Tachin (taj.: ท่าจีน) – eskortowiec marynarki wojennej Tajlandii z okresu II wojny światowej, zbudowany w Japonii, pierwszy z dwóch okrętów typu Tachin. Klasyfikowany też w literaturze jako slup, pełnił w czasie pokoju rolę okrętu szkolnego. Wszedł do służby w Królewskiej Marynarce Wojennej Syjamu (Tajlandii) w 1937 roku, został uszkodzony przez brytyjskie lotnictwo w 1945 roku, po czym złomowany.
Budowa
Dwa okręty typu Tachin zostały zamówione w ramach dużego programu rozbudowy Królewskiej Marynarki Wojennej Tajlandii, wówczas noszącej nazwę Syjamu, z 1935 roku. Miały to być uniwersalne okręty, pełniące w czasie pokoju rolę okrętów szkolnych i funkcję prezentacji bandery za granicą, a w czasie wojny rolę kanonierek lub eskortowców. Za literaturą anglojęzyczną najczęściej określane są jako slupy, także jako eskortowce.
Oba okręty zbudowała stocznia Uraga Dock w Yokosuce. Pierwszy z nich, od którego określano typ, otrzymał nazwę „Tachin” (taj.: ท่าจีน), z tym że transkrybuje on nazwę jako „Thachin”. Powszechnie w literaturze stosuje się transkrypcję „Tachin” (; ; i in.). Stępkę pod jego budowę położono w 1936 roku (bliższa data nieznana); . Okręt wodowano 24 lipca 1936 roku, natomiast wszedł do służby w czerwcu 1937 roku.
Opis
Opis ogólny thumb|Oba okręty typu Tachin Okręty miały architekturę podobną do niszczycieli, dzięki cechom takim jak podwyższony pokład dziobowy tylko na ok. 40% długości kadłuba, rozmieszczenie czterech dział artylerii głównej w superpozycji oraz niezabudowany pokład górny na śródokręciu między kominem a nadbudówką rufową, gdzie umieszczono wyrzutnie torpedoweNa podstawie rysunku i fotografii w . Załoga w roli okrętu szkolnego obejmowała maksymalnie 155 osób.
Długość całkowita okrętów wynosiła 82 m, szerokość 10,36 m, a zanurzenie 3,14 m; . Wyporność standardowa była określona na 1400 ts (ton angielskich), a wyporność pełna na 2000 ts.
Okręt napędzany był przez dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy indykowanej 2500 hp, poruszające dwa wały śrubTak m.in. i . W oczywisty błąd co do mocy (25000ihp). Parę dostarczały dwa kotły wodnorurkowe. Prędkość maksymalna wynosiła 17 węzłów. Okręt zabierał 487 ton paliwa; . Zasięg wynosił 8000 mil morskich przy prędkości 12 węzłów.
Uzbrojenie Główne uzbrojenie artyleryjskie składało się z czterech pojedynczych japońskich armat kalibru 120 mm Typ 3 o długości lufy 45 kalibrów (L/45). Działa wyposażone były w głębokie maski ochronne japońskiego wzoru i umieszczone były po dwa na dziobie i rufie w superpozycji. Uzbrojenie przeciwlotnicze było słabsze i stanowiły je tylko dwa pojedyncze włoskie działka automatyczne kalibru 20 mm Breda model 1939 L/65, uzupełniane przez dwa karabiny maszynowe kalibru 7,7 mm.
Okręt miał ponadto uzbrojenie torpedowe w postaci czterech wyrzutni torpedowych kalibru 450 mm, w dwóch podwójnych aparatach ustawionych na pokładzie górnym za kominem na każdej z burt. Według części publikacji, był przystosowany także do stawiania min, lecz brak jest konkretnych informacji o ich liczbie i czy okręt był wyposażony w stałe lub demontowane tory minowe. Mógł być również wyposażony w trały do trałowania min.
Okręt pierwotnie mógł przenosić wodnosamolot typu Watanabe WS-103, opuszczany na wodę za pomocą dźwigu, z którego jednak następnie zrezygnowano.
Służba „Tachin” wszedł do służby w Królewskiej Marynarce Wojennej Tajlandii (do 1939 roku: Syjamu) w czerwcu 1937 roku. Nie brał udziału w starciach wojny francusko-tajlandzkiej na przełomie 1940/41 roku.
Podczas II wojny światowej Tajlandia pod naciskiem japońskim wypowiedziała wojnę Wielkiej Brytanii i USA, lecz jej marynarka nie była aktywnie używana w walkach z tymi państwami, a jedynie do obrony wybrzeża i przybrzeżnej służby eskortowej. 1 czerwca 1945 roku „Tachin” został jednak poważnie uszkodzony w nalocie brytyjskich bombowców Consolidated B-24 Liberator na bazę Sattahip i nie został wyremontowany. Został złomowany po wojnie w latach 1945-46.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Tajlandzkie okręty