Jacqueline Lee „Jackie” Bouvier Kennedy Onasis (ur. 28 lipca 1929 w Southampton, zm. 19 maja 1994 w Nowym Jorku) – amerykańska dziennikarka. Jako żona 35. prezydenta Stanów Zjednoczonych Johna F. Kennedy’ego, w latach 1961–1963 pełniła rolę pierwszej damy USA.
Życiorys Rodzina i edukacja Jacqueline Lee Bouvier urodziła się 28 lipca 1929 w Southampton na Long Island w stanie Nowy Jork. Była córką maklera giełdowego Johna Vernona Bouviera III i jego żony, Janet Norton Lee. Miała młodszą siostrę, Caroline Lee (1933–2019), z którą żyła w dostatnich warunkach. Dorastała w majętnej rodzinie. W 1936 jej rodzice się rozstali i rozwiedli cztery lata później, a jej matka w 1942 wyszła za Hugh Dudleya Auchinclossa jr., maklera i dziedzica fortuny, dzięki czemu jej rodzina żyła w jeszcze większym luksusie i dostatku; Jacqueline mieszkała w posiadłości Hammesmith Farm w Newport (Rhode Island) lub w rezydencji Merrywood w Wirginii. Pomimo rozstania rodziców, pozostawała w ciepłych relacjach z ojcem, spędzała z nim każdy weekend i coroczne wakacje w East Hampton, aż do jego śmierci w 1957. Matka zmarła w 1989, przed śmiercią zapadła na chorobę Alzheimera i pozostawała pod stałą opieką córki. thumb|Jacqueline Bouvier(1935) Była katoliczką. Od dzieciństwa była nazywana „Jackie”, choć wolała, by zwracano się do niej pełnym imieniem. Była rozpieszczonym dzieckiem, sprawiała problemy wychowawcze w domu i szkole, cechowała ją wysoka inteligencja i błyskotliwość, jak też upartość i zuchwałość. Lubiła jeździć konno oraz czytać książki o historii sztuki i historii Francji, literaturę piękną i poezję. Podstawową edukację odebrała w ekskluzywnej, prywatnej szkole Chapin School. Dalsze nauki pobierała w kolejnych szkołach prywatnych: Holton-Amrs w Waszyngtonie i Farmington/Miss Porter’s School w Connecticut. W okresie szkolnym brała udział w warsztatach teatralnych, była dziennikarką w szkolnej gazetce i kontynuowała naukę jazdy konno. Dzięki talentowi lingwistycznemu posługiwała się językami obcymi: francuskim, hiszpańskim i łaciną.
W 1947 podjęła naukę w Vassar College, w którym – na koszt ojca – studiowała szekspirologię i historię religii. Dwa lata później wyjechała do Paryża, gdzie studiowała sztukę i literaturę francuską na Sorbonie. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych podjęła studia na Uniwersytecie George’a Washingtona, które ukończyła w 1951 ze stopniem magistra sztuki. Następnie podjęła studia z zakresu historii USA w Georgetown School of Foreign Service.
Kariera dziennikarska W 1951 zwyciężyła w konkursie zorganizowanym przez redakcję czasopisma „Vogue”, na który napisała artykuł o modzie i esej pt. „People I Wish I Had Known” (pol. Ludzie, których chciałabym znać), w którym wymieniła Charles’a Baudelaire’a, Siergieja Diagilewa i Oscara Wilde’a, lecz zrezygnowała z nagrody, którą był roczny staż w redakcji na stanowisku młodszej redaktorki magazynu w Nowym Jorku i Paryżu. Zamiast tego, dzięki protekcji Arthura Krocka, dołączyła do redakcji gazety „Washington Times-Herald”, w której pracowała jako fotoreporterka, fotograficzka śledcza i dziennikarka. Przeprowadziła wywiady m.in. z Richardem Nixonem i Johnem Kennedym, a w 1953 relacjonowała uroczystości koronacyjne królowej Elżbiety II w Londynie.
