Ulica Łąkowa w Poznaniu – łukowata w swoim przebiegu ulica w centrum Poznania na Rybakach, w obrębie osiedla samorządowego Stare Miasto, pomiędzy ul. Królowej Jadwigi na południu a ul. Strzelecką na północnym wschodzie. Na odcinku między ulicą Krakowską a ulicą Strzelecką wyznaczono ruch jednokierunkowy, w stronę ul. Strzeleckiej.
Historia Nazwa ulicy pochodzi od jej pierwotnego przebiegu – pośród łąk karmelitańskich, które w południowej części traktu rozpościerały się wzdłuż zasypanej podczas procesu regulacji miasta w końcu XIX w. (1888-1896) Strugi KarmelickiejZbigniew Zakrzewski, Ulicami mojego Poznania. Część II, Wydawnictwo Kwartet, Poznań, 2006, s. 339, 362, zwanej również KamionkąAlfred Kaniecki, Wpływ antropopresji na przemiany środowiskowe w dolinie Warty w Poznaniu, w: Landform Analysis, vol. 24/2013, s.25. Łąki te należały do karmelitów trzewiczkowych związanych z pobliskim kościołem Bożego Ciała, stojącym przy ul. Strzeleckiej/KrakowskiejJerzy Sobczak, Kościoły Poznania, Poznań, Debiuty, 2006, s. 26. ISBN 83-922466-4-0. Z czasem w rejon łąk został zabudowany, a jego część zajęły budynki pierwszej fabryki Hipolita Cegielskiego przy ul. Strzeleckiej. Przy ulicy wzniesiono też Sanatorium Marii Elizabeth, późniejszy szpital Przemienienia Pańskiego.
Architektura Znacząca zabudowa ulicy nastąpiła na przełomie XIX i XX w. Do rejestru zabytków wpisane są następujące obiekty:
neogotycki budynek nr 2/4 (1896) z figurą Matki Bożej, Dom Prowincjalny Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety i dawny Szpital Przemienienia Pańskiego, kamienica nr 7 (około 1910-1915), kamienica nr 9 (około 1913), kamienica nr 10/11 (około 1900), kamienica nr 12 (około 1900), kamienica nr 13 (czwarta ćwierć XIX wieku), kamienica nr 14 (czwarta ćwierć XIX wieku), secesyjna kamienica nr 15 (około 1906, proj. Oskar Hoffmann dla kupca Jana Murkowskiego), o bogato zdobionej elewacji, z loggią, szczytem, wicią roślinną i kobiecą maską, kamienica nr 16 (około 1905), kamienica nr 17 (lata 70./80. XIX wieku), kamienica nr 18/18a (lata 90. XIX wieku), kamienica nr 19 (lata 90. XIX wieku), kamienica nr 20 (1897-1898, proj. Hugo Kindler), kamienica nr 21 (lata 70. XIX wieku), kamienica nr 25 (około 1910)Praca zbiorowa, Poznań - spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.146-147, .
Przy ulicy znajduje się tylna elewacja Zespołu Szkół Budownictwa nr 1. Placówka ta powstała w 1891 jako Szkoła Budownictwa i początkowo funkcjonowała przy ulicy Wrocławskiej. Ceglany, nieotynkowany gmach został nadbudowany po II wojnie światowej, co naruszyło harmonię bryły.
Przypisy
ulica Łąkowa Kategoria:Ulice w Poznaniu