ataki na stanowiska egipskiej obrony przeciwlotniczej. Na potrzeby tego zadania brygada otrzymała do dyspozycji mosty barkowe oraz amfibie mostowe Gillois. Z brygady wydzielono batalion odpowiedzialny za holowanie mostu kołowego do miejsca przeprawy. W związku z walkami o Chińską Farmę most kołowy nie mógł dotrzeć na czas na miejsce przeprawy, część brygady uwikłana była w walki z wojskami egipskimi, dlatego siły, które dotarły ze spadochroniarzami Mata do Kanału Sueskiego, przystąpiły do przeprawy przy pomocy amfibii. mały|Działania rajdowe 421 Brygady Pancernej na zachodnim brzegu Kanału Sueskiego (16 października). 16 października 21 lub 28 czołgów oraz kompania zmechanizowana z transporterami M113 znalazła się na zachodnim brzegu Kanału Sueskiego. Była to pierwsza izraelska formacja pancerna po tej stronie kanału, a druga w ogóle, po spadochroniarzach Mata. W ramach działań rajdowych brygady przeprowadzonych na zachodnim brzegu kanału zniszczono cztery bazy pociskami ziemia-powietrze bez strat w ludziach i sprzęcie. Po wykonanym zadaniu siły powróciły do obrony przyczółku. 17 października brygada kontynuowała walki w obszarze przyczółku, np. o lotnisko Déversoir lub 599 Batalion Pancerny w bitwie o obóz Abu Sultan.
Do zawieszenia ognia 24 października brygada rozlokowana była 15 km na południe od Ismailii, przy drodze prowadzącej z Kairu.
W trakcie wojny zginęło 48 żołnierzy batalionu.
Lata 1974–1986 Po wojnie brygada realizowała zadania wynikające z ochrony granic na obszarze Synaju, Arawy, Wzgórz Golan i granicy libańsko-izraelskiej. W tym okresie zmieniono numer brygady na 755. W czerwcu 1982 roku w związku z wybuchem I wojny w Libanie brygada została postawiona w stan gotowości i zmobilizowana w ramach dywizji. Po trzech tygodniach bycia w gotowości w bazie Sde Tejman, na północny zachód od portu lotniczego Beer Szewa, brygada została zdemobilizowana. W 1986 roku w ramach polityki redukcji personelu wojskowego formacja została rozwiązana.
Dowódcy Na czele brygady stali następujący dowódcy:
gen. dyw. Chajjim Erez gen. bryg. Gideon Awidor płk Chajjim Elkan gen. bryg. Awi Romano płk Jehuda Newe płk Chajjim Elkan
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Izraelskie brygady pancerne Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1972