Pierwsza dama Stanów Zjednoczonych thumb|Ślub Kennedych (1953) W maju 1952 na przyjęciu w domu Charlesa Bartletta, felietonisty „Chattanooga Times”, poznała senatora Johna F. Kennedy’ego, za którego wyszła 12 września 1953. Jej rodzina była związana z Partią Republikańską, jednak po jej ślubie z Kennedym zaczęto wywierać na nią naciski, by zmieniła poglądy i otwarcie poparła Partię Demokratyczną. Uczestniczyła w konwencjach partyjnych i wiecach wyborczych męża. Jej spotkania z wyborcami, organizacjami kobiecymi, a także konferencje prasowe miały walny wpływ na wynik wyborów prezydenckich w 1960. thumb|Jacqueline Kennedy (1962) Po zwycięstwie męża w wyborach prezydenckich przeprowadziła się z nim do Białego Domu, który wkrótce odrestaurowała, poza tym opracowała przewodnik turystyczno-historyczny Historic Guide of the White House (który w ciągu 16 miesięcy po premierze rozszedł się w nakładzie 60 tys. egzemplarzy), po czym przekonała Kongres, aby uznał siedzibę prezydencką za obiekt muzealny i ustanowiła stałego kuratora.
Jako nowa pierwsza dama została ciepło przyjęta i dzięki wydawanym przyjęciom szybko zyskała poparcie waszyngtońskiej elity. Zapraszała do Białego Domu nie tylko polityków i dyplomatów, ale też naukowców i artystów, a także młodych muzyków, początkujących śpiewaków operowych, muzyków jazzowych i nowoczesnych tancerzy; gościli u niej m.in. Ernest Hemingway, John Steinbeck, Isaac Stern, Pau Casals, Igor Strawinski i Andrew Wyeth.
Zorganizowała zbiórkę pieniędzy na budowę , ponieważ uważała sytuację kulturalną stolicy za mierną. Zwracała uwagę na zaniedbania socjalne w regionach opóźnionych technologicznie i aktywnie działała w sprawie ochrony przestrzeni miejskich. Zwracała uwagę na znaczenie ochrony dziedzictwa historycznego, toteż opowiadała się za odrestaurowaniem Pennsylvania Avenue i uchroniła przed wyburzeniem kilku XIX-wiecznych budynków w Lafayette Square. Założyła Komitet Sztuk Pięknych i Towarzystwo Historyczne Białego Domu, których celem było zgromadzenie stałych kolekcji amerykańskich dzieł malarskich i sztuki dekoracyjnej. Była odpowiedzialna za wystawienie obrazu Leonarda Da Vinci Mona Liza w Stanach Zjednoczonych, co było wówczas precedensem, ponieważ dzieło nigdy nie opuściło Luwru.
Jako pierwsza dama odbyła sporo podróży zagranicznych, podczas których m.in. spotkała się z Nikitą Chruszczowem w Wiedniu w 1961 i uczestniczyła w prywatnej audiencji z papieżem Janem XXIII w Rzymie w 1962. Jej wizyta w Indiach i Pakistanie okazała się tak dużym sukcesem, że Agencja Informacyjna nakręciła propagandowy film pt. Jacqueline Kennedy’s Asian Tour.
Nie wpływała na polityczne decyzje męża, ale chętnie konsultowała z nim jego zajęcia i podróże oraz pomagała w opracowywaniu przemówień. Uważała, że kobiety powinny odnaleźć swoje poczucie celu poprzez swoich mężów i że nie powinny zajmować się polityką. Z czasem coraz niechętniej uczestniczyła w imprezach i balach, uważając je za nudne i twierdząc, że jej podstawowym obowiązkiem jest dobre wychowanie dzieci. Nie lubiła eksponować się publicznie, choć jednocześnie lubiła zainteresowanie swoją osobą. Mocno kontrolowała i cenzurowała to, jak prezentowana jest w mediach, przez co odizolowała się od świata. W 1963 towarzyszyła mężowi podczas podróży wyborczych do Teksasu i Kalifornii. mały|Kennedy Onasis na pokładzie Air Force One kilka godzin po zamachu na Johna F. Kennedy’ego, 22 listopada 1963 22 listopada 1963 o godz. 12:30 Kennedy został ofiarą zamachu; Jacqueline towarzyszyła mężowi podczas przejazdu przez Dallas. Po śmierci prezydenta zarządziła, by jego pogrzeb miał podobny przebieg do pochówku Abrahama Lincolna. Kongres pod koniec 1963 uchwalił dla niej uposażenie w wysokości 10 tys. dol. rocznie. Po śmierci męża popadła w depresję. Kilka dni po zamachu na prezydenta wysłała list do Nikity Chruszczowa, prosząc o utrzymanie stosunków amerykańsko-radzieckich po kryzysie kubańskim. Tydzień po zamachu udzieliła wywiadu Theodore’owi A. White’owi, który został opublikowany w czasopiśmie „Life”. W styczniu 1964 zatwierdziła plan utrwalenia wspomnień o Kennedym, które zostały zebrane od ponad tysiąca osób, w tym członków rodziny, przyjaciół i współpracowników prezydenta. 5 czerwca 1964 złożyła zeznania przed Prezydencką Komisją do wyjaśnienia zabójstwa prezydenta Johna F. Kennedy’ego.
