mały Neolecta vitellina (Bres.) Korf & J.K. Rogers – gatunek grzybów z monotypowej klasy Neolectomycetes.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Neolecta, Neolectaceae, Neolectales, Neolectomycetidae, Neolectomycetes, Taphrinomycotina, Ascomycota, Fungi.
Po raz pierwszy gatunek ten opisał w 1883 r. Giacomo Bresàdola, nadając mu nazwę Geoglossum vitellinum. Obecną nazwę nadali mu Richard Paul Korf i Joanne K. Rogers w 1971 r. Synonimy:
Morfologia Owocnik Zbudowany z części płodnej i sterylnego trzonu. Trzon o wysokości 1,5–3,5 cm i grubości 0,3–0,6 cm, mniej lub bardziej wiotki, część płodna częściowo spłaszczona, nieco łopatkowata, nie rozgałęziona, intensywnie żółta, po wyschnięciu pomarańczowa. Trzon (część sterylna) nieco jaśniejszy niż część płodna, z wiekiem lekko szarzejący od dołu, lekko skośnie wzdłużnie skręcony, często wydłużony i zagięty ku ziemi. Owocnik bez zapachu. Cechy mikroskopowe Wstawek brak. Worki 79–95 × 5,3–6,5 μm, 8-zarodnikowe, smukłe, cylindryczne, wierzchołki u niedojrzałych osobników u nasady często lekko spłaszczone, poza tym wyraźnie zaokrąglone, bez sprzążek, połączone w kępki ze strzępkami owocnika. Z płynem Lugola brak reakcji, ale wierzchołki worków nieco wybarwiają się. Ściana worków po wstępnej obróbce KOH z dodatkiem płynu Lugola wyraźnie zmienia kolor na niebieski. Wierzchołki worków w podgrzewanym KOH i później pod działaniem czerwieni Kongo często wyraźnie zagęszczają się i barwią na czerwono. Askospory (4,5–)4,8–6,5–8,0(–8,3) × (3,0–)3,4–3,8–4,5 μm, Q: 1, 22-1,71- 2,22, szkliste, gładkie, częściowo elipsoidalne do elipsoidalno-jajowatych, dość wyraźnie zakrzywione (w kształcie nerki), czasem na jednym końcu kulisto-stożkowe. W workach ułożone w jednym rzędzie, przeważnie nieregularnie. Wypełnione są małymi kropelkami, z widocznym jądrem, częściowo w kolorze lekko żółtawym.
Neolecta vitellina tworzy masę konidiów poprzez pączkowanie, co wskazuje na możliwość, że tworzy stan drożdżowy.
Występowanie i siedlisko Podano stanowiska Neolecta vitellina w Ameryce Północnej, Europie, Azji i na Nowej Zelandii. W Polsce jedno stanowisko podała Anna Bujakiewicz w 1979 r. na opadłych igłach świerka (jako Mitrula vitellina)
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Neolectomycetes