Po opuszczeniu Białego Domu zamieszkała w domu przy 3017 N Street w Georgetown. Następnie przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie zamieszkała w apartamencie w hotelu Carlyle na Madison Avenue, a latem 1964 przeniosła się do mieszkania na Piątej Alei. 22 listopada 1964 napisała artykuł dla magazynu „Life” o Kennedym; stwierdziła: „Tak więc stał się legendą, choć wolałby być człowiekiem. (…) Przynajmniej nigdy się nie dowie, jaki smutek mógł go jeszcze czekać w życiu”. Mimo że po zamachu na jej męża postanowiła już nigdy nie odwiedzać Białego Domu, to w 1971 złożyła prywatną wizytę prezydentowi Richardowi Nixonowi i jego rodzinie.
Z uwagi na swoją wielką popularność, w latach 60. otrzymała propozycje kandydowania na wiceprezydenta, ambasadora lub senatora, ale wszystkie odrzuciła. Przekonała prezydenta Johnsona, by przemianować Cape Canaveral na Cape Kennedy; w 1973 przywrócono oryginalną nazwę, a w zamian imieniem Kennedy’ego nazwano ośrodek badań kosmicznych. W listopadzie 1967 złożyła wizytę Norodomowi Sihanoukowi, prezydentowi Kambodży, a swoim pobytem w tym kraju poprawiła jego napięte stosunki dyplomatyczne z USA. Gdy w 1968 zamordowano Roberta F. Kennedy’ego, jej szwagra, planowała wyjechać ze Stanów Zjednoczonych, ponieważ obawiała się o bezpieczeństwo swoich dzieci.
Małżeństwo z Aristotelisem Onasisem i powrót do dziennikarstwa 20 października 1968 poślubiła Aristotelisa Onasisa, z którym zamieszkała w Grecji. W maju 1971 jej nagie zdjęcia z wakacji na wyspie Scorpios zostały opublikowane we włoskim magazynie „Playmen”, a następnie – w czasopismach na całym świecie. W maju 1972 udzieliła wywiadu dla irańskiego czasopisma „Kayham International”, w którym opowiedziała m.in. o rodzinie i dziennikarskiej przeszłości. thumb|Hillary Clinton i Kennedy Onasis (1993) Po śmierci Onasisa w 1975 wróciła do Stanów Zjednoczonych i znów zamieszkała przy Piątej Alei w Nowym Jorku. Podjęła pracę na stanowisku reporterki w wydawnictwie , z którego odeszła w październiku 1977 po dwóch latach pracy. Wiosną 1978 rozpoczęła współpracę z wydawnictwem Doubleday and Company, w którym była redaktorką do 1994, a do jej obowiązków należało m.in. wyszukiwanie nowych pozycji książkowych do publikacji. Nadal unikała rozgłosu i strzegła swojej prywatności. ale w 1979 na prośbę redakcji czasopisma „Ms.” napisała artykuł, w którym wyjaśniła swoje pobudki do podejmowania przez nią pracy zawodowej. Wiosną 1993 udzieliła wywiadu redakcji „Publishers Weekly” o swojej pracy dziennikarskiej. Utrzymywała bliskie kontakty z Billem i Hillary Clintonami. Za namową Andre’a Meyera inwestowała na giełdzie, a Maurice Tempelsman namówił ją do lokowania kapitału w metalach szlachetnych.
Choroba i śmierć W styczniu 1994 rozpoznano u niej zaawansowanego chłoniaka nieziarniczego, co potwierdzono publicznie 10 lutego. Zmarła 19 maja 1994 o godz. 22.15 w swoim nowojorskim apartamencie. 23 maja odbył się pogrzeb Kennedy Onasis, w którym uczestniczyło ok. 700 osób, w tym osobistości świata polityki, kultury i sportu, m.in. Bill i Hillary Clintonowie, Lady Bird Johnson i Pierre Salinger. Została pochowana obok pierwszego męża, Johna F. Kennedy’ego, na cmentarzu narodowym w Arlington.
Życie prywatne thumb|Kennedy z mężem i dziećmi (1961)